I SA/Ol 565/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski, asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga S S (dalej: "podatnik" lub "skarżący") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium" lub "SKO" utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza M (dalej: "organ pierwszej instancji") z dnia z "[...]" 2017r. nr "[...]" w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. w łącznej kwocie "[...]" zł. Sprawa była już przedmiotem procedowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2018r. sygn. akt I SA/Ol 367/18 uchylił poprzednią decyzję SKO z dnia "[...]" 2018 r. nr "[...]". Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") Sąd dopuścił dowód ze złożonego przez skarżącego dokumentu, potwierdzającego, że podatnik jego małżonka w dniu "[...]" 2011r. złożyli Informacje w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i nieruchomości. Sąd uznał, że powyższy dowód był istotny dla oceny zarzutu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2012 r., w sytuacji gdy organ przyjmował, że skarżący wymaganą informację złożył dopiero "[...]" 2017 r. Sąd zauważył, że skarżący nie przeczył, że taka informacja została złożona również "[...]" 2017 r., na wyraźne żądanie pracownika urzędu. Natomiast wywód prawny SKO w zakresie przedawnienia do orzekania został oparty na założeniu, że taka informacja została złożona po raz pierwszy "[...]" 2017r. Z treści dokumentu, który został przedłożony na rozprawie, wynika, że takie założenie jest nieprawdziwe. Kierując się treścią art. 21 § 2 pkt 2 w zw. z art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") WSA stwierdził, że wyjaśnienie tej rozbieżności jest niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i w związku z powyższym nakazał SKO wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto w ww. wyroku za prawidłowe uznał WSA ustalenia organu podatkowego w zakresie przedmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, podatkiem leśnym i podatkiem rolnym. Stwierdził, że ustalona przez organ powierzchnia gruntów wynika z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów. Przyjął, że grunty zostały opodatkowane zgodnie z klasyfikacją wynikającą z tej ewidencji. Kierując się zaś treścią art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne podkreślił, że podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów, którą prowadzą starostowie. W ocenie WSA sytuacja faktyczna związana z kwalifikacją gruntów przyjętych do opodatkowania w niniejszym postępowaniu nie rodziła żadnych wątpliwości. Podkreślił, że opinia biegłego J B wraz z opinią uzupełniającą, w sprawie wymiaru podatku za rok 2011, włączona do materiału dowodowego niniejszego postępowania, kwalifikuje sporne obiekty jako budynki. Natomiast powierzchnia budynków wynika z dowodów w postaci oględzin dokonanych z udziałem podatnika, z dnia "[...]" 2011 r. Po ponownym rozpoznaniu sprawy SKO zaskarżoną decyzją z dnia "[...]"r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. SKO ponownie przyjęło, że E S i S S informacje podatkowe (w sprawie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości) na rok 2012 złożyli dopiero w dniu "[...]" 2017 r. Kolegium wskazało, że zarówno z akt sprawy będących w posiadaniu organu jaki i z informacji uzyskanej z WSA w Olsztynie nie wynikało, aby E i S S złożyli informacje w przedmiocie podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na 2012 rok w dacie wskazanej przez Sąd we wskazanym wyroku, tj. "[...]" 2011 r. Zdaniem organu podatkowego okoliczność ta nie wynika z przedstawionego dowodu na rozprawie przed WSA w dniu 20 września 2018 r. W tych okolicznościach Kolegium uznało za prawidłowe opodatkowanie przedmiotów opodatkowania wskazanych w decyzji wydanej w pierwszej instancji, w ustalonej przez organ pierwszej instancji wysokości. Odwołując się do art. 21 § 2 pkt 2, art. 68 § 1Ordynacji podatkowej, a także art. 6 ust. 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: "upol") stwierdzono, że jeżeli podatnik nie złoży we wskazanym wyżej terminie deklaracji o nieruchomościach podlegających opodatkowaniu, to termin przedawnienia prawa do wydania decyzji wymiarowej ulega wydłużeniu z 3 do 5 lat. Z akt sprawy wynika, że podatnik nabył od Agencji Mienia Wojskowego działkę nr "[...]" o powierzchni "[...]" ha, położoną w M, co potwierdza akt notarialny z dnia "[...]" 2011 r. Złożone deklaracje do wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na rok 2011 były niezgodne ze stanem faktycznym, w związku z powyższym organ pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru zobowiązania łącznego za rok 2011. SKO stwierdziło, że z akt sprawy, ani z informacji uzyskanych z WSA w Olsztynie nie wynika, aby na 2012 r. złożone zostały deklaracje w dacie wskazanej w wyroku I SA/Ol 367/18. Deklaracje te złożone zostały dopiero w dniu "[...]" 2017 r. Oznacza to, iż Burmistrz M miał 5 lat na wydanie decyzji wymiarowej. Termin został dochowany, gdyż decyzja podatkowa weszła do obrotu prawnego w dniu "[...]" 2017 r. Kolegium wskazało także, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania na etapie postępowania odwoławczego, gdyż na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia emerytalnego E S doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za rok 2012. Ponadto SKO podniosło, że ustalona przez organ powierzchnia gruntów wynika z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów. Grunty zostały opodatkowane zgodnie z klasyfikacją wynikającą z tej ewidencji. Wobec treści art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów, którą prowadzą starostowie. Sytuacja faktyczna związana z kwalifikacją gruntów przyjętych do opodatkowania w niniejszym postępowaniu nie rodziła żadnych wątpliwości. Odnośnie do opodatkowania budynków i ich powierzchni użytkowej Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, opartego na opinii biegłego J B, wraz z opinią uzupełniającą, w sprawie wymiaru podatku za rok 2011, włączoną do materiału dowodowego niniejszego postępowania, kwalifikującą sporne obiekty jako budynki. To zaś powoduje, że opinii nie można odmówić waloru dowodu, na którym organ słusznie oparł zakwalifikowanie obiektów do kategorii budynków. Powierzchnia budynków wynikała z dowodów w postaci oględzin dokonanych z udziałem podatnika. Kolegium wskazało, że ustalenie wobec E S i S S zobowiązania podatkowego na rok 2012 nastąpiło w oparciu o ustalenia dokonane w postępowaniu prowadzonym w zakresie zobowiązania podatkowego za rok 2011, które zakończyło się wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt II FSK 496/17, oddalającym skargę kasacyjną S S od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 471/15 oddalającego skargę na decyzję SKO z dnia "[...]" r. w przedmiocie łącznego zobowiązania decyzja wymierzająca podatnikom zobowiązanie podatkowe za rok 2011 na podstawie rzeczonych ustaleń. Kierując się treścią art. 1 i art. 3 ustawy o podatku rolnym, SKO podatkiem rolnym opodatkowało grunty o powierzchni łącznej "[...]" ha, w tym grunty opodatkowane "[...]" ha i grunty zwolnione w areale "[...]" ha, stanowiące grunty przeliczeniowe do opodatkowania w areale "[...]" ha. Podatkiem leśnym objęto obszar o powierzchni "[...]" ha. Na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatkiem od nieruchomości objęto "[...]" budynków liczonych według stawki za 1m2 –"[...]" zł o łącznej powierzchni "[...]" m2 oraz grunty o łącznej powierzchni "[...]"m2. W obecnie rozpatrywanej skardze S S wniósł o uchylenie decyzji Kolegium i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzone zarzuty dotyczące błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wymiaru zobowiązania łącznego za rok 2012 będących przedmiotem oceny WSA w wyroku z dnia 20 września 2018 r. Nadto skarżący stwierdził, że wbrew treści zaskarżonej decyzji, na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. przedstawił dokument potwierdzający dokonanie zmiany w stanie dotychczasowym tj. dokonanie zmiany związanej z podziałem działki, z uwagi na fakt, że pierwotny stan istniejący w ewidencji gruntów nie odpowiadał rzeczywistości. Podkreślił, że główną przyczyną złożenia skargi jest fakt wydania decyzji wymiarowej przez Burmistrza po upływie "[...]" lat i "[...]" miesięcy od roku 2012 tj. po upływie terminu przedawnienia do wydania decyzji wymiarowej, który wynosi 3 lata. Dodatkowo skarżący zauważył, że organ w sposób pośredni "przyznał się do gubienia dostarczanych dokumentów". Na rozprawie w dniu "[...]" 2019 r. skarżący przedłożył poświadczone przez Sekretarza Urzędu Miejskiego w M w dniu "[...]" 2019 r. kopie Informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego i podatku leśnego, złożonych w Urzędzie Miejskim w M w dniu "[...]" 2011 r. Dokumenty te zostały przez Sąd podstawie art. 106 § 3 ppsa dopuszczone jako dowód w sprawie. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wyrok z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 367/18 jest prawomocny. Oznacza to, że jego treścią są związane strony postępowania jak i Sąd, co wynika z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). Przepis ten mówi, że ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponadto, w myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z akt sprawy nie wynika, aby zaistniała którakolwiek z przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wymienionym wyroku, tj. ani nie doszło do zmiany stanu prawnego, ani nie nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Rozpatrując sprawę ponownie, SKO miało więc obowiązek uwzględnić ocenę prawną zawartą oraz wykonać zalecenia zawarte w wyroku I SA/Ol 367/18. Zaś rozpatrując obecnie skargę Sąd w pierwszej kolejności bada, czy organ zrealizował obowiązki wynikające z prawomocnego wyroku. Po rozpatrzeniu sprawy Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E nie tylko nie zastosowało się do otrzymanych wskazań, ale wręcz prawomocny wyrok zlekceważyło, ograniczając się w istocie do podtrzymania dotychczasowych ustaleń i przywołania w zasadzie tych samych dowodów. Ocena prawna wyrażona w wyroku I SA/Ol 367/18 dotyczyła kwestii ustosunkowania się do przedstawionego przez skarżącego do dowodu w postaci oryginału pisma z "[...]" 2011 r. potwierdzającego fakt złożenia przez skarżącego w 2011 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podatku rolnego oraz podatku leśnego, co było istotne dla oceny zarzutu przedawnienia prawa do wydania decyzji wymiarowej. Na ww. piśmie znajduje się prezentata organu pierwszej instancji, potwierdzająca jego przyjęcie. Zatem skarżący udowodnił, że złożył ww. pismo w organie, co oznacza, że w posiadaniu organu pierwszej instancji powinien znajdować się egzemplarz pisma skierowany do organu, a także złożone wraz z nim załączniki w postaci informacji w sprawie podatku, skoro pismo przewodnie potwierdza ich złożenie. Zatem wykonując wyrok, SKO, jako organ odwoławczy, powinno doprowadzić do tego że w aktach sprawy będzie znajdował się egzemplarz tego samego pisma, przeznaczony dla organu oraz że zostanie wyjaśniona kwestia załączników. Z powinności tej Kolegium nie wywiązało się. Skarżący, z własnej inicjatywy, zastępując SKO w obowiązkach, uzyskał od organu pierwszej instancji przedłożony na rozprawie w dniu "[...]" 2019 r. wyżej opisany dowód w postaci informacji podatkowych złożonych w 2011 r. Dowód ten został skarżącemu udostępniony przez organ pierwszej instancji, na co wskazuje potwierdzenie zgodności z oryginałem, dokonane w przez pracownika organu. Bez wytłumaczenia pozostaje, dlaczego dokumenty te nie znajdują się w aktach rozpatrywanej przez Sąd sprawy, tym bardziej, że w wyroku I SA/Ol 367/18 organ został zobowiązany do wyjaśnienia kwestii dotyczących pisma z "[...]" 2011 r. z załączonymi informacjami dotyczącymi nieruchomości. Skoro dowód ten (znajdujący się w posiadaniu organu pierwszej instancji) pozyskał skarżący, to nie ma wytłumaczenia, dlaczego nie mógł go pozyskać organ odwoławczy. Takie działanie organu (a raczej jego brak) świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organu podatkowego wyrażonej w art.121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), a także innych ogólnych zasad postępowania podatkowego, w tym zasady legalizmu (art.121 Op), a w konsekwencji także zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (art.122 Op), bowiem poprzez niewykonanie wskazań prawomocnego wyroku stan faktyczny sprawy nie może zostać uznany za dokładnie wyjaśniony i pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu dowody przedłożone przez skarżącego potwierdzają, że w 2011 r. złożone zostały informacje podatkowe, które należało poddać ocenie w toku postępowania dotyczącego 2012 r. Na podstawie art. 21 § 1 Op zobowiązanie podatkowe powstaje albo z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (pkt 1), albo z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (pkt 2). Zgodnie z art. 68 § 1 Op zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Istotne jest, że jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego (§2 art.68 Op). Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest łączne zobowiązanie pieniężne, podstawą którego są przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.). Zgodnie z art.6 ust.6 tej ustawy osoby fizyczne mają obowiązek złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (tj. zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku, np. zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części). Informacja, o której mowa w przytoczonym przepisie, jest deklaracją w rozumieniu art. 68 §2 pkt 2 Op (por. wyrok NSA dnia 15 maja 2013 r. II FSK 252/12 LEX nr 1329678). Istotne jest, że ww. informacja nie jest składana corocznie, lecz wówczas, gdy zaistniało zdarzenie, z którym należy wiązać powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego, tj. gdy, przykładowo, doszło do nabycia albo zbycia nieruchomości podlegających opodatkowaniu lub zmiany sposobu wykorzystywania istotnej dla opodatkowania. Jeżeli w kolejnych latach nie nastąpiła zmiana w ww. zakresie, to nie należy corocznie składać informacji. Wynika to z użycia w przepisie czasownika "złożyć" (a nie: "składać") oraz z celu przepisu, jakim jest przedstawienie organowi danych potrzebnych do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe. Zaś decyzje za kolejne lata, gdy ww. zmiany nie wystąpiły, wydawana jest przez organ podatkowy w zasadzie "automatycznie", na bazie tej samej informacji, bez wszczynania postępowania podatkowego (art.165 §5 Op). Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości, leśnym i rolnym za 2012 r., więc co do zasady prawo do ustalenia tego zobowiązania wygasłoby z końcem 2015 r., chyba że podatnik albo nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. W takim przypadku organ podatkowy mógłby wydać decyzję w 5 letnim terminie, tj. do końca 2017 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że składane przez skarżącego i jego małżonkę informacje do wymiaru podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości na rok 2011 były niezgodne ze stanem faktycznym, co według SKO uzasadnia 5-letni termin do wydania decyzji. Nie wyjaśniono jednak, na czym niezgodność ta polegała. Sprawa dotyczy podatku w związku z nabytą przez skarżącego w 2011 r. nieruchomością zabudowaną. Jeżeli w spornych informacjach podatkowych skarżący wykazał wszystkie podlegające opodatkowaniu elementy składające się na nieruchomość, to nawet jeżeli, zdaniem organu, powinny one zostać inaczej zaklasyfikowane na potrzeby podatku i w konsekwencji opodatkowane inaczej, niż wynikałoby to z informacji – nie mógł zostać zastosowany przepis art.68 §2 Op, gdyż dotyczy on tylko takich sytuacji, gdy nie ujawniono wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Jednak w zaskarżonej decyzji SKO brak jest wyjaśnień w tym zakresie i to pomimo, że prawomocnym wyrokiem tut. Sądu organ został zobowiązany do wnikliwego ustosunkowania się do kwestii informacji składanych w 2011 r. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że SKO odniosło się w decyzji do złożonego przez podatnika na rozprawie w dniu "[...]" 2018 r. pisma datowanego na "[...]" 2011 r., bowiem SKO jedynie zaprzecza, aby z tego pisma wynikało złożenie deklaracji na 2012 r. SKO nie wyjaśniło przy tym, dlaczego złożenie informacji podatkowej w r. 2011 nie mogło zostać wzięte pod uwagę w roku 2012. Z treści ww. pisma z "[...]" 2011 r. wynika bowiem, że podatnik przedłożył wraz z nim informacje w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., w sprawie podatku rolnego oraz podatku leśnego. Co więcej, na rozprawie w dniu "[...]" 2019 r. przedłożył uwierzytelnione przez organ kserokopie informacji złożonych w spornym okresie. Jest to całkowicie sprzeczne z tezą organu o złożeniu ww. informacji dopiero w 2017 r. Data złożenia informacji podatkowych ma istotne znaczenie dla ustalenia terminu, w którym organ miał prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego. Kolejną kwestią jest zawartość złożonych informacji, która powinna zostać oceniona z punktu widzenia przepisu art.68 §2 Op, z uwzględnieniem wyżej przedstawionych uwag. Jeżeli organ nie podważy tego, że skarżący podał wszystkie dane niezbędne organowi do wydania decyzji ustalającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego zgodnie z przepisami prawa materialnego, to powinien rozważyć umorzenie postępowania podatkowego z uwagi na przekroczenie 3-letniego terminu do wydania decyzji, bowiem decyzja organu pierwszej instancji została wydana i doręczona w r. 2017. Bez wpływu na powyższe pozostaje podnoszona przez organ okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego jako przerywająca bieg przedawnienia. Zgodnie z art.70 § 4 Op bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Trzeba mieć na uwadze, że przytoczony przepis ma zastosowanie do zobowiązań podatkowych, które zgodnie z przytoczonym w wyroku art.21 § 1 pkt 1 i 2 Op powstają albo ex lege albo z dniem doręczenia decyzji ustalającej. Przepis art.70 Op nie odnosi się do terminów wydania decyzji ustalającej zobowiązanie. Dlatego zajęcie świadczenia emerytalnego małżonki skarżącego nie jest okolicznością wpływającą na ustalenie terminu, do którego możliwe było wydanie decyzji. Okoliczność taka nabiera znaczenia dopiero po wydaniu decyzji ustalającej, co wykracza poza zakres rozpatrywanej sprawy. Zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest naruszenie art.153 p.p.s.a. poprzez jest pominięcie przez SKO oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych we wiążącym ten organ prawomocnym wyroku. Konsekwencją powyższego jest przyjęcie bez oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym 5-letniego terminu do wydania decyzji bez wykazania podstaw do zastosowania art.68 §2 Op. Mając na uwadze powyższe oraz to, że zaskarżona decyzja narusza także wskazane wyżej zasady ogólne postępowania, należało ją uchylić na podstawie art.145 §1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Rozpatrując sprawę ponownie organ podporządkuje się ocenie prawnej i zaleceniom zawartym w wyroku, w szczególności uwzględni treść dokumentów przedłożonych przez skarżącego na rozprawach w dniach "[...]" 2018 r. oraz "[...]" 2019 r. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Składa się na nie uiszczony wpis sądowy w wysokości "[...]" zł