I SA/Ol 579/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) sędzia WSA Renata Kantecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej oddala skargę. A.D.(dalej jako "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że pismem z dnia 16.11.2015r., uzupełnionym 02.12.2015 r., skarżąca zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych w podatku VAT za lata 2012 – 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę w trybie pomocy de minimis. We wniosku strona wskazała na swoją trudną sytuację ekonomiczną i podała, że podatek jest nienależny, gdyż dochód jej firmy nie przekroczył w żadnym roku 150.000 zł. Zaznaczyła, że w ciągu trzech lat nie otrzymała korzyści finansowych od organów udzielających pomocy publicznej. Wskazała, że jest mikroprzedsiębiorcą i nie zatrudnia pracowników. Pomoc w postaci umorzenia zaległości spowodowałoby oddłużenie jej firmy, a to z kolei przywróciłoby płynność finansową jej przedsiębiorstwa. Strona wskazała, że w przedmiotowej sprawie nie należy uwzględniać faktu, iż posiada kredyty, gdyż nie obciążają one Skarbu Państwa. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z "[...]". odmówił umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, grudzień 2012 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2013 r., styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, grudzień 2014 r., marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień 2015 r. w kwocie łącznej 20.717,53 zł i odsetek za zwłokę w kwocie 3.761,00 zł. Organ I instancji w pierwszej kolejności stwierdził, że pomoc de minimis jest dopuszczalna. Dalej wskazał, że bieżące wydatki ponoszone przez stronę i męża znacznie przewyższają osiągane dochody, zatem wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Nie dopatrzył się jednak interesu publicznego i stwierdził, iż za odmową przyznania wnioskowanej ulgi, przemawia przede wszystkim okoliczność, że przedmiotowa zaległość podatkowa nie powstała w sposób nieprzewidywalny i niezależny od sposobu postępowania strony, a akceptując wniosek o udzielenie ulgi, organ uwzględniłby jedynie interes ekonomiczny strony. Takie zaś postępowanie oznaczałoby naruszenie zasady równego traktowania podmiotów w sferze regulowania należności podatkowych. Rozstrzygnięcie organu I instancji zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]"W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując treść art. 67a §1 pkt 3, art. 67a §2 oraz art. 67b §1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613) – dalej również jako "O.p.", odniósł się w pierwszej kolejności do podstaw udzielenia wnioskowanej ulgi w związku z przepisem art. 67b § 1 pkt 2 O.p., stwierdzając, że w przypadku strony pomoc de minimis jest dopuszczalna. W tej kwestii wskazał, ze w myśl uregulowań zawartych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. U. UE. L 352/1) oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2007r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 59, poz. 404 ze zm.) podmiot ubiegający się o tę pomoc jest zobowiązany do przedstawienia udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem, wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości otrzymanej pomocy de minimis lub o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. Zobowiązany jest także do przedstawienia niezbędnych informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wielkości i przeznaczenia pomocy publicznej otrzymanej w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikujących się do objęcia pomocą, na pokrycie których ma być przeznaczona pomoc de minimis. Organ odwoławczy stwierdził, że z raportu o nieudzielonej pomocy publicznej wynika, że w okresie trzech lat przed złożeniem wniosku o ulgę, stronie nie udzielono pomocy publicznej. Dalej Dyrektor izby Skarbowej wskazał, że zgodnie z art. 1 pkt 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, jest ono stosowane do pomocy przyznawanej podmiotom gospodarczym we wszystkich sektorach z wyjątkiem podmiotów gospodarczych w sektorach wymienionych w powołanym przepisie. Przy czym z treści pkt 4 preambuły rozporządzenia wynika, że za przedsiębiorcę uważa się każdą jednostkę wykonującą działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. Organ stwierdził, że strona nie prowadzi działalności gospodarczej w sektorze wyłączonym z zakresu stosowania ww. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013. Organ odwoławczy podał, że analiza nieprzekroczenia limitu (pułapu) kwoty 200.000 euro, o którym stanowi pkt 3 preambuły i art. 3 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, związana jest z tym, że łączna kwota pomocy przyznanej zgodnie z zasadą de minimis temu samemu podmiotowi gospodarczemu nie może przekroczyć wspomnianej kwoty w okresie 3 lat podatkowych. W tym celu, przyznając pomoc de minimis, państwa członkowskie powinny poinformować zainteresowany podmiot gospodarczy o kwocie pomocy oraz o tym, że ma ona charakter de minimis. W przypadku strony, zgodnie z zebranym materiałem dowodowym, gdyby wnioskowana pomoc została udzielona, nie doszłoby do przekroczenia dopuszczalnego limitu pomocy na zasadach de minimis. Organ odwoławczy zauważył, że strona w części B punkt 5 formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis wskazała jedynie, że zwiększa się suma zadłużenia, rosną odsetki od zobowiązań oraz zaistniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej, tj. w 2012r. upadły prowadzone przez stronę dwa sklepiki osiedlowe, powodując znaczne straty. Dalej wskazała, że jej pracownia przynosi nieduży ale stały dochód i pewny zysk z możliwością rozwoju. Nie odniosła się natomiast do kwestii czy odnotowuje rosnące straty, czy maleją obroty, czy ulegają zwiększeniu zapasy, czy nie ma nadwyżki produkcji, czy zmniejsza się przepływ środków finansowych. W dalszej części podkreślono, że stwierdzenie dopuszczalności udzielenia ewentualnej pomocy de minimis przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 O.p., wymaga również ustalenia przez organ podatkowy, iż pomoc ta jest uzasadniona ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, a więc, że spełnione są przesłanki określone w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Decyzja wydana na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 w związku z art. 67b § 1 pkt 2 O.p. oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, które pozwala organowi podatkowemu na wybór konsekwencji prawnych stwierdzonego stanu faktycznego. Nawet w przypadku wystąpienia okoliczności wskazujących na ważny interes podatnika, organ nie jest bezwzględnie zobowiązany do zastosowania powyższej ulgi, która stanowi instytucję wyjątkową. Oba pojęcia, tj. "ważnego interes podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią tak zwane klauzule generalne, których treść musi być oceniona z uwzględnieniem konkretnych okoliczności w indywidualnej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, że strona od 2006 roku prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą: "[...]"","[...]"" 1, "[...]"" 2. Według danych Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej, na dzień 04.12.2015 r. strona nie zlikwidowała, ani nie zawiesiła działalności gospodarczej. W ramach tej działalności zajmuje się produkcją broni i amunicji. Mieszka w stanowiącym własność męża – A.D., domu jednorodzinnym położonym w miejscowości S.. Z mężem, od 2011r. pozostaje w rozdzielności majątkowej. Z księgi wieczystej nr "[...]"wynika, że właścicielem nieruchomości położonej w S. jest mąż strony. Według oświadczenia o stanie majątkowym z dnia 01.12.2015 r. przedmiotową nieruchomość A. D. zakupił przed zawarciem małżeństwa, ze środków własnych. Posiada budynki pod działalność gospodarczą o pow. 15 m2, grunty letniskowe o pow. 548 m2 oraz grunty do prowadzenia działalności gospodarczej o pow. 20 m2 i użycza stronie lokalu pod działalność gospodarczą. Również urządzenia domowe stanowią jego własność. Z ksiąg wieczystych nr "[...]","[...]"wynika, że w małżeńskiej współwłasności majątkowej znajdują się nieruchomości położone w K. (budynek mieszkalny o pow. 76 m2 oraz grunty rolne położone na działkach o łącznej powierzchni 2,64 ha) i w T. (grunty orne o pow. 0,3285 ha i lasy o pow. 0,0846 ha). Na nieruchomościach ustanowione są hipoteki na rzecz ZUS, BANK S.A., Naczelnika Urzędu Skarbowego, ostrzeżenie o wszczęciu egzekucji z nieruchomości na rzecz BANK S.A.. W księgach wieczystych ujawnione są przyłączenia do egzekucji przez Bank spółka akcyjna z, "[...]"Spółka jawna z siedziba w B., K. Sp. z o.o. S.K.A . Małżonek strony w październiku 2015r. złożył wniosek o sądowy podział majątku. Miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego wynoszą 1.842,68 zł, w tym: 40,20 zł podatek od nieruchomości; 160,00 zł energia elektryczna; 55,00 zł gaz; 166,67zł ogrzewanie; 204,81 zł opłaty za telefon; 20,00 zł RTV; 121,00 zł wywóz nieczystości; 600,00 zł wyżywienie; 100,00 zł odzież; 325,00 zł leki, wizyty lekarskie, 50,00 zł środki czystości. Z dokumentów Urzędu Miasta i Gminy z dnia 18.12.2015 r. odnośnie opłaty podatku za 2015 r. wynika, że strona dnia 25.03.2015r. opłaciła podatek rolny i od nieruchomości w całości na 2015r. w kwocie 135,00 zł. Strona w oświadczeniu o stanie majątkowym wykazała wysokość dochodu netto za listopad 2015r. 1.062,06 zł. W dniu 14 czerwca 2015r. A. D. zamieściła na stronie internetowej ogłoszenie, że prowadzi hodowlę i sprzedaż jeży pigmejsko-afrykańskich. W wydruku CEiDG z dnia 04.12.2015r. wynika, iż strona ma zgłoszoną działalność (kod PKD 47.76) m.in. w zakresie sprzedaży detalicznej kwiatów, roślin, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach. Mąż strony nie jest w stanie pracować z powodu niewydolności serca i płuc. Strona dnia 15.10.2014r. uczestniczyła w zdarzeniu drogowym, poruszając się pojazdem marki BMW, który w listopadzie 2014r. został zezłomowany. Nie posiada środków transportowych i praw majątkowych. W toku prowadzonego postępowania stwierdzono, iż wyrokiem z dnia 26.11.2013r. Sąd Rejonowy, zasądził na rzecz A. D kwotę 19.022,30 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 15.04.2013r. z postepowania przez organami wynika, że strona otrzymała z zasądzonej sumy kwotę 5.300 zł, z czego 3.600 zł na opłaty sądowe, natomiast pozostała kwota została przeznaczona na spłatę zadłużenia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie, strona posiada zaległości w podatku od towarów i usług w kwocie 24.478,53 zł (zaległość główna 20.717,53 zł, odsetki 3.761,00 zł), w podatku PCC 467 zł (zaległość główna 340,00 zł, odsetki 127,00 zł), w podatku PIT 1.850,00 zł (zaległość główna 1.664,00 zł, odsetki 186,00 zł). Zaległości podatkowe objęte postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wynoszą 27.501,38 zł (zaległość z kosztami upomnienia, kosztami egzekucyjnymi oraz odsetkami). W związku z zaprzestaniem wykonywania obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, w szczególności odprowadzania podatków, Naczelnik Urzędu Skarbowego dnia 27.01.2015r. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej. Ustalona na dzień 23.03.2016r. rozprawa została odwołana, w związku ze złożonym przez stronę wnioskiem o zawieszenie postępowania i wyłączenie sędziego. Zaległości strony objęte postępowaniem egzekucyjnym względem innych wierzycieli wynoszą: - Prezydenta Miasta - 7.991.55 zł, - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego– 261,11 zł, - Towarzystwa Ubezpieczeń– 4.581,48 zł, - wobec Gminy – 895,02 zł, - Prezydenta Miasta – Gmina– 72,97 zł. Ponadto nieuregulowane zobowiązania wobec Banku stanowi kwota 118.287,20 zł, zaś Banku S.A. – 119.092,78 zł. Strona posiada również nieuregulowane zobowiązania wobec: 1. ZUS Inspektorat - należność główna 46.126,77 zł i odsetki 8.252,00 zł, 2. "[...]"S.A. w kwocie 650,19 zł, 3. Towarzystwa Ubezpieczeń. w kwocie 2.660,26 zł 4. Hurtowni w kwocie 1.179,62 zł, 5. Bank S.A. w kwocie 91.193,80 zł , 6. Bank Polska S.A. w kwocie 119.092,78 zł, 7. K. Sp. z o.o. w kwocie 2.426,22 zł, 8. "[...]"Sp. Jawna w kwocie 219,31 zł. W stosunku do strony prowadzona jest sprawa z wniosku Wierzyciela Alior Bank o egzekucję świadczeń pieniężnych. Z zeznań podatkowych PIT-36 wynika, iż w 2009r. strona osiągnęła dochód w wysokości 5.772,80 zł (22.212,46 zł przychód; 16.439,66 zł koszty). W 2010r. poniosła stratę 2.149,62 zł (10.656,04 zł przychód; 12.805,66 zł koszty). W 2011r. dochód wyniósł 13.253,57 zł (436.834,11 zł przychód; 423.579,54 zł koszty). W 2012r. strona poniosła 16.608,97zł straty (350.762,60 zł przychód; 367.371,57 zł koszty), w 2013r. osiągnęła dochód w wysokości 12.334,82 zł (20.138,59 zł przychód; 7.803,77 zł koszty), w 2014 r. osiągnęła dochód w wysokości 10.694,65 zł (19.284,00 zł przychód; 8.590 zł koszty). Z zestawienia deklaracji VAT-7 wynika podstawa opodatkowania za luty 2015 r.- 1.706,00 zł, za marzec 2015 r. -7.195,00 zł, kwiecień 2015 r. - 1.951 zł, maj 2015 r. - 5.854,00 zł, czerwiec 2015 r. - 3.821,00 zł, lipiec 2015 r. - 3.008,00 zł, sierpień 2015 r. - 3.252 zł, wrzesień 2015 r. -5.244,00 zł, październik 2015 r. - 1.748,00 zł, listopad 2015r. - 1.545,00 zł. Organ podatkowy na podstawie zebranego materiału dowodowego zbadał zaistniałą sytuację pod kątem wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika i wskazał, że strona prowadzi działalność gospodarczą, w związku z tym przy ocenie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika należy zbadać, czy nie jest zagrożony byt prowadzonej przez stronę działalności. Kondycja finansowa firmy nie uległa pogorszeniu w stopniu, który zagrażałby jej funkcjonowaniu. Z wydruku CEiDG z dnia 04.12.2015r. wynika, że strona nie zawiesiła, ani nie zlikwidowała prowadzonej działalności. Uzyskuje dochody, zaspokaja swoje podstawowe potrzeby życiowe, takie jak jedzenie, ubranie, mieszkanie, trudno zatem przyznać, że zagrożona jest jej egzystencja. Dyrektor Izby Skarbowej, biorąc pod uwagę, iż strona nie jest w stanie jednorazowo uregulować zaległości podatkowych, jak również fakt, że bieżące wydatki ponoszone przez stronę i jej męża znacznie przewyższają osiągane dochody, stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdził, aby w okolicznościach sprawy wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Zwrócił uwagę na charakter podatku od towarów i usług, jako podatku pośredniego i co do zasady obciążającego nie podatniczkę, ale jej kontrahentów - nabywców towarów i usług. Usługodawca występuje w nim jako pośrednik, który od nabywcy odbiera należny podatek VAT i winien, w ustawowym terminie, przekazać budżetowi państwa nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym, a obowiązek zapłaty podatku od towarów i usług występuje w momencie sprzedaży usługi. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na przyczyny nieuregulowania zobowiązań w terminie płatności. Zatem niewykonanie przez stronę obowiązku odprowadzenia do budżetu należnych zobowiązań oznacza samowolne przeznaczenie środków na inne cele. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że strona w latach 2009-2014 strona uzyskiwała wystarczające dochody, aby zabezpieczyć spłatę zaległości, jednak nie płaciła należnych zobowiązań. Strona wskazała, że nie jest w stanie spłacić zaległości podatkowych, gdyż posiada inne zobowiązania finansowe, zatem można uznać, iż daje ona priorytet zobowiązaniom niepodatkowym. Podkreślono, że systematycznie generując zaległości, strona nie zamierza dobrowolnie regulować swoich zobowiązań w podatku VAT argumentując, że powinien on być naliczany od obrotu 150.000,00 zł. Ponadto strona po otrzymaniu dodatkowych środków w wyniku wykonania wyroku, w kwocie 1.700,00 zł, przeznaczyła je na bieżącą działalność gospodarczą oraz spłatę zaciągniętych innych zobowiązań niż podatkowe, a zatem spłata niepodatkowych zobowiązań czy finansowanie bieżącej działalności firmy, a tym samym niewpłacanie podatku VAT, nie może odbywać się kosztem budżetu państwa i być podstawą do udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Rozpatrując kwestię umorzenia odsetek za zwłokę wskazano, iż odsetki za zwłokę nie mają charakteru samodzielnego, lecz pełnią rolę akcesoryjną w stosunku do zobowiązania głównego. Pełnią też funkcję kompensacyjną, stanowiąc wyrównanie, zapłatę na rzecz wierzyciela za korzystanie ze środków pieniężnych w okresie, gdy powinny znajdować się w dyspozycji budżetu państwa. Podkreślono, że to strona swoim działaniem, polegającym na nierozliczaniu się w odpowiedniej wysokości z budżetem państwa, spowodowała powstanie zaległości podatkowych i uruchomiła naliczanie odsetek za zwłokę od tych zaległości. Odnosząc się do zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, organ odwoławczy stwierdził, że w każdym przypadku analiza występowania bądź braku kierunkowych dyrektyw wyboru na podstawie art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, jest dokonywana w oparciu o konkretne okoliczności zaistniałe w sprawie. Strona ubiegając się o tak wyjątkową ulgę jaką jest umorzenie zaległości podatkowych, nie wskazała okoliczności takich jak: zaciągnięte kredyty, zobowiązania wobec kontrahentów czy zasądzone na jej rzecz należności innych kontrahentów. Odnosząc się do ustalenia okoliczności, iż strona prowadzi sprzedaż jeży organ odwoławczy podniósł, że skarżąca nadal ma zgłoszoną działalność, w zakresie sprzedaży detalicznej kwiatów, roślin, nasion, nawozów, żywych zwierząt domowych, karmy dla zwierząt domowych prowadzoną w wyspecjalizowanych sklepach (kod PKD 47.76.Z.). Strona zamieściła ogłoszenie w Internecie z danymi do kontaktu. Ponadto kwestia ta była już przedmiotem rozważań w poprzednim postępowaniu o umorzenie zaległości podatkowych, w tym Decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i potwierdzającym jej prawidłowość wyroku WSA w Olsztynie. Odnosząc się do kwestii niezastosowania prawa i uznania, że nie wystąpił w sprawie ważny interes publiczny, skoro strona prowadzi działalność, która po ustabilizowaniu sytuacji finansowej będzie przynosiła dochód, również dla państwa w postaci spłaty podatków oraz dowolności w podejmowaniu rozstrzygnięcia, organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji w ramach prowadzonego postępowania, podjął wszelkie działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również zebrał materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek wynikających z art. 67a § 1 i § 2 O.p., nie naruszając przy tym zasady swobodnej oceny dowodów. Powoływanie się przez stronę na zdarzenia przyszłe i niepewne, a w szczególności przypuszczenia i twierdzenia o charakterze prognostycznym nie może stanowić podstawy udzielenia wnioskowanej ulgi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona zarzuciła nierozpoznanie wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu, tj. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 67a § 1 pkt 3 i § 2 O.p., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej byłoby sprzeczne z interesem publicznym, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że prowadzi ona działalność gospodarczą, która po ustabilizowaniu sytuacji finansowej, będzie przynosiła znaczny dochód, co doprowadzi do płacenia wysokich danin na rzecz Skarbu Państwa. Ponadto strona zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez niezasadne przyjęcie, że: - prowadząc działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży jeży oraz otrzymując kwotę 1.700 zł, w związku z toczącym się postępowaniem cywilnym przed Sądem Okręgowym jest w stanie spłacić swoje zaległości podatkowe, podczas gdy kwoty te zostały przeznaczone na bieżącą działalność gospodarczą oraz spłatę innych zobowiązań, - w niniejszym postępowaniu nie występuje interes publiczny, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że występuje i przejawia się w ochronie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, - jest w stanie uiścić należności podatkowe, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że koszty związane z prowadzeniem działalności oraz wydatki związane z usprawiedliwionymi potrzebami życia codziennego przewyższają uzyskiwany dochód, a nadto posiada liczne zobowiązania finansowe u innych podmiotów, - posiada hodowlę jeży pigmejsko - afrykańskich, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że wystawiła jedynie na stronie internetowej informacje o ich sprzedaży, a są one własnością jej męża. Zarzuciła naruszenie, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., poprzez: - niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w niniejszej sprawie oraz niezebranie w sposób wystarczający materiału dowodowego: odnośnie obecnej sytuacji przedsiębiorstwa, możliwości inwestycyjnych i zarobkowych umożliwiających przynoszenie dochodu w przyszłości; - niewskazanie obecnych przychodów przedsiębiorstwa, co jest niezbędne do ustalenia jego obecnej kondycji; - niewykazanie z jakiego źródła pochodziły środki, z których dokonała zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. w kwocie 1.664 zł wraz z należnymi odsetkami oraz bieżącą zaliczkę za styczeń 2016r. w kwocie 600 zł. Następnie zarzuciła błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez niezasadne przyjęcie, że pomimo dobrowolnej wpłaty ww. należności podatkowych stwierdzono, że nie jest w stanie w przyszłość odprowadzać znaczących danin na rzecz Skarbu Państwa nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na przyczyny nieuregulowania zobowiązań w terminie płatności, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że kwoty te przeznaczyła na rozwój przedsiębiorstw i spłatę zobowiązań, powstałych w związku z ich prowadzeniem. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca podkreśliła, że wobec niej toczą się liczne postępowania egzekucyjne, których celem jest zaspokojenie wierzycieli, zatem nie jest w stanie opłacić zaległych zobowiązań podatkowych bez uszczerbku dla siebie i rodziny. Wskazała, że organ administracji publicznej powinien wziąć również pod uwagę sytuację ekonomiczną w regionie, w którym prowadzi przedsiębiorstwo. Podkreśliła, że powiat piski jest drugim powiatem pod względem bezrobocia w Polsce, że brak pomocy państwa w prowadzeniu działalności gospodarczej, może doprowadzić do całkowitego zaniku przedsiębiorczości w regionie. Jej zdaniem poprzez nieudzielenie pomocy przedsiębiorcy znajdującemu się w trudnej sytuacji, państwo poniesie więcej kosztów, niż w przypadku jednorazowego umorzenia zaległości podatkowych. Zdaniem strony organ I oraz II instancji pominął również fakt, że umorzenie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług, może przynieść wymierny skutek w przyszłości. Przedsiębiorstwa prowadzone przez skarżącą w przeszłości przynosiły znaczny dochód. Obecna sytuacja ekonomiczna spowodowała, że koszty prowadzonej działalności są wyższe niż przychody. Częściowe umorzenie zobowiązań pozwoli na unowocześnienie przedsiębiorstw, które znów zaczną przynosić zysk. Skarżąca podniosła, że art. 67b O.p. odsyła do art. 67a, natomiast brak jest w nim regulacji odnoszącej się do przesłanek, w oparciu o które wniosek podatnika winien być przez organ rozpatrzony. Skarżąca wskazała, że rozporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz. U.UE.L.06.379.5) określa zasady, na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom, a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 (TWE Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) Pomoc ta nazwana została de minimis. Zgodnie zaś z zasadą prawa rzymskiego wyrażoną w sentencji "de minimis non curat lex" ("prawo nie troszczy się o drobiazgi"), pomoc o niewielkich rozmiarach ma nieznaczny wpływ na naruszenie konkurencji na rynku wspólnotowym oraz wymianę handlową między państwami członkowskimi. Ze względu na powyższe, pomoc de minimis nie wymaga uprzedniej kontroli ze strony Komisji Europejskiej w drodze notyfikacji. W rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1998/2006 określono pułap pomocy de minimis w wysokości 200.000 EUR (a w niektórych sektorach do 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W tym kontekście trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na względzie należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów stanowiły m. in. przepisy art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Stosownie do tego przepisu organ podatkowy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W powołanym przepisie ustawodawca przewidział wyjątek od obowiązującej w polskim prawie zasady obowiązkowego płacenia podatków, realizowany poprzez dopuszczenie możliwości udzielenia pomocy publicznej w postaci m. in. umorzenia zaległości podatkowej. Umorzenie to może nastąpić w razie zaistnienia ściśle określonych przesłanek, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Każdy z tych warunków samodzielnie, jak również oba łącznie mogą stanowić podstawę umorzenia odsetek od zaległości podatkowej. Decyzje dotyczące umorzenia zaległości podatkowych podejmowane są w ramach tzw. uznania administracyjnego, które polega na przyznaniu organom podatkowym możności dokonania wyboru między dwoma równowartościowymi rozwiązaniami. Zakres uznania administracyjnego nie jest jednak uprawnieniem nieograniczonym, a dowolność w rozpoznawaniu wniosków o umorzenie zaległości podatkowych jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. nie jest oparte o kryterium uznania, przy czym organ podatkowy zobowiązany jest (korzystając z systemu ocen pozaprawnych) skonkretyzować użyte w art. 67 § 1 O.p. pojęcia: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny". W doktrynie oraz utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że ocena, czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie, może być dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2002 r., sygn. akt III SA 2302/00). Obowiązki te bezpośrednio wynikają z treści art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych organ winien zatem jednoznacznie stwierdzić, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Jeżeli mimo istnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., podejmuje decyzję polegającą na odmowie umorzenia zobowiązania podatkowego, winny zostać szczegółowo określone motywy takiego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 O.p.). W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach tzw. uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002r., sygn. akt SA/Sz 2548/00, wyrok NSA z 28 listopada 2001r., sygn. akt SA/Sz 1292/00). Decyzja uznaniowa może być zatem przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego, a także gdyby dokonał wykładni występujących w art. 67a O.p. pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Sąd, dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie stwierdził, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z porządku prawnego. Z akt sprawy wynika, że organy obydwu instancji przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające i dowodowe. Dokonały również prawidłowej jego oceny, w konsekwencji słusznie uznając, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącej najdalej idącej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej wykładni przesłanki "ważnego interesu podatnika". Jednak podkreślić należy, że pojęcie "ważnego interesu podatnika" powinno być rozumiane możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązaniach podatkowych. Zawsze ulga w spłacie zobowiązania podatkowego leży w interesie faktycznym podatnika, w rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi, co prowadziłoby do absurdu. Dlatego sytuacja finansowa podatnika, nie może sama w sobie stanowić o przyznaniu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Należy również wskazać, że dla oceny zasadności jej przyznania istotne są i inne okoliczności, w tym dbałość o interes publiczny rozumiany jako dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, ale również kwestia zapewnienia stałych dochodów budżetowi Państwa (por. np. wyrok NSA z 12 lutego 2003 r., III SA 1838/01, Mon. Pod. 2003, nr 7, str. 43; wyrok WSA w Warszawie z 8 stycznia 2007 r., III SA 2904/06, Mon. Pod. 2007, nr 11, str. 43; R. Mastalski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, Wrocław 2010, str. 349; B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2010, str. 382). W sytuacji, gdy o udzielenie ulgi ubiega się przedsiębiorca, istotną kwestią jest zagadnienie ryzyka gospodarczego, towarzyszącego każdej działalności gospodarczej. Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zależności od jej rodzaju, musi liczyć się z takim ryzykiem i tak prowadzić działalność, aby element ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać skutki zdarzeń lub okoliczności dla przedsiębiorcy niekorzystnych. Skutki prowadzonej działalności są związane z ryzykiem jej prowadzenia i obciążają podmiot prowadzący taką działalność. Ze względu na wyjątkowy charakter ulg podatkowych, o których mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej, przyznanie wskazanej w nim ulgi z takiego powodu oznaczałoby w istocie przerzucenie na społeczeństwo skutków podejmowania nietrafnych decyzji gospodarczych lub ryzyka ekonomicznego związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, co prowadziłoby do naruszenia zasady powszechności i równości obywateli w obowiązku ponoszenia świadczeń publicznoprawnych. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała żadnych szczególnych okoliczności powstania zaległości. Okolicznością taką, w ocenie Sądu, nie jest wskazany przez skarżącą fakt przeznaczania pieniędzy na bieżącą działalność i spłatę innych zobowiązań, skoro strona zaspokaja swoje potrzeby kosztem nieodprowadzania podatków. Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącej, iż błędnie przyjęto, że jest ona w stanie spłacić swoje zaległości podatkowe, skoro organ odwoławczy po uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych zauważył, że bieżące wydatki ponoszone przez stronę i męża znacznie przewyższają osiągane dochody i nie jest ona w stanie jednorazowo uregulować zaległości. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wskazane przez skarżącą przyczyny powstania zaległości podatkowych nie mają charakteru wyjątkowego, nadzwyczajnego i całkowicie niezależnego od strony. Wręcz przeciwnie, jak wynika z ustaleń organów, powstanie tych zaległości związane było z nieregulowaniem pobranego w cenie sprzedaży podatku od towarów i usług. Jako prowadząca działalność gospodarczą, skarżąca powinna zaś mieć świadomość zarówno ciążących względem Skarbu Państwa obowiązków, jak i związanego z tą działalnością ryzyka. Podkreślić należy, że powstanie zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę nie było wynikiem zdarzeń nagłych, czy losowych, lecz stanowiło konsekwencję podejmowanych przez skarżącą decyzji. Organy podatkowe zwróciły także uwagę, na charakter podatku od towarów i usług, z tytułu którego podatniczka posiada zaległości. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że okoliczność pobrania w cenie sprzedaży towaru lub usługi podatku, a następnie niewpłacenie go w terminie do budżetu państwa, w związku z zaniedbaniem podatniczki, dodatkowo przemawia przeciw udzieleniu wnioskowanej ulgi. Należy podkreślić, że z aktualnego wydruku z CEiDG z dnia 04.12.2015 r., wynika, iż strona nie zawiesiła, ani nie zlikwidowała prowadzonej działalności. Z zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika, że dochody skarżącej uzyskiwane od 2009r. do 2014r. oraz kwoty wynikające z deklaracji VAT -7 stanowiące podstawę opodatkowania za luty-listopad 2015r. wskazują, że strona prowadząc działalność uzyskuje dochody. Kondycja finansowa firmy nie uległa pogorszeniu w stopniu, który zagrażałby jej funkcjonowaniu. Organ podatkowy nie miał obowiązku badania możliwości inwestycyjnych i zarobkowych skarżącej umożliwiających przynoszenie dochodu w przyszłości, gdyż w sprawach o umorzenie zaległości podatkowych organ ocenia aktualną (w dacie podejmowania rozstrzygnięcia) sytuację życiową, w tym majątkową wnioskodawcy. Skarżąca nie wskazała na czym miałoby polegać unowocześnienie jej przedsiębiorstwa i związana z tym realizacja nowych kontraktów, co miałoby się wiązać z uzyskiwaniem większego zysku z prowadzonej działalności i wpłatą większych podatków do budżetu państwa. Zatem postawa skarżącej i systematyczne generowanie zaległości nie dają gwarancji spłaty zaległości podatkowych. Zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena organów odnośnie dokładnie ustalonej i szczegółowo opisanej w decyzji sytuacji materialnej skarżącej, z uwzględnieniem wysokości uzyskiwanych dochodów, kwot ponoszonych wydatków, składników posiadanego majątku ruchomego i nieruchomego, ich wartości oraz zajęć egzekucyjnych. Jakkolwiek na dzień wydania decyzji sytuacja ta była niewątpliwie trudna, to jednak nie na tyle, aby zagrażała podstawom egzystencji podatniczki. Odnosząc się do zarzutu, że wystąpił błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez stwierdzenie, że mimo iż skarżąca dokonała spłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. oraz wpłaty na zaliczkę za styczeń 2016r. nie jest w stanie w przyszłości odprowadzać podatków, wskazać należy, że odmawiając udzielenia ulgi organ podatkowy stwierdził, że skarżąca systematycznie generując zaległości, nie zamierza dobrowolnie regulować swoich zobowiązań w podatku VAT argumentując, że powinien on być naliczany, a dokonała spłaty zaległości wyłącznie w podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy także zwrócić uwagę, że sama skarżąca wskazała, iż uzyskiwane z działalności dochody oraz otrzymaną kwotę w wysokości 1.700 zł przeznaczyła na bieżącą działalność gospodarczą oraz spłatę innych zobowiązań. Powyższe działania strony wskazują, że daje ona priorytet innym swoim zobowiązaniom. Wskazać też należy, że w związku z zaprzestaniem wykonywania przez skarżącą obowiązków wynikających z ustaw podatkowych, w szczególności odprowadzania podatków, Naczelnik Urzędu Skarbowego dnia 27.01.2015r. wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. W świetle powyższej argumentacji stanowisko organów podatkowych odmawiających przyznania wnioskowanej ulgi Sąd uznał za zasadne, zwłaszcza w kontekście określonej w art. 67a Ordynacji podatkowej - równorzędnej z ważnym interesem podatnika - przesłanki interesu publicznego. Umorzenie zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę jest instytucją nadzwyczajną, stanowiącą wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, przy czym należy zaznaczyć, że nie wolno czynić z niej środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty podatku (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 1991 r. SA/Gd 295/91, wyrok NSA z dnia 20 marca 2002 r., I SA/Gd 1563/99, LEX 76080). Umorzenie zaległości podatkowej stanowi pewną formę rezygnacji organów podatkowych z przysługujących budżetowi należności podatkowych. Nawet więc w sytuacji, gdy podatnik wykaże, że ma ważny interes w uzyskaniu tego rodzaju ulg podatkowych, to organy podatkowe przy podejmowaniu decyzji muszą również brać pod uwagę interes ogólnospołeczny, w którym leży zapewnienie dopływu należności podatkowych do budżetu (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2000 r., III SA 1087/99, LEX 45381). Mając powyższe na względzie należy uznać, że organy wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne niniejszej sprawy, a także wzięły pod uwagę okoliczności podnoszone przez skarżącą i w wyniku tej oceny podjęte zostały decyzje mieszczące się granicach uznania administracyjnego, dlatego Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za niezgodne z prawem, w szczególności nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, jak i prawa materialnego w postaci art. 67a Ordynacji podatkowej. Zaznaczyć należy za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że: Podejmując "wolicjonalną" decyzję w przedmiocie ulgi w wykonaniu podatku, organ podatkowy dokonuje jej subsumcji pod dyspozycję art. 67a § 1 o.p. wyrażoną w jego treści zwrotem "organ może". Wynika z tego, że organ podatkowy podejmuje i wydaje decyzję w przedmiocie zastosowania przywoływanej ulgi podatkowej, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia realizacji przestanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego może także odmówić jej zastosowania, jeżeli podejmie taką decyzję i w obszarze okoliczności rozpoznanej indywidualnej sprawy stanowisko to uzasadni w sposób spełniający rygory i standardy art. 210 § 4 O.p." – tak w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 350/12. Z kolei w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2014r., (sygn. akt II FSK 267/12), Sąd ten wskazał, że wydana na podstawie art. 67a § 1 O.p. decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Skutkuje to tym, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki, w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Biorąc powyższe pod uwagę, uznając skargę za niezasadną, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.