I SA/Ol 595/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. w formie ryczałtu postanawia odmówić przywrócenia skarżącemu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skargą z dnia 18 sierpnia 2011r. M. S. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. w formie ryczałtu. Zarządzeniem z dnia 21 września 2011r. skarżący wezwany został, pod rygorem odrzucenia skargi w terminie 7 dni, do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Wezwanie odebrane zostało w dniu 7 października 2011r. przez syna skarżącego (vide k. 15). Dnia 15 października 2011r. skarżący uiścił należny wpis w wysokości 200zł. W dniu 21 października 2011r. wpłynął do sądu wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. W uzasadnieniu złożonego wniosku wskazano, iż wnioskodawca od 28 września do 10 października 2011r. przebywał poza miejscem zamieszkania w Sanatorium "[...]"i w hotelu w "[...]" od 10 do 13 października 2011r. Natomiast w okresie od 13 do 15 października w drodze powrotnej do "[...]" odwiedził dom rodzinny w "[...]" i groby rodziców. Do "[...]" wrócił 15 października 2011r. i tego dnia powziął informację od syna i zrobił przelew – opłatę za wpis sądowy. Jego wyjazd do sanatorium (termin wyjazdu) był związany z zamknięciem działalności gospodarczej, którą prowadzi i wiązał się z podreperowaniem zdrowia, ponieważ leczy się na cukrzycę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 i art. 87 § 1-4 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że doszło do uchybienia terminu. Konieczne więc stało się rozważenie, czy argumenty podnoszone przez skarżącego uprawdopodabniają okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez nią, że nie mogła dokonać czynności w terminie, na skutek okoliczności od niej niezależnych, którym nie mogła zapobiec mimo dołożenia należytej staranności. W ocenie sądu podnoszone przez skarżącego argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Osoba która prowadzi postępowanie sądowoadministracyjne winna liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji sądowej, tym bardziej w sytuacji gdy planuje dłuższą nieobecność w miejscu zamieszkania. Trudno również przyjąć, że syn skarżącego, który odebrał w jego imieniu wezwanie, nie miał możliwości poinformowania go o tym fakcie, w sytuacji powszechności posiadania telefonów komórkowych czy łatwości w dostępnie do Internetu. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie wykazała zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej. Z uwagi na powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.