I SA/Ol 597/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA/post.1 - sentencja postanowienia K. W. (zwana dalej: skarżącą) w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą zwróciła się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca podniosła, że jest emerytką, ma 65 lat i otrzymuje emeryturę w wysokości ok. 1700 zł oraz, że nie jest w stanie ponieść kosztów podatku. Wskazała, że zajęcie jej konta oraz emerytury może spowodować jej ubóstwo i brak możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z informacją przekazaną przez Urząd Skarbowy w G. z dnia 16 sierpnia 2017r., cała należność wynikająca z decyzji została w dniu "[...]" wyegzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W piśmiennictwie (p. Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 190, W-wa 2006r.) podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką przeszkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Należy wskazać, że sąd może orzec o przyznaniu ochrony tymczasowej tylko w odniesieniu do aktów, które podlegają wykonaniu, a zatem nie można wstrzymać wykonania decyzji, która została już wykonana, niezależnie od tego czy dokonała tego strona dobrowolnie czy też nastąpiło to w drodze egzekucji administracyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że warunkiem wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest jej niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu nie ma zastosowania w sytuacji, gdy decyzja objęta skargą została wykonana. Nie spowoduje bowiem odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2012 r., II GSK 132/12, wszystkie orzeczenia dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji zatem, gdy decyzja została już wykonana, wniosek o wstrzymanie jej wykonania staje się bezprzedmiotowy. Skoro bowiem postanowienie sądu ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, to jej wykonanie niweczy cel zastosowania instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 11 czerwca 2013 r., II OZ 435/13; 27 czerwca 2012 r., I OZ 451/12; 6 września 2011 r., I OZ 625/11; 9 czerwca 2010 r., I OZ 410/10; 24 stycznia 2014 r., I OZ 27/14; 4 września 2014 r., II OZ 867/14). Skutki już wykonanej decyzji mogą być zniwelowane jedynie przez pozytywne dla skarżącej orzeczenie Sądu uwzględniające jej skargę, a nie przez wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2008 r., I OZ 896/08). Przenosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, zaznaczyć należy, że Sąd badając wniosek skarżącej o przyznanie ochrony tymczasowej stwierdził, że nie zachodzą przesłanki uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Z przekazanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej informacji wynika, że należność wynikająca z zaskarżonej decyzji została w całości wyegzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym. Zatem wstrzymanie wykonania, wykonanej już decyzji nie wywołałoby żadnych skutków prawnych, bowiem brak byłoby czynności nadających się do wykonania, a zatem takich, które można by wstrzymać (por. postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., II GSK 779/10) Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.