I SA/Ol 611/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.D. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]"nr "[...]" w przedmiocie: zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych WSA/post.1-sentencja postanowienia K.D. (dajej: skarżący, wnioskodawca, strona), reprezentowany przez doradcę podatkowego M.B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oraz odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek. Wnioskiem z dnia 18 sierpnia 2016 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego przez skarżącego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną i córką. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych przez konkubinę wnioskodawcy z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości około "[...]". Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada majątku. W opisie stanu majątkowego osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wyjaśnił, że konkubina posiada dom, o powierzchni 300 m2. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że w związku z wydanymi przez organy podatkowe orzeczeniami utracił możliwość prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowiła jedyne źródło przychodu i zarobku wnioskodawcy. Na skutek działań egzekucyjnych strona obecnie nie dysponuje żadnym majątkiem, z którego mogłaby pokryć koszty postępowania sądowego. Nadto w wyniku prowadzonej egzekucji i wcześniejszego zabezpieczenia środków przez organ egzekucyjny, nie miał również możliwości dokonania zabezpieczenia środków na koszty sądowe. Wnioskodawca wskazał, że działania organów podatkowych doprowadziły do sytuacji, w której nie jest w stanie realizować innych zobowiązań z prowadzonej działalności gospodarczej jak i innych zobowiązań np. z tytułu alimentów na dziecko w kwocie 5.000 zł miesięcznie oraz obsługiwać kredytu bankowego w wysokości 9.000.000 zł Pismem z dnia 1 września 2016 r. skarżący na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. , poz. 718 dalej cyt. jako "p.p.s.a."), wezwany został do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie dokumentów źródłowych w zakresie okoliczności dotyczących jego stanu majątkowego, które mogą mieć wpływ na ocenę zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia 3 października 2016 r. oświadczył, że: - wszelkie stałe koszty związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego ponosi konkubina. Przy czym zaznaczył, że ze strony konkubiny nie może liczyć na środki pieniężne w zakresie szerszym niż wynika to z zasad współżycia społecznego. Nadto podkreślił, że na skutek działań organów podatkowych utracił możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym możliwości zarobkowania. Dodał, że uzyskuje dochody ze stosunku zlecenia – miesięcznie w wysokości ok. "[...]", - nie ma rodzeństwa. Rodzice wnioskodawcy utrzymują się z rent w kwotach "[...]".. Nie posiadają poza mieszkaniami, w których zamieszkują innego majątku, - na podstawie umowy najmu zajmuje lokal "[...]", obecnie zobowiązania z tego tytułu nie są regulowane, - nie posiada statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na zawartą umowę zlecenia, - córka nie posiada składników majątkowych o wartości powyżej 5.000 zł. Konkubina jest właścicielką domu o wartości ok. 900.000 zł, w którym wszyscy zamieszkują. Wyjaśnił, że w okresie od 1.01.2014 r. do 28.02.2015 r. dokonał sprzedaży nieruchomości, z tego tytułu uzyskał kwotę ok. "[...]". Kwotę tę przeznaczył na spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek. Podkreślił, że w tym okresie nie przewidywał możliwości przeniesienia sporu na poziom sądowoadministracyjny, a tym samym konieczności opłacenia kosztów sądowych. Wskazał, że nieprawdopodobne jego zdaniem było, że w sytuacji gdy prowadził realną działalność gospodarczą, polegającą na kupnie i sprzedaży realnie istniejących "[...]", organy podatkowe wydadzą decyzje całkowicie negujące poniesione przez niego koszty uzyskania przychodu, - konkubina odnowiła ujawnienia wyciągów bankowych. Wnioskodawca zobowiązał się przedstawić swoje wyciągi z rachunków bankowych w terminie 7 dni od daty niniejszego pisma, - nie złożył zeznania rocznego za 2015 rok, z uwagi na brak dochodów, - z uwagi na faktyczną niemożliwość prowadzenia działalności gospodarczej zlikwidował ją w grudniu 2014r., -pełnomocnik zna jego sytuację majątkową, w skutek czego zgodził się na wypłatę wynagrodzenia po prawomocnym uchyleniu decyzji organów, gdy zostaną przywrócone jego realne możliwości zarobkowe, - stwierdził, że łączna wysokość wyegzekwowanych środków będzie wynikała z wyciągów, które skarżący zobowiązał się przedłożyć, w terminie 7 dni, - posiada polisę na życie od 2014 r., z tytułu której składkę roczną w 2016 r. w kwocie "[...]" opłaciła konkubina. Beneficjentami polisy są konkubina oraz córka. Zauważył, że składka jest podwyższona z uwagi na jego stan zdrowia. Podkreślił, że jego podstawowym i nadrzędnym obowiązkiem jest zapewnienie środków utrzymania córce na wypadek jego śmierci. Dodał, że taki obowiązek ciąży również na organach państwa, które są zobowiązane do ochrony praw dziecka. W związku z tym fakt ten nie powinien rozstrzygać o przyznaniu mu prawa pomocy. Do oświadczeń załączył: ostateczne wezwanie do zapłaty wystawione przez "[...]" BANK SA z dnia "[...]" na kwotę 9.341.361,34 zł tytułem należności kapitałowej plus odsetki w wysokości ok. 100.000 zł i koszty upomnienia, trzy rachunki do umowy zlecenia na kwotę 300 zł brutto za ostatnie trzy miesiące br., fakturę za gaz za okres od 14.06.2016 r. do 13.08.2016 r. na kwotę 384,16 zł, fakturę z dnia 27.07.2016 r. na kwotę 707,34 zł oraz fakturę za energię elektryczną za okres od 05.03.2016 r. do 10.05.2016 R. na kwotę 1.417,87 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 245 § p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Na wstępie rozważań podkreślić należy, że wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 38.025 zł (zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz. U Nr 221, poz. 2193 ze zm]). Uwzględniając zatem wysokość należnego wpisu od skargi w świetle przedstawionej sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego stwierdzić należy, że wniosek nie może zostać uwzględniony z powodu nieudzielenia przez wnioskodawcę rzetelnych i wiarygodnych wyjaśnień na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a.. Wnioskujący o przyznanie prawa pomocy przedstawił swoją sytuację finansową w sposób selektywny, uniemożliwiając dokonanie pełnej i rzetelnej oceny jego sytuacji finansowej. W ocenie rozpoznającego wniosek referendarza, rzeczywiste możliwości płatnicze wnioskodawcy w światle przedstawionych oświadczeń budzą uzasadnione i istotne wątpliwości a nawet wbrew opinii skarżącego świadczą o dobrej sytuacji materialnej jego i jego najbliższych. Po pierwsze wskazać należy, że wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną i córką. W związku z powyższym dla oceny możliwości finansowych skarżącego istotny jest aktualny stan majątkowy osób, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. W tym też celu skarżący został wezwany do przedłożenia oświadczeń i dokumentów źródłowych dotyczących sytuacji materialnej i finansowej także osób trzecich (w tym przypadku konkubiny). Wyjaśnić przy tym należy, że w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalił się pogląd, iż konkubinat jest związkiem o cechach zbliżonych do małżeństwa, a konkubenci tworzą rodzinę wspólnie zamieszkującą (por. postanowienie NSA z dnia 15.04.2016 r., sygn. akt II FZ 220/16 opubli. CBOSA, postanowienie NSA z dnia 10 września 2013 r., sygn.. akt I GZ 375/13, LEX nr 1363597). Łączne zatem wydatki i potrzeby finansowe wnioskodawcy i pozostającej z nim we wspólnocie domowej konkubiny i córki kształtują status majątkowy wnioskodawcy. Status ten zaś bezpośrednio przesądza o tym, czy wnioskodawca może ponieść koszty postępowania, czy też nie jest w stanie ich ponieść. W celu zatem ustalenia statusu majątkowego wnioskodawcy i osób trzecich pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, tak jak wskazano to już wyżej, skarżący został wezwany do złożenia oświadczenia zarówno o uzyskiwanych dochodach wszystkich osób, posiadanym przez nie majątku w okresie od 1.01.2014 r. do dnia doręczenia wezwania wraz z dokumentami źródłowymi w postaci wyciągów z rachunków bankowych lub w przypadku ich braku z dokumentami potwierdzającymi wypłatę dochodów "do ręki". Pomimo wezwania wnioskodawca nie wywiązał się z obowiązku przedstawienia oświadczeń zarówno, co do posiadanego majątku, w zakreślonym wezwaniem okresie przez niego i jego konkubinę, jak i nie przedstawił także wyciągów z posiadanych rachunków bankowych. Zaznaczyć przy tym należy, że oświadczenie wnioskodawcy dotyczące posiadanego majątku przez niego, wnioskodawca złożył wyłącznie za okres od 1.01.2014 r. do końca lutego 2015 r., zaś w odniesieniu do konkubiny oświadczył wyłącznie, że konkubina jest właścicielką domu o wartości 900.000 zł, zaś córka nie posiada składników majątkowych powyżej kwoty 5.000 zł. Powyższego oświadczenia nie sposób uznać za pełne i wyczerpujące na pytanie w zakresie stanu majątkowego wnioskodawcy i jego konkubiny oraz córki w okresie trzyletnim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć należy, że oświadczenie dotyczące posiadanego majątku przez konkubinę i córkę odnosi się bowiem do aktualnej sytuacji tych osób, potwierdza dane zawarte w formularzu wniosku PPF, które rozpoznającemu wniosek były wiadome. Złożone w ten sposób wyjaśnienie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności, z uwagi na unikanie odpowiedzi na konkretnie postawione pytanie. W tej sytuacji, referendarz sądowy, nie mógł ocenić czy wnioskodawca, konkubina i jego córka w podanym okresie posiadali jakiekolwiek inne składniki majątkowe poza tymi, których skarżący się wyzbył i jak nimi rozporządzali. Dodatkowo stwierdzić należy, że w przypadku gdy konkubina odmówiła współpracy z wnioskodawca, nie przedstawiając wyciągów bankowych, tym samym swoją postawą naraziła wnioskodawcę na negatywne konsekwencje w postaci odmowy przyznania prawa pomocy, bowiem brak danych w tym zakresie wpływa negatywnie na ocenę wniosku. Oczywistym jest bowiem, że tylko w sytuacji, gdy strona postępowania nie może uzyskać pomocy od osób mu najbliższych, uzasadnione jest finansowanie tych kosztów z budżetu Państwa. Nieprzedstawienie zaś przez wnioskodawcę wyciągów z rachunków bankowych zarówno swoich jak i konkubiny uniemożliwiło ustalenie sytacji finansowej wnioskodawcy. Przyjąć bowiem należało, że wnioskodawca i jego konkubina uniemożliwili weryfikację złożonego oświadczenia o braku zasobów pieniężnych. Natomiast powołanie się przez skarżącego na brak możliwości finansowania przez konkubinę utrzymania wnioskodawcy w zakresie szerszym, niż wynika to zasad współżycia społecznego jest nietrafione. Pokreślić bowiem należy, że koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt III SA/Lu 870/12). Ustanowione w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.), prawo do sądu nie ma natomiast charakteru absolutnego. Jego realizacja jest zależna od wymogów proceduralnych, przewidzianych przepisami, w tym mającymi za zadanie ułatwienia skorzystania z tego prawa pod względem finansowym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że osoba ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy, która nie przedstawia pełnych ( a także żądanych) wyjaśnień i dowodów musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z bierności. Sąd jest wówczas zmuszony do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy przedłożony przez stronę, który może okazać się niewystarczający dla wykazania istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 109/13, CBOSA, orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko takie podziela również Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu, który w wyroku z dnia 16 października 2012r. w sprawie Piętka przeciwko Polsce (skarga nr 34216/07) wskazał, iż od stron ubiegających się o zwolnienie od kosztów sądowych oczekuje się dołożenia staranności i współpracy z sądem. W szczególności, kiedy prowadzone postępowanie o zwolnienie od kosztów dotyczy przedstawienia sądowi, w zakreślonym terminie, dowodów dotyczących sytuacji finansowej strony, niezłożenie wymaganych dokumentów w zakreślonym terminie oznacza brak podstaw do przyznania zwolnienia od kosztów sądowych. Niezależnie od powyższego, w ocenie referendarza sądowego, analiza przedłożonych wybiórczo przez wnioskodawcę dokumentów nie daje podstaw do stwierdzenia, że opłacenie przezeń kosztów sądowych spowoduje negatywne skutki w odniesieniu do jego sytuacji bytowej, jak tego wymaga art. 246 par. 1 pkt 2 p.p.s.a. Innymi słowy sytuacja finansowa rodziny skarżącego w świetle przedstawionych oświadczeń nie jest na tyle trudna, aby uniemożliwiała poniesienie wskazanych kosztów. Stwierdzić bowiem należy, że skarżący oraz prowadząca z nim wspólne gospodarstwo domowe konkubina oraz córka dysponują stałym dochodem w łącznej wysokości ok. "[...]" uzyskiwanym przez konkubinę z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto mają zapewnione warunki mieszkaniowe, nie wykazują przy tym żadnych problemów z regulowaniem bieżących zobowiązań i należności, a także nie korzystają z instytucjonalnej pomocy społecznej. Zauważyć przy tym należy, że z oświadczeń wnioskodawcy wynika, że status majątkowy jego i osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe jest znacząco lepszy niż ogółu społeczeństwa. Konkluzja taka wynika ze złożonych przez wnioskodawcę oświadczeń. Wnioskodawca bowiem wyjaśnił, że konkubina i córka zamieszkują w "[...]", , w domu którego właścicielką jest konkubina skarżącego, i w którym zamieszkuje również skarżący. Dodatkowo wnioskodawca wynajmuje nieruchomość na "[...]". Całe zaś koszty utrzymania wnioskodawcy i córki ponosi konkubina, która poza niezbędnymi wydatkami na utrzymanie również opłaciła składkę na polisę na życie wnioskodawcy w wysokości "[...]" za rok 2016 r. Powyższe oświadczenie, zdaniem rozpoznającego wniosek referendarza obiektywnie stanowi o możliwości poniesienia przez skarżącego również kosztów postępowania sądowego, wbrew temu co twierdzi i podnosi skarżący. Fakt bowiem, że wnioskodawca wynajmuje nieruchomość na "[...]", pomimo, że jak twierdzi nie uzyskuje dochodów poza dochodem z umowy zlecenia w kwocie "[...]", a jednocześnie prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną mieszkającą w Polsce, świadczy niewątpliwie o ponadprzeciętnej sytuacji materialnej wnioskodawcy i jego konkubiny. Trudno bowiem uznać za osobę wymagającą pomocy państwa w zakresie opłacenia za nią kosztów sądowych, która jednocześnie prowadzi gospodarstwo domowe w naszym kraju, oraz wynajmuje nieruchomość za granicą. Podkreślić przy tym należy, że wnioskodawca w żaden sposób nie wyjaśnił przyczyn i powodów wynajmowania nieruchomości "[...]". Oceny tej nie zmienia oświadczenie wnioskodawcy, że nie reguluje zobowiązań z tytułu umowy najmu, którego, co należy zauważyć również w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Ponadto o wyjątkowo dobrej sytuacji materialnej wnioskodawcy świadczy okoliczność posiadania polisy na życie, z tytułu której składkę za rok 2016 r. w wysokości "[...]" opłaciła konkubina. Referendarz sądowy rozpoznający wniosek skarżącego nie neguje prawa wnioskodawcy do zapewnienia małoletniej córce środków utrzymania na wypadek swojej śmierci, przy czym nie może to odbywać się kosztem innych obywateli i ich dzieci. Przenosząc bowiem ciężar poniesienia kosztów sądowych na budżet państwa wnioskodawca oczekuje, że inni obywatele będą ponosić za niego koszty jego postępowań sądowych, zaś sam czy też z pomocą osób wspólnie z nim zamieszkujących zabezpiecza przyszłość swojemu dziecku. Takie działanie skarżącego zaprzecza konstytucyjnej zasadzie powszechności i równości ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. W związku z powyższym nie można przyjąć, że posiadanie polisy na życie i ochrona interesów jego najbliższych stanowi uzasadniony powód do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. Ustosunkowując się przy tym do argumentacji wnioskodawcy usprawiedliwiającego poniesienie tego kosztu, ochroną praw dziecka, na wypadek jego śmierci referendarz sądowy ponownie stwierdza, że zapewnienie ochrony jego najbliższych nie może odbywać się kosztem innych współobywateli i ich najbliższych w tym dzieci. Zauważyć przy tym należy, że wnioskodawca został zobowiązany również do przedstawienia wyjaśnień dotyczących posiadania polis przez osoby prowadzące z nim wspólne gospodarstwo domowe oraz do określenia wysokości zgromadzonych na nich środków. Do tych kwestii wnioskodawca w żaden sposób się nie ustosunkował. Dodatkowo o szczególnie korzystniej sytuacji materialnej wnioskodawcy świadczy okoliczność, że w okresie od 01.01.2014 r. do 28.02.2015 r. z tytułu sprzedaży majątku uzyskał kwotę "[...]". Nie sposób bowiem uznać, że osoba która dysponowała dochodem w ww. wysokości i to w toku postępowania kontrolnego, spełnia warunki do przyznania prawa pomocy. Tłumaczenie wnioskodawcy, że w tym okresie nie przewidywał możliwości przeniesienia sporu na poziom postępowania sądowego i w związku z tym nie zabezpieczył środków pieniężnych na pokrycie kosztów postępowania nie może stanowić uzasadnionej podstawy do zwolnienia go od kosztów sądowych. Odnosząc się do stwierdzeń wnioskodawcy należy pokreślić, że zapobiegliwości i przezorności w zakresie zdobycia środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym należy szczególnie wymagać od osób toczących spory sądowe w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, która ze swej istoty wiąże się z ryzykiem ponoszenia wszystkich związanych z nią konsekwencji, w tym kosztów, także sądowych (postanowienie z dnia 9.07.2008 r., sygn. akt I FZ 265/08, LEX nr 494324). Tym samym należy stwierdzić, że wnioskodawca już w okresie gdy organ kontroli skarbowej (data doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego – "[...]".) prowadził postępowanie winien zabezpieczyć środki na opłacenie ewentualnych kosztów sadowych. Fakt sprzedaży majątku i przeznaczenie środków uzyskanych ze zbycia majątku na spłatę zobowiązań z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek nie może obecnie stanowić uzasadnionej podstawy do przyznania mu prawa pomocy. Wyjaśnić przy tym należy, iż okoliczność w jaki sposób strona rozporządza swoim majątkiem już w toku prowadzenia postępowania podatkowego jest istotna dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, już na etapie postępowania przed sądem administracyjnym. Okoliczność tę dostrzegł i podkreślił m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9.03.2016 r. sygn. akt I GZ 86/16 gdzie stwierdził "Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący wiedząc, że w grudniu 2014 r. zostały wszczęte przez Naczelnika Urzędu Celnego "[...]" postępowania podatkowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego powstałego w podatku akcyzowym, w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym olejów smarowych, winien był się liczyć z koniecznością gromadzenia środków na ewentualne przyszłe spory sądowe" (publ.: CBOSA). W konsekwencji prawo pomocy nie przysługuje takiej osobie, która wprawdzie dysponowała środkami na pokrycie kosztów sądowych, lecz się ich wyzbyła, m.in. rozdysponowując je na inne cele (por. postanowienie z dnia 28.07.2008 r., sygn. akt I FZ 304/08, LEX nr 494243), w tym przypadku na spłatę zobowiązań prywatnoprawnych. Dodać przy tym należy, że strona nie może przedkładać cywilnoprawnych (prywatnych) zobowiązań nad te związane z postępowaniem sądowym, które stanowią rodzaj daniny publicznoprawnej, wobec czego inne wydatki nie mogą być w stosunku do nich traktowane priorytetowo (postanowienie z dnia 27.11.2008 r., sygn. akt II FZ 512/08, LEX nr 530038). Wątpliwości związane z sytuacją majątkową strony wyłaniają się ponadto na tle podanej przez nią kwestii wynagrodzenia ustanowionego w sprawie pełnomocnika z wyboru. Zważywszy bowiem na wartość przedmiotu zaskarżenia ( 3.578.747,00 zł), stan skomplikowania sprawy, a także obszerność zgromadzonego w niej materiału dowodowego, niewiarygodne wydaje się oświadczenie co do tego, że pełnomocnik zgodził się prowadzić sprawę i wpłatę wynagrodzenia po zakończeniu sprawy i to pod warunkiem, że sprawa zakończy się wynikiem pozytywnym dla wnioskodawcy w postaci uchylenia decyzji. Nie mniej jednak stwierdzić należy, że wnioskodawca został zobowiązany do przedstawienia dokumentów źródłowych potwierdzających złożone oświadczenie, czego jednak nie wykonał tym samym, w ocenie referendarza sadowego, tylko potwierdził zasadność związanych z tym oświadczeniem wątpliwości. Na zakończenie należy stwierdzić, że wnioskodawca nie nadesłał także dokumentów, które potwierdzałyby wysokość jego zadłużenia wobec Skarbu Państwa, wysokość wyegzekwowanych już w toku wszczętego postępowania środków. Podkreślić należy, że wnioskodawca w piśmie z dnia 3.10.2016 r. zobowiązał się przedstawić wyciągi z rachunków bankowych swoich, z których to jego zdaniem wynikałaby kwota już wyegzekwowanych środków w terminie 7 dni od daty tegoż pisma. Pomimo upływu tego terminu do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku, skarżący nie przedstawił tych dokumentów źródłowych. W świetle powyższego stwierdzić należy, nawet uwzględniając wysokość wpisu sądowego – 38.025 zł, nie sposób było przyznać wnioskodawcy zwolnienia od kosztów sądowych. Przedstawione bowiem oświadczenie świadczy bowiem o możliwości opłacenia przez wnioskodawcę kosztów sądowym w zainicjowanym przez niego postępowaniu sądowym i to bez uszczerbku utrzymania dla niego i jego najbliższych. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.