I SA/Ol 612/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski, asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Skarga A K (dalej: "strona" lub "skarżący") dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "organ odwoławczy", "SKO" lub "kolegium") utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza P (dalej: "organ pierwszej instancji" lub "Burmistrz") z dnia "[...]" maja 2019 r. o nr "[...]" w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej: "opłata") za okres od "[...]" lipca 2018 r. w kwocie "[...]" zł miesięcznie. W aktach sprawy znajduje się protokół z dnia "[...]" 2018 r. z kontroli przeprowadzonej przez Burmistrza P. Stwierdzono w nim, że pojemnik na należącej do strony nieruchomości, gdzie strona prowadzi działalność gospodarczą pod firmą "Zacisze – usługi gastronomiczne" zawiera dużą ilość wyrzucanych odpadów frakcji tworzywo sztuczne, szkło pochodzące z lokalu gastronomicznego. Strona złożyła deklarację na jeden pojemnik 120 litrów, co jest ilością niewystarczającą. Zalecono zwiększenie ilości pojemników w deklaracji. Do protokołu dołączono fotografie wykonane podczas kontroli. Strona odmówiła podpisania protokołu. Pismem z dnia "[...]" 2018 r. strona została wezwana do złożenia wyjaśnień, a następnie pismem z dnia "[...]" 2019 r. do złożenia korekty deklaracji. W aktach sprawy znajduje się korekta deklaracji podpisana w dniu "[...]" 2019 r. (bez daty wpływu do organu), w której wskazano zmianę danych od "[...]" 2018 r. W korekcie tej A. K zaznaczył dwa pojemniki 110-120 litrów, stawkę "[...]" zł od pojemnika, razem "[...]" zł. Organ pierwszej instancji korekty nie przyjął ze względu na zbyt małą ilość zadeklarowanych pojemników. Pismem z dnia "[...]" 2019 r. wezwał stronę do ponownego złożenia deklaracji, wskazując, że minimalna pojemność pojemnika odpowiednia dla rodzaju działalności prowadzonej przez stronę (całoroczny lokal gastronomiczny na 200 miejsc, w którym odbywają się imprezy okolicznościowe: wesela, stypy, imprezy firmowe, urodzinowe) - to 1.100 litrów. Następnie postanowieniem z dnia "[...]" 2019 r. wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty i decyzją z dnia "[...]" 2019 r. określił wysokości opłaty za okres od "[...]" lipca 2018 r. w kwocie "[...]" zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pod adresem ul. "[...]" w P znajduje się duży lokal gastronomiczny pełniący funkcję domu weselnego z ok. 200 miejscami konsumpcyjnymi, które nie są w pełni wykorzystywane przy każdej organizowanej imprezie. Z uwagi na charakter prowadzonej działalności gospodarczej lokal nie jest wykorzystywany we wszystkie dni robocze. Organizowane imprezy odbywają się zazwyczaj w weekendy. W związku z powyższym ilość wytwarzanych odpadów w ww. lokalu nie jest relatywna do ilości odpadów pochodzących z lokalu gastronomicznego pełniącego funkcję restauracji we wszystkie dni robocze, dla którego minimalna pojemność pojemnika przeznaczonego do zbierania odpadów komunalnych (określona dla lokali gastronomicznych według § 5 ust. 2 pkt 5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P, dalej: "Regulamin") wynosi 10 litrów na jedno miejsce konsumpcyjne. Przedmiotowy lokal gastronomiczny dysponuje 200 miejscami konsumpcyjnymi, w związku z tym, minimalna pojemność pojemników wynosząca 2000 litrów, zdaniem Burmistrza, rażąco zawyża ilość odpadów komunalnych powstających faktycznie na nieruchomości, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dlatego wzięto pod uwagę faktyczną ilość wytworzonych odpadów komunalnych i określono opłatę na podstawie protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu "[...]" 2018 r. jako naliczaną za 1 pojemnik 1.100 litrów selektywnie zbieranych odpadów. Podkreślono, że kontrola wykazała, że właściciel nieruchomości segregował powstałe odpady komunalne, a ich ilość znacznie przewyższała obecnie zadeklarowaną pojemność pojemnika tj. 120 litrów. Jako podstawę naliczania opłaty wskazano obowiązującą od 1 lipca 2018 r. uchwałę Nr XI/74/17 Rady Miejskiej w P z dnia "[...]" października 2017 r. w sprawie zmiany uchwały Nr IV/44/15 Rady Miejskiej w P z dnia "[...]" czerwca 2015 r. dotyczącej wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (dalej: "uchwała w sprawie opłaty"). Opłata ta stanowi iloczyn liczby pojemników o określonej pojemności i stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ten pojemnik, zaś stawka za l pojemnik 1000 litrów w przypadku nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady te są zbierane i odbierane w sposób selektywny wynosi "[...]"zł. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa") przez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z pominięciem przy ustalaniu wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi uzasadnionych szacunków, w tym w szczególności ilości odpadów komunalnych powstałych na nieruchomościach o podobnym charakterze, a także § 5 ust. 2 pkt 5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P poprzez jego niewłaściwą wykładnię, w związku z przyjęciem, że lokal jest typowym lokalem gastronomicznym. Ponadto zarzucono naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej (dalej: "Op") przez jego niezastosowanie, w związku z ogólnikowym stwierdzeniem i brakiem uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji oraz naruszenie art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 i art. 191 Op przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem stanowiska strony i wskazanych przez nią okoliczności, a także przez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie jego oceny w zakresie opisanym w art. 191 Op. W uzasadnieniu stwierdzono, że doszło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, organ pominął wszelkie okoliczności działające na korzyść strony. W oparciu o art.6o ustawy wskazano, że jest w nim mowa o uzasadnionych wątpliwościach co do danych zawartych w deklaracji, uzasadniających wydanie decyzji w sprawie opłaty. Przepis mówi o określeniu opłaty w oparciu o dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w ich braku, o uzasadnionych szacunkach, w tym średniej ilości odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Zdaniem strony organ nie udowodnił, aby dla strony należało przyjąć pojemnik o pojemności 1.100 litrów. Przepis § 5 ust. 2 pkt 5 Regulaminu określa minimalną pojemność pojemników dla lokali gastronomicznych, tj. 10 litrów na jedno miejsce konsumpcyjne, jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110 litrów. Dlatego strona uważa, że mogła zadeklarować pojemnik o poj. 120 litrów. Zaś dla przyjętej przez organ pojemności pojemnika 1.100 litrów brak racjonalnego uzasadnienia. Miejsca konsumpcyjne w lokalu nie są w pełni wykorzystywane przy każdej organizowanej imprezie, bowiem nie w każdy weekend organizowane są imprezy okolicznościowe i nie zawsze na 200 osób. Strona zarzuciła organowi, że ustalając wysokość opłaty nie uwzględnił, że odpady biologiczne są odbierane przez rolnika i schronisko, co potwierdzają stosowne oświadczenia, hurtownie dostarczają towar w dużych opakowaniach zwrotnych, tj. mięso w dużych pojemnikach euro-zwrotnych, warzywa w pojemnikach zwrotnych, olej jest kupowany w 20 litrowych wiadrach zwrotnych. Do odwołania dołączono oświadczenia zakładu mięsnego, gospodarstwa rolnego i firmy A oraz fakturę na zakup oleju. Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu przytoczono przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach: art.5 ust.1 pkt 3 i 3b, art.6m ust.1 i 2a, art.6o ust.1 oraz treść §5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P, a także uchwałę dotyczącą stawek opłaty. Wskazano na powszechny zakres obowiązywania Regulaminu na terenie miasta i gminy P. Wynika z niego, że na terenie miasta i gminy P odpady komunalne należy gromadzić w pojemnikach o pojemności nie mniejszej niż wynikająca z podanych norm, gdzie norma dla lokali gastronomicznych wynosi 10 litrów na jedno miejsce konsumpcyjne (jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110 l). SKO zauważyło, że przeprowadzona kontrola wykazała na nieruchomości ul. K w P (sąsiednia nieruchomość w stosunku do strony) dużą ilość odpadów w postaci tworzywa sztucznego i szkła pochodzącego z lokalu gastronomicznego, co udokumentowano fotografiami. Wobec braku wyjaśnień strony oraz niezłożenia deklaracji ze wskazaniem wystarczającej ilości pojemników, organ pierwszej instancji wszczął postępowanie i wydał decyzję. Kolegium stwierdziło, że jeśli lokal gastronomiczny, którego właścicielem jest strona, dysponuje 200 miejscami konsumpcyjnymi, to zgodnie ze wskazanym przepisem § 5 ust. 2 pkt 5 Regulaminu stanowiącego Załącznik do Uchwały Nr VI/40/16 z dnia "[...]" czerwca 2016 r., minimalna pojemność pojemnika na odpady powinna wynosić 2.000 litrów. Ustalając zatem opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości "[...]" zł miesięcznie, jako naliczoną za 1 pojemnik 1100 l, Burmistrz zadziałał, zdaniem SKO, na korzyść strony. Bowiem w uzasadnieniu decyzji Burmistrz wziął pod uwagę "faktyczną ilość wytworzonych odpadów". SKO podkreśliło, że jakkolwiek organ w sposób szczegółowy nie odniósł się do tej "faktycznej ilości odpadów", to Kolegium opierając się na dokumentacji fotograficznej uznało, że w dacie kontroli na nieruchomości były zgromadzone odpady w ilości zbliżonej do 1100 litrów. Kolegium przyjęło, że odpady uwidocznione na zdjęciach zostały zgromadzone w co najmniej 13 szt. worków o pojemności 60 litrów z uwagą, że uznanie takiej pojemności jest korzystne dla skarżącego, ponieważ z załączonych fotografii wynika, że nie są to worki o mniejszej pojemności, a zatem ogólna ilość tych odpadów oscyluje w granicach 780 litrów. Wzięto też pod uwagę odpady zgromadzone w pojemniku - według deklaracji skarżącego 240 litrów. Według SKO opłata ustalona została zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 ppkt 4 uchwały w sprawie opłaty, według którego w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady te są zbierane i odbierane w sposób selektywny ustala się stawkę za pojemnik o pojemności 1.100 litów – "[...]" zł miesięcznie. W skardze zażądano uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wskazano, że podczas kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miejskiego w P uznano, że znaczna ilość odpadów w pojemnikach oraz w workach obok pojemników może pochodzić z działalności skarżącego. Prace porządkowe na obiekcie są wykonywane przez pracowników. Lokal prowadzi działalność w soboty i niedziele. W dniu kontroli przeprowadzonej w poniedziałek pracownika odpowiedzialnego za segregację i wynoszenie odpadów nie było. Nie mógł więc potwierdzić, czy wszystkie odpady pochodzą z lokalu gastronomicznego. Nie przedstawiono skarżącemu do wglądu ustaleń protokołu. Stwierdzone podczas kontroli worki z butelkami plastikowymi i folią były pozostawione przez pracowników budowlanych pracujących w tym czasie przy budowie drogi i chodnika przy ul. L w P, co pracownicy urzędu mogli potwierdzić w siedzibie Urzędu Miejskiego w P. Ponadto czas przeprowadzenia kontroli - lipiec jest miesiącem w którym temperatura powietrza osiąga najwyższe wartości w roku co skutkuje zwiększonym zużyciem napoi i wody w opakowaniach jednorazowych. Przeładowanie butelkami plastikowymi pojemników do segregowania odpadów komunalnych w okresie letnim nie jest rzadkością. Pojemniki, przy których stwierdzono przypisywane skarżącemu odpady, są przewidziane dla mieszkańców najbliższych ulic. Nie można wykluczyć, że znaczna część odpadów pochodziła od pracowników linii budowlanej oraz mieszkańców osiedla. Usytuowanie pojemników do segregacji odpadów komunalnych przy posesji nie upoważnia do wyrażania opinii, że wszystkie odpady pochodzą z działalności skarżącego. Zarzucono, że organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono zastosowanego określenia "duży lokal gastronomiczny". Nie wiadomo, czy ten przymiotnik dotyczy powierzchni lokalu czy ilości osób mogących w nim przebywać. Nie określono na podstawie których przepisów przyjęto ww. określenie. Organ nie odniósł się do okoliczności działających na korzyść strony, nie tylko nie wskazując, jakie fakty działały na korzyść strony ale nie wskazał także, że okoliczności takie nie istnieją. Skarżący podkreślił, że stara się wypełniać dyspozycje wynikające z ustaleń określonych w uchwale w sprawie opłaty i szeroko opisał podejmowane w tym celu działania, takie, jak m. in. zakup produktów w ilościach hurtowych zapakowanych w minimalną ilość opakowań, zakupy produktów w opakowaniach zwrotnych, zakup produktów w koncentratach oraz w pojemnikach wielokrotnego użytku, w opakowaniach zwrotnych, przekazywanie odpadów typu np. obierki, odpady z warzyw rolnikowi zaś odpadów pokonsumenckich schronisku dla zwierząt oraz szereg innych czynności, w tym proekologicznych, szeroko opisanych. Jako załączniki do skargi przedłożono, na poparcie stanowiska, oświadczenia potwierdzające odbiór opakowań zwrotnych oraz odpadków pokonsumenckich i innych. Skarżący uważa za krzywdzącą decyzję organu pierwszej instancji. Twierdzi, że na zmieszane odpady komunalne wystarczający jest dla niego zbiornik o pojemności 110 litrów. Narzucając 1.100 litrową pojemność pojemnika organ dopuszcza możliwość nieprowadzenia segregacji, zaś narzucenie opłaty (rocznie ok. "[...]"zł) jest karą za prowadzenie zdyscyplinowanej segregacji i wszystkich działań mających na celu ograniczenie powstawania zmieszanych odpadów komunalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (DzU 2018 r. poz.1454 ze zm.). Na podstawie art. 6c ust.2 ustawy rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Zgodnie z art.6j ust.3 ustawy w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Uchwała Rady Miejskiej w P Nr XI/74/17 z dnia "[...]" października 2017 r. w sprawie zmiany uchwały Nr IV/44/15 Rady Miejskiej w P z dnia "[...]" czerwca 2015 r. dotycząca wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności (Dz. Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2017 r. poz. 4506) określa w § 1 ust. 1 pkt 2 ppkt 4 wysokość opłat dla nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jeżeli odpady te są zbierane i odbierane w sposób selektywny w stawce za pojemnik o pojemności 1.100 litrów – "[...]"zł miesięcznie. W § 5 ust. 2 pkt 5 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P, stanowiącego Załącznik do Uchwały Nr VI/40/16 z dnia "[...]" czerwca 2016 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P (Dz.Urz. Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2016 r. poz. 2848), określono, że dla lokalu gastronomicznego należy przyjąć pojemność pojemników na odpady wynoszącą 10 litrów na jedno miejsce konsumpcyjne. Zgodnie z art. 6h ustawy właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W oparciu o art. 6i ust.1 pkt 2 ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne. Zgodnie z art.6m ust.1 ustawy właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych Zgodnie z art.6m ust.2 ustawy w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana. Skutki niezłożenia deklaracji określono w art.6o ustawy, który mówi że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W postępowaniach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), z tym, że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta (art.6q ustawy). Zatem w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji organy były zobowiązane do stosowania zasad ogólnych zawartych w Op. Wśród nich znajduje się m. in. określona w art.122 zasada prawdy obiektywnej, mówiąca, że w toku postępowania organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z zasadą oficjalności postępowania dowodowego zawartą w art.187 §1 Op organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, który następnie podda ocenie na podstawie art.191 Op (zasada swobodnej oceny dowodów), tj. oceni na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W uzasadnieniu decyzji, zgodnie z art.210 §4 Op organ wskazuje fakty, które uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy, zgodnie z art.233 §1 Op wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji albo uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję - umarza postępowanie w sprawie, bądź uchyla decyzję w całości i sprawę przekazuje do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji, jeżeli decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, albo umarza postępowanie odwoławcze. Zgodnie z art.233 § 3 samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na treść art.234 Op organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący prowadzi lokal gastronomiczny, w którym znajduje się 200 miejsc konsumpcyjnych. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że skarżący, jako prowadzący lokal gastronomiczny, powinien zadeklarować pojemnik o pojemności przewidzianej w Regulaminie dla lokali gastronomicznych. Regulamin nie różnicuje lokali gastronomicznych ani pod względem wielkości, ani tego, przez ile dni w tygodniu są czynne. Dlatego nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące niewyjaśnienia, na jakiej podstawie uznał organ, że należący do skarżącego lokal gastronomiczny jest lokalem dużym. Z §5 ust.2 pkt 5 Regulaminu wynika jasno, że dla nieruchomości, na której znajduje się lokal gastronomiczny, należy zadeklarować pojemnik o pojemności odpowiadającej iloczynowi ilości miejsc konsumpcyjnych i 10 litrów, co w rozpatrywanej sprawie, przy 100 miejscach konsumpcyjnych, wynosi 2.000 litrów. Obowiązek zadeklarowania pojemników o takiej pojemności miał skarżący. Dlatego, bez względu na to, co ustaliła kontrola przeprowadzona przez organ pierwszej instancji, skarżącemu powinny zostać przypisane takie właśnie pojemniki. Nie ma przy tym znaczenia, ile odpadów faktycznie wytwarza skarżący, gdyż normy przewidziane w Regulaminie mają charakter hipotetyczny. Gdyby pojemniki o pojemności określonej w Regulaminie okazały się niewystarczające, to organ pierwszej instancji mógłby wezwać właściciela do złożenia deklaracji ze wskazaniem pojemności większej niż 2.000 litrów, a w razie jej braku mógłby wydać stosowną decyzję. Zatem, bez względu na ustalenia faktyczne, poczynione w ramach kontroli przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji, skarżący miał, wynikający z Regulaminu, obowiązek uiszczania opłaty za pojemniki 2.000 l. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zadeklarował najpierw pojemnik 110 litrów, a następnie 2 pojemniki po 120 l, czyli zbyt mało w stosunku do norm wynikających z Regulaminu. W tych okolicznościach oczywiste było wezwanie skarżącego do zwiększenia deklarowanej pojemności, zaś organ powinien określić opłatę według stawek dla objętości 2.000 l, rozważając przy tym, czy ze względu na podważenie treści złożonej deklaracji możliwe jest przyznanie stawki opłaty przewidzianej dla odpadów zbieranych selektywnie. Bowiem teść art.6o ustawy możliwości takiej nie przewiduje w razie stwierdzenia przez organ, że niezłożenie deklaracji w terminie lub podanie nieprawidłowych danych obliguje organ do określenia opłaty w decyzji. W ocenie Sądu skarżący błędnie odczytuje treść analizowanych przepisów Regulaminu jako pozwalającą na przyjęcie do wyliczenia opłaty pojemności niższej niż iloczyn miejsc korupcyjnych i 10 litrów, wywodząc swoje stanowisko z tego, że Regulaminie zaznaczono minimalną pojemność pojemnika jako 110 litrów. Zważyć bowiem należy, że w Regulaminie jest mowa o gromadzeniu odpadów w pojemnikach "o pojemności nie mniejszej niż wynikająca z podanych norm, gdzie norma dla lokali gastronomicznych wynosi 10 litrów na jedno miejsce konsumpcyjne (jednak nie mniej niż jeden pojemnik o pojemności 110 l)". Zwrot "nie mniej niż" oznacza, że w przypadku lokalu gastronomicznego z ilością miejsc konsumpcyjnych poniżej 11, gdzie iloczyn liczby miejsc konsumpcyjnych i 10 litrów byłby mniejszy niż 110, należy zadeklarować 110 litrów. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie występuje. Z decyzji opartej na protokole kontroli wynika, że pojemnik 110 litrów na posesji skarżącego był przepełniony, zaś odpady, zdaniem kontrolujących, należące do skarżącego, znajdowały się przy pojemnikach położonych na posesji sąsiedniej, w miejscu ogólnodostępnym, co udokumentowano fotografiami. Skarżący wywodzi, że organ nie udowodnił mu, że są to jego odpady, wskazując, że każdy mógł je zostawić. Zdaniem Sądu w tym zakresie nie można odmówić skarżącemu całkowicie racji. Jednak kwestia ta postaje bez wpływu na wynik sprawy. Bowiem zadeklarowany pierwotnie pojemnik 110 litrów, a następnie dwa takie pojemniki, nie spełniają wymogów wynikających z treści ww. Regulaminu, w którym dla lokalu gastronomicznego z 200 miejscami konsumpcyjnymi przewidziano pojemność wyliczaną jako iloczyn 1 miejsca konsumpcyjnego i 10 litrów, co w przypadku skarżącego daje 2.000 litrów, a ponadto, z uwagi na podważenie złożonej deklaracji wątpliwe jest zastosowanie stawki przewidzianej dla odpadów segregowanych. Sąd ma zastrzeżenia do sposobu przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji kontroli, a dokładniej, do treści sporządzonego z niej protokołu. Nie wynika bowiem z niego jasno, że jest to kontrola nie tylko na posesji należącej do skarżącego, ale także, co podkreślał na rozprawie skarżący, na posesji sąsiedniej. Jeżeli okazało się, że pojemnik znajdujący się na posesji skarżącego jest przepełniony, a w pojemnikach na sąsiedniej posesji są odpady, przypisywane skarżącemu z racji opakowań szklanych typowych dla imprez weselnych (np. butelki z napisem "wódka weselna"), to należało taki opis sytuacji przedstawić w protokole sporządzonym w trakcie kontroli. Treść protokołu sporządzonego przez organ pierwszej instancji jest bardzo lakoniczna i nie oddaje całkowicie ustaleń dokonanych w decyzji. Dlatego w ocenie Sądu organ pierwszej instancji nie wywiązał się należycie z obowiązków wynikających z przytoczonych art. 122 oraz art. 187 Op, bowiem nie podjął wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, przez co także dokonana przez ten organ ocena zawiera pewne wady, co wskazuje też na naruszenie wyżej przytoczonego przepisu art.210 §4 Op poprzez sporządzenie w wadliwy sposób uzasadnienia decyzji, gdyż nie wszystkie fakty stwierdzone w kontroli zostały w decyzji wskazane, a wszystkie te uchybienia były wynikiem nieprawidłowo sporządzonego protokołu przeprowadzonej kontroli. Wymienione uchybienia pozostają jednak bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia, nie tyko dlatego, że kontrola, chociaż niezupełnie prawidłowo przeprowadzona, to jednak potwierdziła, że deklarowany przez skarżącego pojemnik 2 razy po 120 litrów to zbyt mała pojemność w stosunku do wytwarzanych odpadów. Najistotniejsze jest bowiem to, że z przepisów prawa miejscowego, tj. Regulaminu wynika "sztywno" określony obowiązek zadeklarowania przez skarżącego pojemnika o pojemności 2.000 litrów, jako iloczynu ilości miejsc konsumpcyjnych i 10 litrów. Zatem bez względu na wadliwość ustaleń kontroli organ powinien określić wysokość opłaty według zasad wynikających z Regulaminu. Podkreślenia wymaga, że zarówno uchwała Rady Miejskiej w P dotycząca wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności jak i uchwała w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie miasta i gminy P wraz z załącznikiem w postaci ww. Regulaminu – są aktami prawa miejscowego, o powszechnym zakresie obowiązywania na terenie działania właściwego organu. Wynikające z uchwały stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi, stanowią prawo i powinny być przestrzegane zarówno przez skarżącego, jak i organ wydający decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Dopóki nie zostanie uchylona moc obowiązująca uchwały, wiąże ona swych adresatów. Wobec tego prawidłowo stwierdziło SKO, że decyzja organu pierwszej instancji, chociaż zawierająca wyżej wymienione mankamenty o charakterze procesowym, jest decyzją korzystną dla skarżącego, z uwagi na odstąpienie od określenia wysokości opłaty w odniesieniu do wynikającej z Regulaminu pojemności pojemnika wynoszącej 2.000 litrów i przyjęcie mniejszej opłaty, przewidzianej dla pojemności 1.100 litrów, a zdaniem Sądu także z uwagi na przyjęcie stawki opłaty przewidzianej dla odpadów segregowanych. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji SKO. W razie uchylenia decyzji Sąd musiałby stwierdzić, że poza opisanymi uchybieniami proceduralnymi doszło do błędnego ustalenia opłaty przewidzianej dla pojemności przyjętej w decyzji, bowiem należało przyjąć opłatę według stawki dla pojemności 2.000 litrów, co byłoby niekorzystne dla skarżącego i sprzeczne z art.134 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), zgodnie z którym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Nie stwierdziwszy tego rodzaju naruszenia prawa, a jedynie nieistotne dla wyniku sprawy uchybienia proceduralne, Sąd na podstawie art.151 ppsa oddalił skargę.