I SA/Ol 618/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 20 listopada 2013r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2009r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3) zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę 134 zł (sto trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: ARiMR) przyznał H.M.S. płatność rolnośrodowiskową na 2009 r. w łącznej wysokości 17.980,50 zł, w tym z tytułu realizacji: pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności), w wysokości 12.000,10 zł. pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności), w wysokości 3.000,40 zł. pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach, w wysokości 2.980 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w złożonym w dniu 3 kwietnia 2009 r. wniosku strona zadeklarowała grunty o powierzchni 15,24 ha do objęcia ww. płatnością rolnośrodowiskową z tytułu realizacji pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.1 - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności). W wyniku kontroli administracyjnej organ I instancji ustalił natomiast, że powierzchnia gruntów uprawniająca wnioskodawczynię do otrzymania ww. płatności wyniosła 15,19 ha, co w ujęciu procentowym stanowiło różnicę pomiędzy gruntami zadeklarowanymi i stwierdzonymi w wysokości 0,3292% i skutkowało przyznaniem płatności w pomniejszonej wysokości. Odnośnie przyznania płatności z tytułu realizacji pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.3 - Trwałe użytki zielone (z certyfikatem zgodności), organ podniósł, że ze względu na różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku o przyznanie płatności (16,01 ha), a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej wniosku (14,52 ha), wynoszącą 10,2617%, przedmiotowa płatność została pomniejszona o kwotę przypadającą na podwójną stwierdzoną różnicę. Również w zakresie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej z tytułu realizacji pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach organ I instancji podał, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku (10,43 ha), a stwierdzoną w kontroli administracyjnej (8,94 ha) wynosiła 16,6666% i skutkowała pomniejszeniem płatności o kwotę przypadającą na podwójną stwierdzoną różnicę. Jako podstawę prawną przyznania płatności w pomniejszonej wysokości organ I instancji powołał art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30 kwietnia 2004 r. ze zm.) w związku z 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23 grudnia 2006 r.). Natomiast jako podstawę pomniejszenia płatności o kwotę przypadającą na podwójną stwierdzoną różnicę, powołano art. 50 ust. 3 ww. rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, w związku z 16 ust. 4 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006. Utrzymując w mocy powyższą decyzję organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" wskazał, że przyznanie płatności rolnośrodowiskowej uzależnione jest od spełnienia warunków określonych m.in. w § 2 ust. 1 pkt 1 – 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 33, poz. 262, ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że decyzja organu I instancji została wydana po uprzednim wyeliminowaniu z obrotu prawnego, w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia "[...]", którym przyznano stronie płatność rolnośrodowiskową na 2009 r. w wysokości 21.325,95 zł, w tym z tytułu realizacji pakietu 2 wariant 2.1 do powierzchni 15,19 ha; pakietu 2, wariant 2.3 do powierzchni 16,01 ha i pakietu 3 wariant 3.1 do powierzchni 10,43 ha. Stwierdzając nieważność tej decyzji, w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że przyznano płatność do działki ewidencyjnej nr "[...]" o powierzchni 3,56 ha, tj. do powierzchni przekraczającej powierzchnię PEG ustaloną dla tej działki w oparciu o dostępne w systemie informatycznym ARiMR zdjęcia obszarów, wynoszącą 2,07 ha. Dalej organ odwoławczy wskazał na brzmienie art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, który stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych), tzw. systemu LPIS. Podkreślił, że system LPIS pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, tzn. powierzchni uprawnionej do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocy oraz kontrolę w zakresie nakładania się deklaracji dla poszczególnych działek rolnych, zadeklarowanych przez jednego beneficjenta. System ten jest, zgodnie z art. 15 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., komponentem Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli (ZSZiK), który jest wykorzystywany m.in. do wykonywania pomiarów gruntów rolnych deklarowanych przez wnioskodawców. Jednym z najczęściej wykorzystywanych narzędzi pomiarowych w ZSZiK są natomiast ortofotomapy, czyli metryczne obrazy powierzchni Ziemi uzyskane ze zdjęć lotniczych lub satelitarnych. Jak podniesiono w uzasadnieniu decyzji, treść ortofotomapy pozwala rozpoznać m.in. obszary użytkowane rolniczo, lasy, tereny zabudowane, itd.. Ortofotomapy pozyskiwane są w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Gwarantują dokładność pomiaru punktowego na poziomie 0,25 m do 0,5 m, co jest dokładnością 2-3 krotnie wyższą niż dokładność pomiaru wykonywanego w trakcie kontroli na miejscu. Jednym z elementów bazy danych systemu identyfikacji działek rolnych są dane wektorowe granic działek ewidencyjnych pozyskane od starostów jako organów prowadzących ewidencję gruntów i budynków lub zostały opracowane przez wykonawców zewnętrznych na podstawie map ewidencyjnych prowadzonych w formie analogowej. Dane wektorowe granic działek ewidencyjnych zweryfikowane w oparciu o ortofotomapę cyfrową, wykonane w tym samym układzie współrzędnych płaskich prostokątnych pozwalają na prawidłowe wyznaczenie powierzchni uprawnionych do płatności oraz powierzchni nieuprawnionych do dopłat (grunty trwale lub czasowo wyłączone z produkcji rolniczej). Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisu art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Mając na uwadze powyższe, organ zaznaczył, że w przypadku, gdy producent rolny nie zgadza się z wynikami kontroli administracyjnej wniosku, sam powinien udowodnić prawidłowość deklaracji przedstawionej we wniosku. Odnosząc się do argumentacji strony, organ odwoławczy zaznaczył, że wskazany przez nią protokół z kontroli nr "[...]" nie znajduje się w aktach żadnej sprawy prowadzonej przez ARiMR w oparciu o wnioski przez nią złożone. Z protokołów z czynności kontrolnych o numerach "[...]", "[...]" oraz "[...]" wynikało natomiast, że działki rolne deklarowane na działce ewidencyjnej nr "[...]" nie były objęte kontrolą przy użycia odbiornika GPS w zakresie powierzchni uprawnionej do płatności. Wobec tego powoływanie się przez stronę na niestwierdzenie nieprawidłowości w ramach dotychczas przeprowadzonych w jej gospodarstwie kontroli nie mogło zostać uwzględnione. Uwzględniając powyższe ustalenia oraz nieprzedłożenie przez stronę w toku prowadzonego postępowania dowodów na potwierdzenie prawidłowości zadeklarowania powierzchni gruntów we wniosku na 2009 r. (np. pomiaru uprawnionego geodety na podkładzie mapowym), organ II instancji stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 normujący wyjątki od stosowania obniżek i wyłączeń. W jego ocenie, strona nie wykazała, że nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Przeciwnie, przy wypełnianiu wniosku dopuściła się winy polegającej co najmniej na niedbalstwie. Nie poinformowała też organu I instancji, że wniosek jest nieprawidłowy lub uległ dezaktualizacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wyrażając swe niezadowolenie z decyzji organu odwoławczego, zarzuciła, że została ona wydana na podstawie wirtualnych opracowań, przez co nie ustalono stanu faktycznego sprawy. Podniosła, że wymaganie od niej przedłożenia obecnie dowodu w postaci pomiaru uprawnionego geodety na potwierdzenie prawidłowości deklaracji przedstawionej we wniosku dotyczącej 2009 r. jest absurdalne, a sporządzenie takiego dowodu z datą wsteczną nosiło znamiona przestępstwa. Organ odwoławczy nie odniósł się również w należyty sposób do twierdzeń strony w zakresie przeprowadzonych wcześniej kontroli w jej gospodarstwie. Powyższe potwierdza, że organy nie były zainteresowane wyjaśnieniem okoliczności faktycznych sprawy, a dążyły jedynie do ograniczenia płatności. Do skargi dołączono kopie decyzji organu I instancji z dnia "[...]" i z dnia "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2008 r. i 2010 r. oraz wypis z rejestru gruntów według stanu na dzień "[...]". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.). Dokonana zgodnie z tymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W myśl tego przepisu zaskarżony akt podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko należycie ustalony stan faktyczny sprawy pozwala bowiem ocenić zasadność zastosowania konkretnych norm prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie sporną kwestią między organem a stroną skarżącą jest rozbieżność między powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną do płatności rolnośrodowiskowej przez skarżącą, a powierzchnią kwalifikowalną, ustaloną przez organy orzekające. W wyniku kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że z zawartego w aktach administracyjnych materiału dowodowego wyłaniają się na tym tle istotne wątpliwości. W związku z postępowaniem w sprawie nie został bowiem ustalony w sposób dokładny stan faktyczny, a tylko taki może być podstawą zastosowania właściwej normy prawa materialnego i trafności merytorycznej rozstrzygnięcia. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zostało oparte na danych o powierzchni działek rolnych zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), który pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, określenie jej aktualnej powierzchni i na kontrolę pod względem kwalifikowalności do danego schematu pomocy. Podstawę prawną kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie płatności w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS stanowią przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, który stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) ortoobrazów lotniczych lub zdjęć satelitarnych (system LPIS), przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Zgodnie z art. 28 ust.1 lit.c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, ARiMR przeprowadza kontrole administracyjne dotyczące zgodności pomiędzy działkami rolnymi zadeklarowanymi we wniosku, a działkami referencyjnymi w systemie LPIS i kwalifikacji powierzchni do przyznania płatności. Według art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 w związku z 16 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, z zastrzeżeniem jakiegokolwiek zmniejszenia płatności lub wykluczenia z płatności zgodnie z art. 51 i 53, w przypadku wniosków o pomoc w ramach systemu pomocy obszarowej, (...), jeśli obszar zadeklarowany w pojedynczym wniosku przekracza obszar ustalony dla danej grupy upraw, do obliczania pomocy zostanie zastosowany obszar ustalony dla tej grupy upraw. Stosownie zaś do art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 w związku z 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, (...) jeżeli różnica pomiędzy obszarem zadeklarowanym a obszarem stwierdzonym wynosi ponad 3 %, ale nie więcej niż 30 % obszaru stwierdzonego, kwota przyznawanej pomocy zostaje obniżona, w odniesieniu do wniosków pomocowych za rok kalendarzowy 2009, o dwukrotność stwierdzonej różnicy. Przytoczone regulacje wskazują, że dane dotyczące działek rolnych zawarte w LPIS powinny być dokładne, rzetelne i aktualne. W przypadku stwierdzenia rozbieżności pomiędzy deklaracją rolnika, a danymi wyznaczonymi na podstawie ortofotomapy, organy weryfikujące uprawnienia do płatności powinny zmierzać do ustalenia stanu rzeczywistego, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oznacza, że materiał ten powinien pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie. Przy czym określone w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach przerzucenie ciężaru dowodu określonego faktu na osobę, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, nie może prowadzić do naruszenia przez organy obowiązku przestrzegania zasady praworządności, z którą związany jest również obowiązek oparcia wydanej decyzji na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością. W ocenie Sądu, obowiązków tych organ wydający zaskarżoną decyzję nie dopełnił. W świetle przedstawionych do kontroli Sądu akt sprawy, ustaleń w zakresie powierzchni kwalifikowanej dokonano w oparciu o pismo Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" zawierające wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji przyznającej płatność oraz dołączony do akt w maju 2013r. materiał fotograficzny, wraz z wydrukami komputerowymi. Z dokumentów tych nie wynika jednak kiedy zostały one sporządzone i według stanu na jaki dzień powinny być oceniane. Podkreślić zaś należy, że dane spornych gruntów z 2013r., czy nawet z 2011 roku (o ile uznać, że pochodzą one z roku w którym zwrócono się o stwierdzenie nieważności decyzji), podlegać powinny szczególnie dokładnej weryfikacji, mając na uwadze wynikający z przepisów wydanego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009r. (§ 2 ust.1, § 7 pkt 2), nakaz uwzględniania stanu w roku kalendarzowym, w którym złożono wniosek. Wobec znacznego upływu czasu od złożenia wniosku i zadeklarowania w konkretnym stanie faktycznym powierzchni gruntów, rozważeniu przez organ powinno zatem podlegać pierwszej kolejności, czy dane systemu LPIS są wystarczającym dowodem, aby zostały w całości i wyłącznie wzięte pod uwagę przy wydaniu decyzji w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2009. Zdaniem Sądu, skoro zakwestionowano określoną we wniosku powierzchnię gruntów kwalifikującą się do dopłat, to organ II instancji obowiązany był wyjaśnić stronie, z czego konkretnie wynika różnica między powierzchnią zgłoszoną a powierzchnią kwalifikowalną, ustaloną na podstawie systemu LPIS. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji bardzo szczegółowo odniesiono się zaś do podstawy prawnej funkcjonowania systemu LPIS pomijając jednak całkowicie wykazanie, jakich konkretnie gruntów na działce o numerze "[...]" dotyczyło wyłączenie i jakie były przyczyny różnicy zmniejszenia powierzchni kwalifikowalnej, czego następstwem było pomniejszenie wnioskowanych przez skarżącą dopłat. Uzasadnienie takie jest zaś szczególnie uzasadnione, gdy akta administracyjne sprawy zawierają jedynie nieopisaną dokumentację fotograficzną i załączniki w postaci wydruku danych komputerowych, bez oznaczenia spornych gruntów symbolami wynikającymi z legendy i określenia sposobu ich zagospodarowania rolniczego, czy innego. Z akt sprawy nie wynika, co dokładnie było przyczyną rozbieżności w powierzchni kwalifikowanej gruntów wskazanych w obu dołączonych do akt zdjęciach. Niejasnym pozostaje, dlaczego na jednym ze zdjęć dokonano zakreśleń terenu działki oznaczonej nr "[...]" liniami białą i czerwoną, zaś na drugim brak jest zakreślenia tej działki linią białą. Niewiadomo też - bo nie zostało to opisane - skąd biorą się wyraźnie różne granice tej działki na obu z tych zdjęć i kiedy zdjęcia te zostały wykonane. Wprawdzie widnieje pod nimi data 28 maja 2013r. z podpisem pracownika Agencji, jednak nie jest wiadomym, czy jest to dzień włączenia tych dokumentów do akt, czy może wykonania zdjęć. Pomimo wskazanych wątpliwości, organ II instancji nie przeprowadził w tym zakresie żadnego postępowania wyjaśniającego, po czym stwierdził, że ustalenie powierzchni działek w oparciu o system identyfikacji działek rolnych jest prawidłowe, a wykazanie, że powierzchna ta jest jednak inna, spoczywa na rolniku. Nie uzasadnił tym samym podstaw faktycznych i prawnych zajętego stanowiska w sposób czytelny dla adresata rozstrzygnięcia, co w ocenie Sądu nie odpowiada wymogom uzasadnienia decyzji, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organ powinien więc wyczerpująco wyjaśnić przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, aby strona postępowania była przekonana o prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego oraz o zasadności podjętej decyzji. Analiza materiałów postępowania z punktu widzenia zgodności zaskarżonego aktu z obowiązującym prawem pozwala stwierdzić, że przy jego wydaniu nie wyjaśniono istotnych okoliczności faktycznych, mających wpływ na wynik sprawy. Skupia się on bowiem na obszernych rozważaniach o znaczeniu systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), wykorzystywanego w kontroli administracyjnej kwalifikowalności wniosków o pomoc obszarową (czego Sąd nie kwestionuje), a pomija kwestie zasadnicze związane z ustaleniami faktycznymi i analizą istotnego z punktu widzenia praw strony, materiału dowodowego w sprawie. Narusza to zasady procesowe wyrażone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. Dopiero wyjaśnienie powyższych kwestii i szersze odniesienie się do nich przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, stworzy możliwość pełnej weryfikacji działań organów przez Sąd. Powyższą ocenę faktyczną i prawną organ uwzględni w związku z ponownym rozpoznaniem sprawy, w sposób dokładny wyjaśniając w szczególności kwestię powierzchni gruntów kwalifikujących się do dopłat. Organ powinien rozważyć dokonanie kontroli na miejscu w gospodarstwie skarżącej w celu aktualizacji posiadanych danych, opartych na systemie LPIS. Powinien też mieć na uwadze znaczny upływ czasu od chwili złożenia wniosku i to, że przedmiotem kontroli jest stan faktyczny odnośnie powierzchni gruntów dla spornej płatności za 2009r., jaki istniał w tymże roku. Dlatego też, powinien przeanalizować kwestię czynników, które mogły mieć wpływ na zmianę powierzchni kwalifikowanej (zmiana obszaru zadrzewionego/ zakrzewionego). Organ musi mieć na uwadze fakt, że nie może dokonywać ustaleń w przedmiocie płatności rolno środowiskowej za 2009r. na podstawie danych z lat 2011-2013, chyba że bezspornie wykaże, iż nie doszło do zmian powierzchni kwalifikowanej. W celu zweryfikowania kwestionowanych informacji zawartych w ortofotomapie i ustalenia powierzchni kwalifikowanej w oparciu o dane obrazujące stan gruntów z roku 2009, powinien zatem przeprowadzić dodatkowe postępowanie, z ewentualnym wykorzystaniem informacji przedłożonych przez skarżącą. Opisane wyżej uchybienia niewątpliwie mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dotyczą bowiem kwestii kluczowych dla jej rozstrzygnięcia. Istnieje zatem podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Orzeczenie, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy. Koszty te stanowił uiszczony wpis stosunkowy od skargi w kwocie 134 zł.