I SA/Ol 620/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Marika Brzozowiec, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 25 listopada 2009 r., sprawy ze skargi G. Z. i W .Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]", w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2009r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" ustalającą G. i W. Z. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 2.353 zł. Z motywów decyzji i akt sprawy wynika, że: Burmistrz Miasta działając na podstawie art. 2, art. 3 art. 4 art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 2001 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. nr 121 poz. 844 ze zm.) oraz uchwały nr XIII/211/08 Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. w sprawie podatku od nieruchomości ustalił małżonkom G. i W. Z. podatek od nieruchomości na rok 2009. Za podstawę faktyczną wymiaru przyjął dane wynikające ze złożonej przez podatników w dniu 1.10.2007 r. informacji oraz wypisu z rejestru gruntów. W odwołaniu od powyższej decyzji W. Z. zakwestionował wysokość naliczonego podatku. Podniósł, że nieruchomość obciążają znajdujące się na niej budowle nie stanowiące własności małżonków. Są to kable energetyczne, kanały deszczowe oraz słupy linii przesyłowej. Zajmują około 1/3 działki. Zdaniem odwołującego się urząd nie może go obciążać takimi opłatami, gdyż działki nie może wykorzystywać w sposób, jaki by mu odpowiadał. Tym bardziej nie może być obciążony za czyjeś nieruchomości na jego działce. Do odwołania podatnik załączył kserokopię pisma PGE Sp. z o.o. z dnia 16.01.2009 r. (odnoszącego się do jego roszczenia o zapłatę za bezumowne korzystanie z nieruchomości). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania. Wskazało, że G. i W. Z. są użytkownikami wieczystymi działki gruntu o powierzchni 3.748 m2 oraz właścicielami budynku o powierzchni 181,58 m2. Okoliczność ta powoduje, że ciąży na nich obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 praz art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stwierdził, że wysokość podatku została prawidłowo ustalona przez organ I instancji, z zastosowaniem właściwych stawek ustanowionych uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. Powołane przez podatnika argumenty nie mogą być uznane za skuteczne. Zgoda na zajęcie opodatkowanej nieruchomości przez urządzenia czy budowle stanowiące własność innych podmiotów oraz uzyskanie ewentualnego ekwiwalentu finansowego to zagadnienia o charakterze cywilistycznym. Należą one wyłącznie do sfery działań zainteresowanych podmiotów. W. i G. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Po przytoczeniu stanowiska organu przedstawionego w zaskarżonego decyzji podnieśli, że się z nim nie zgadzają. Wskazali, że są użytkownikami wieczystymi działki gruntu nr "[...]" o pow. 3748 m2 położnej w O. Nieruchomość obciążają znajdujące się na niej budowle, których nie są właścicielami. Są to kable energetyczne, kanały deszczowe oraz słupy linii przesyłowych, co zajmuje ok. 1/3 działki. Urząd nie może obciążać skarżących takimi opłatami, gdyż nie mogą oni wykorzystywać działki w taki sposób, jak by tego chcieli. Tym bardziej nie mogą być obciążeni za czyjeś nieruchomości na ich działce. Nie są to samowole budowlane, a wszystkie urządzenia zostały postawione za zgodą administracyjną. Niezrozumiałym jest zatem obciążanie ich za te wszystkie urządzenia, jeżeli gmina jest współwłaścicielem. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady i tryb tej kontroli regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Między innymi z art. 133 i art. 134 p.p.s.a. wynika, iż sąd dokonuje oceny zaskarżonej decyzji co do jej zgodności z prawem na podstawie akt administracyjnych, w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związanym wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że Sąd nie ma kompetencji do bezpośredniego kształtowania praw bądź obowiązków ustalonych zaskarżoną decyzją a jedynie może uchylić decyzję, gdy stwierdzi, że została ona wydana z naruszeniem prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe reguły orzekania sąd stwierdza, że skarga nie jest uzasadniona. Opiera się ona bowiem, podobnie, jak wcześniejsze odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji, na przekonaniu skarżących, że nie powinni płacić tak wysokiego podatku ze względu na znajdujące się na użytkowanym wieczyście gruncie budowle i urządzenia energetyczne nie stanowiące ich własności. To przekonanie nie znajduje jednak żadnego potwierdzenia w jakiejkolwiek normie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 121 poz. 844 ze zm.) zwanej dalej w skrócie u.p.o.l. regulującej m.in. obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym. Co do zasady zdarzeniem powodującym powstanie obowiązku podatkowego jest posiadanie przedmiotów opodatkowania wymienionych w art. 2 ust. 1 u.o.p.l. tj. gruntów, budynków lub ich części oraz budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatnikami są m. in .osoby fizyczne będące użytkownikami wieczystymi. Wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości uzależniona jest m.in. od sposobu użytkowania danego przedmiotu opodatkowania, przy czym głównym kryterium jest to, czy przedmiot opodatkowania jest w posiadaniu przedsiębiorcy i czy jest wykorzystywany do działalności gospodarczej. Instrumentem różnicującym są stawki podatkowe, których wysokość ustala organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego. Wbrew zarzutom, skarżący nie zostali obciążeni podatkiem od budowli i urządzeń znajdujących się na działce będącej w ich wieczystym użytkowaniu. Z decyzji Burmistrza Miasta wynika, że opodatkowaniu poddano: budynek o powierzchni 181.58 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni 168 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 3.580 m2 Skarżący potwierdził na rozprawie, że część działki wydzierżawia na działalność gospodarczą. Wskazać należy, że budowle lub ich części podlegają odrębnemu opodatkowaniu: - po pierwsze – tylko wtedy, gdy znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy i mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej; -po drugie – podstawę opodatkowania stanowi wartość budowli a nie ich powierzchnia. Gdyby więc skarżący byli przedsiębiorcami a wymienione w skardze budowle stanowiłyby ich własność, organ podatkowy byłby zobowiązany ustalić podatek nie tylko od gruntów i budynku ale także od budowli. Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury podatkowej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Sąd podziela stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że kwestia ewentualnej rekompensaty finansowej za zajęcie części nieruchomości przez budowle elektroenergetyczne jest sprawą cywilnoprawną i leży poza zakresem regulacji prawa podatkowego. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.