I SA/Ol 626/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.F. i M. K. – M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.F. i M. K. – M. (dalej skarżące, wnioskujące, strony), reprezentowane przez radcę prawnego, wniosły skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu. Pismem z dnia 17 października 2017r. pełnomocnik skarżących zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że przedstawione w skardze zarzuty dają podstawę aby twierdzić, że istnieje możliwość uwzględnienia przez Sąd wniesionego środka zaskarżenia, natomiast wykonanie decyzji w aktualnych warunkach z pewnością doprowadzi do wyrządzenia skarżącym znacznej szkody, a ponadto spowoduje nastąpienie niemożliwych do odwrócenia. Wykonanie decyzji obligującej skarżące do zwrotu niemal 300.000 zł niechybnie doprowadzi do bankructwa prowadzonego przez nie przedsiębiorstwa, albowiem nie posiadają one aktualnie środków w tej wysokości, a środkami które posiadają na bieżąco, regulują pozostałe zobowiązania. Jako najistotniejsze wskazano jednak w treści wniosku, że wykonanie decyzji będzie równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy z trzema pracownicami, zatrudnionymi od "[...]" lat i ponad roku. Podniesiono, że najpoważniejsze konsekwencje z tym związane wynikną z pewnością dla pracownicy, która jest aktualnie w drugim miesiącu ciąży. Skarżące zwyczajnie nie będą miały środków wystarczających na utrzymanie pracownic, jak i zresztą całego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Użyte w ww. przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania ma charakter fakultatywny, a więc może lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę zarówno wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niemniej uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wskazanie przez stronę skarżącą, że wykonanie tego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa bowiem na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 13 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 1392/14). Rozpoznając wniosek Sąd stwierdza, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie są wystarczające same twierdzenia przedstawione we wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Okoliczności te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej skarżących. Natomiast sytuacja majątkowa stron jest nieznana. Nie ma w tym zakresie wystarczających i aktualnych informacji w aktach samej sprawy, tak sądowych, jak i administracyjnych. Skarżące, reprezentowane w niniejszej sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazały w jaki sposób poniesienie kosztów związanych z uregulowaniem kwoty zwrotu środków na realizację projektu wpłynie na ich stabilność finansową, i czy w tej konkretnej sytuacji będzie można mówić o znacznej szkodzie, czy trudnych do odwrócenia skutkach. Nie przedstawiono żadnych dowodów, w tym nie udokumentowano deklarowanego zatrudnienia. Nie wiadomo, jak powołana we wniosku argumentacja przekłada się na sytuację stron. Sama natomiast kwota środków do zwrotu nie jest wystarczającą przesłanką do pozytywnego załatwienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd nie kwestionuje, że kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji może być w sytuacji stron wysoka, jednak nie można zapominać, że jest to kwota otrzymana na realizację projektu jako dodatkowe środki, które stanowiły przysporzenie i dofinansowanie spoza budżetu własnego skarżących. Wobec tego brak wiedzy co do rzeczywistej i aktualnej sytuacji majątkowej oraz finansowej strony sprawia, że nie jest możliwa ocena, czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem kontroli sądowej może wpłynąć na sytuację majątkową skarżących. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.