I SA/Ol 628/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2010r., na posiedzeniu niejawnym wniosku Adwokata W.R. o zasądzenie kosztów sporządzenia opinii prawnej stwierdzającej brak podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2009r. o sygn. akt jak wyżej, którym odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 czerwca 2009r., o sygn. akt I SA/Ol 55/09 oddalającym skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: przyznać Adwokatowi W.R. wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 219,60 zł (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy). Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 lutego 2010r. o sygn. jak wyżej, przyznane zostało Z.L. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze skargi kasacyjnej na wymienione wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2009r.. W dniu 31 maja 2010r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe pełnomocnika skarżącego - Adwokata W.R. w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 30 listopada 2009r., wraz z wnioskiem o zasądzenie kosztów udzielonej skarżącemu z urzędu pomocy prawnej w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż opłaty związane z udzieleniem w tej sprawie pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. nr 163 poz.1348), koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Przepis § 18 ust.1 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia stanowi natomiast, iż stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynoszą w postępowaniu kasacyjnym – 50 % stawki minimalnej, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat – 75 % stawki minimalnej, w obu wypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez Adw. W.R. czynności procesowych w imieniu skarżącego, w postaci sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 219,60zł (180 zł + 39,60 zł podatek VAT) mając na uwadze, iż sporządzenie opinii dotyczyło innej sprawy niż określone w § 18 ust.1 pkt 1 lit. a i b cyt. rozporządzenia, jak również uwzględniając rodzaj i zawiłość sprawy. Z tych względów, na podstawie powołanych wyżej przepisów, wydanych w związku z art. 16 ust. 2 i 3, oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058, Nr 126, poz. 1069 i Nr 153, poz.1271), postanowiono jak w sentencji.