I SA/Ol 644/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 listopada 2013r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: ARiMR) przyznał M.K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2011 r. w łącznej wysokości 142.008,19 zł, w tym z tytułu jednolitej płatności obszarowej (dalej jako: JPO) w kwocie 109.122,52 zł i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (dalej jako: UPO) w wysokości 32 885,67 zł oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (dalej powoływanej również jako "płatność zwierzęca"). W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w złożonym w dniu 19 maja 2011 r. wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na 2011 r., producent rolny zadeklarował działki rolne do objęcia JPO o powierzchni 190,21 ha oraz do objęcia UPO - 151,51 ha. W toku kontroli ustalono natomiast, że powierzchnia gruntów uprawniająca wnioskodawcę do otrzymania ww. płatności wyniosła 179,58 ha w przypadku JPO oraz 140,98 ha dla płatności UPO, co w ujęciu procentowym stanowiło różnice pomiędzy gruntami zadeklarowanymi i stwierdzonymi w wysokości odpowiednio 5,9194% i 7,4691%. Odwołując się zatem do art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. UE z dnia 2 grudnia 2009 r. L 316, s. 65), organ I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota jaka ma być przyznana, zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną stwierdzoną różnicę. Uwzględniając powyższe organ pomniejszył początkowo wyliczone kwoty płatności JPO w wysokości 127.604,16 zł i UPO w wysokości 38.660,95 zł o podwójnie stwierdzone różnice, tj. odpowiednio o 15.106,72 zł i 5.775,28 zł. W związku zaś z ustaleniem, że na działkach rolnych oznaczonych we wniosku jako G, l, J, stanowiących łąki i pastwiska, rolnik nie przeprowadził wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej w terminie lub nie były na nich wypasane zwierzęta, płatność JPO pomniejszono na podstawie art. 71 ust. 1 ww. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., o kwotę odpowiadającą 3% JPO dotyczącą tej powierzchni, tj. o 3.374,92 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania płatności zwierzęcej do gruntów o powierzchni 11,98 ha, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR stwierdził, że nie zostały spełnione warunki określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r. Nr 40, poz. 326 ze zm.). Wskazał, że strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przyznanie ww. płatności zwierzęcej. Wniosek który wpłynął do organu w ustawowym terminie nie był bowiem kompletny, skoro nie zawierał dokumentów potwierdzających nabycie przez stronę wymienionych w nim gruntów rolnych. Utrzymując w mocy powyższą decyzję organu I instancji, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR odwołał się do art. 7 ust.1 i ust. 2 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164). Wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu 26 września 2011 r. kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym strony ustalono, iż powierzchnia części działek rolnych różni się od powierzchni zadeklarowanej we wniosku, co przedstawiono szczegółowo w tabeli nr 1 na stronie 6 decyzji. Ponadto organ II instancji odwołał się do wyników kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, w toku której stwierdzono m.in., że na działkach oznaczonych we wniosku jako G, l, J nie przeprowadzono w terminie na łąkach lub pastwiskach, wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej lub nie były na nich wypasane zwierzęta. Odnosząc się do zarzutów kwestionujących wyniki kontroli na miejscu, organ odwoławczy podkreślił, że została ona przeprowadzona metodą FOTO, przy czym część działek oznaczonych w raporcie zmierzona została za pomocą urządzeń GPS. Wyjaśnił, że kontrole metodą FOTO realizowane są dwuetapowo. W pierwszym etapie wykonawca kontroli wyposażony w ortofotomapę (obraz powierzchni działek ewidencyjnych uzyskany ze zdjęć satelitarnych) dokonuje wizytacji terenowej, podczas której ocenia rolniczy charakter użytkowanych działek, określa granicę tych działek, granice obszarów niekwalifikujących się do płatności występujących na obszarze działek ewidencyjnych, rodzaj stwierdzonej grupy upraw. Etap drugi polega natomiast na opracowaniu wyników wizytacji terenowej, czego efektem jest raport z czynności kontrolnych zatwierdzony przez uprawnionego geodetę. Organ II instancji podniósł, że w związku z odwołaniem strony, dokumentacja dotycząca przeprowadzonej kontroli była kilkukrotnie przedmiotem weryfikacji. W jej wyniku zmieniono powierzchnie działek rolnych oznaczonych jako M/M1, R, Y/Y1. Ponadto organ odwołał się do art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, który nakłada na rolnika obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi skutki prawne. Deklarując we wniosku określone działki rolne strona powinna dokonać ich pomiaru, gdyż rzeczywista powierzchnia działki rolnej nie zawsze pokrywa się z powierzchnią użytku gruntowego uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków. W związku z twierdzeniem strony, iż dopełniono obowiązku poinformowania organu I instancji o niemożności wykonania koszenia w wymaganym terminie, organ odwoławczy podkreślił, że w dniu 28 marca 2012 r. do organu I instancji wpłynęło pismo rolnika z datą 3 lipca 2011 r., informujące, iż ze względu na pogodę i warunki atmosferyczne nie będzie miał on możliwości skoszenia łąk położonych na działkach rolnych G, I, J. Na kopercie, w której przesłano pismo, zostały odciśnięte trzy pieczęcie, z których dwie były nieczytelne, zaś na trzeciej widoczna była nazwa miejscowości i data nadania przesyłki (L., 26 marca 2012 r.). Odnosząc się do twierdzeń wnioskodawcy, że pismo to zostało nadane w dniu 4 lipca 2011 r., organ II instancji podniósł, iż strona nie skorzystała z opcji przesyłki rejestrowanej, tj. listu poleconego, po nadaniu którego otrzymałaby dowód nadania, na którym widoczne jest miejsce, termin nadania oraz numer przesyłki. W tym stanie rzeczy, za datę nadania przyjęto jedyną czytelną datę znajdującą się na kopercie, tj. 26 marca 2012 r.. Ponadto powyższe pismo nie mogło być uznane za poinformowanie właściwego organu o wystąpieniu siły wyższej w rozumieniu art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE L z dnia 31 stycznia 2009 r.), który za przypadki działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne uznaje nadzwyczajne okoliczności, takie jak śmierć rolnika, czy poważna klęska żywiołowa w dużym stopniu dotykająca grunty rolne gospodarstwa. W piśmie z dnia 3 lipca 2011 r. nie wskazano na wystąpienie siły wyższej ani nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających wykonanie koszenia w przepisanym terminie. Strona nie przedstawiła też żadnego dowodu potwierdzającego wystąpienie takich okoliczności. Uzasadniając rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania płatności zwierzęcej, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał na treść § 6 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r.. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawcy, że odmawiając ww. płatności nie uwzględniono faktu przejęcia przez niego gospodarstwa rolnego od L.W., organ odwoławczy wskazał na przedłożone przez stronę w odpowiedzi na wezwanie z dnia 18 lutego 2013 r. dowody nabycia nieruchomości, tj. akty notarialne z dnia 29 lipca 2011 r. oraz 20 kwietnia 2009 r.. Z ustaleń w sprawie wynikało, że w skład gospodarstwa prowadzonego przez L.W., oprócz działek ewidencyjnych ujętych w ww. aktach notarialnych, wchodziły również działki ewidencyjne nr "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]", "[...]" położone w powiecie "[...]", gmina L. oraz działka ewidencyjna nr "[...]" położona w powiecie "[...]", gmina M. Przepis § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia z dnia 9 marca 2009 r., przewidujący możliwość przyznania płatności zwierzęcej w przypadku nabycia gruntów rolnych przez rolnika, który nie spełnia warunków do przyznania płatności zwierzęcej, może zaś mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy nabycie obejmuje wszystkie grunty rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego będącego własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą. Organ odwołał się ponadto do definicji gospodarstwa rolnego wskazanej w art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. oraz w art. 3 pkt 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012, poz. 86). W ocenie Dyrektora Agencji, odmowę przyznania płatności zwierzęcej uzasadniało również to, że strona uchybiła terminowi do złożenia wniosku o płatność. W wyznaczonym przez ustawodawcę terminie nie przedstawiła bowiem wszystkich wymaganych dokumentów, które dawałyby podstawę do jego uwzględnienia. Mając zaś na uwadze art. 18 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, organ uznał, że termin składania wniosków o przyznanie ww. płatności wraz z wymaganymi dokumentami w 2011 r. upływał w dniu 10 czerwca 2011 r., tj. w terminie 25 dni kalendarzowych, licząc od dnia 16 maja. W niniejszej sprawie niezbędne dokumenty zostały natomiast złożone dopiero w postępowaniu odwoławczym, w dniu 5 marca 2013 r.. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności wezwania przez organ I instancji strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku, organ odwoławczy stwierdził, iż kwestia związana z żądaniem uwzględnienia faktu przejęcia gospodarstwa wynikła dopiero na etapie postępowania odwoławczego w dniu 10 maja 2012 r.. W takiej sytuacji wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku byłoby bezcelowe, gdyż z uwagi na materialnoprawny charakter terminu do jego złożenia, uzupełnienie takie nie może być uwzględnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, strona wnosząc o zmianę decyzji organu odwoławczego poprzez przyznanie jej ww. płatności bez potrąceń, ewentualnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez odmowę przyznania zwierzęcej, mimo, iż skarżący spełnił wszystkie warunki do przyznania w/w płatności, 2) art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach obszarowych w zw. z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, poprzez przyjęcie, iż skarżący uchybił terminowi do złożenia wniosku o przyznanie ww. płatności, w sytuacji gdy wniosek taki złożył w dnia 16 maja.2011 r., a zatem w terminie, 3) art. 64 § 2 k.p.a. w zw. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczególnych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2010 r. Nr 39, poz. 215 ze zm.), poprzez przyjęcie, iż przepisy prawa nie przewidują możliwości uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności oraz zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku, 4) § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zwrot "nabycie własności wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika" jest równoznaczny z "nabyciem wszystkich gruntów rolnych zarządzanych przez rolnika znajdujących się na terytorium tego samego państwa członkowskiego", w sytuacji gdy zwrot ten oznacza nabycie jednostki gospodarczej stanowiącej grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, 5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 i w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego na skutek zaniechania przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości, który przyczyniłby się do wyjaśnienia rzeczywistej powierzchni areału uprawnionego do płatności; 6) art. 75 § 1 k.p.a. w wyniku przyjęcia, iż w sytuacji gdy skarżący twierdzi, że powierzchnia jego gruntów użytkowanych rolniczo jest większa niż powierzchnia stwierdzona w kontroli na miejscu, to powinien ten fakt udowodnić, poprzez przedłożenie pomiaru uprawnionego geodety wykonanego na podkładzie mapowym, 7) sprzeczność istotnych ustaleń organu II instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż: pismo skarżącego informujące o niezawinionej przez niego niemożności przeprowadzenia koszenia łąk w terminie do 31 lipca 2011 r., zostało nadane przez skarżącego dopiero dnia 26 marca 2012 r., w sytuacji gdy na kopercie, w której zostało wysłane w/w pismo widnieje stempel pocztowy opatrzony datą 4 lipca 2011 r. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący nie uchybił terminowi do złożenia wniosku o przyznanie na rok 2011 płatności zwierzęcej. Złożenie wniosku w terminie obligowało organ administracyjny do sprawdzenia go pod kątem spełnienia warunków formalnych określonych w § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r.. Organ był zatem zobowiązany wezwać skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., czego jednak nie uczynił. Za niedopuszczalną strona uznała praktykę organów polegającą na rozstrzyganiu o przyznaniu płatności na podstawie wniosku, który nie zawierał niezbędnych danych, koniecznych do subsumcji przepisów prawa materialnego. Powyższe działanie organów stanowiło w jej ocenie, o naruszeniu prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Wskazując, że organ II instancji dokonał błędnej wykładni § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r., skarżący zarzucił, iż błędne jest stanowisko organu, że warunkiem przyznania płatności zwierzęcej jest nabycie wszystkich gruntów rolnych, których właścicielem był zbywca, niezależnie od tego, w jakim rejonie Polski one leżą oraz niezależnie od tego, że każdy z tych gruntów mógłby stanowić samodzielną, całkowicie niezależną od innych jednostkę gospodarczą. W ocenie strony, stanowisko to byłoby uzasadnione gdyby w § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia ustawodawca użył zwrotu "nabycie własności gospodarstwa rolnego". Natomiast zastosowany przez ustawodawcę zwrot "nabycie własności wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika" sugeruje, iż aby rolnik mógł ubiegać się o dopłaty, musi nabyć od innego rolnika poszczególne działki rolne, które tworzą jednostkę gospodarczą samodzielną i całkowicie niezależną od innych. W ocenie strony, stanowisko to potwierdza definicja gospodarstwa rolnego z art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz.U.2012.803 j.t. z późno zm.), oraz z art. 553 k.c., a ponadto orzecznictwo Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt II CKN 1067/98) i literatura (E. Niezbecka, Komentarz do art. 551 Kodeksu cywilnego [w:] Kidyba A. (red.), Gawlik Z., Janiak A., Jedliński A., Kopaczyńska-Pieczniak K., Niezbecka E., Sokołowski T., Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, WKP, 2012). Mając powyższe na uwadze, strona podniosła, że nabyła od L.W. własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego położonego we wsi D., gminie O., które łącznie tworzą samodzielną, całkowicie niezależną od innych - jednostkę gospodarczą służącą prowadzeniu działalności rolniczej. Natomiast pozostałe grunty należące do zbywcy, stanowią odrębne od gospodarstwa w D., gospodarstwa rolne, położone są w innym rejonie kraju i nie mają żadnego związku z gospodarstwem w D. Skarżący zakwestionował twierdzenie organów, iż nie wywiązał się z wynikającego z art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, obowiązku przedstawiania dowodów i udowodnienia faktów, z których wywodził skutki prawne. Podniósł, że organy obu instancji odmówiły zaliczenia w poczet materiału dowodowego dokumentów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz oddaliły jego wniosek o dokonanie oględzin nieruchomości, choć dowód ten niewątpliwie przyczyniłby się do wyjaśnienia istotnej okoliczności, tj. rzeczywistej powierzchni areału uprawnionego do przyznania płatności. W ocenie strony, zaniechanie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości stanowiło naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a także art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 oraz w zw. z art. 85 § 1 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Jako niedopuszczalne skarżący uznał stanowisko organu II instancji, iż powinien on przedłożyć dowód w postaci pomiaru uprawnionego geodety wykonanego na podkładzie mapowym. Wskazał, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, a w rozpatrywanej sprawie nie istnieje żadne ustawowe ograniczenie, z którego wynikałoby, że powierzchnia areału uprawnionego do płatności może być udowodniona jedynie za pomocą dowodu z dokumentów. Strona podniosła ponadto, że ustalenia organu II instancji w zakresie daty poinformowania przez skarżącego o niezawinionej niemożności skoszenia łąk były sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Na kopercie, w której zostało wysłane w/w pismo, widnieje bowiem nieco rozmazany, ale czytelny stempel pocztowy opatrzony datą 4 lipca 2011 r.. Z powyższego wynikało zatem, że Urząd Pocztowy w L. był tylko pośrednią placówką pocztową, do której przesyłka dotarła w marcu 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270) cytowanej dalej jako "p.p.s.a." (sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanej wyżej ustawy pod względem jej zgodności z przepisami procedury administracyjnej, jak i normami prawa materialnego, Sąd stwierdził, że nie narusza ona obowiązujących przepisów prawa materialnego, ani procesowego. Organ dokonał bowiem prawidłowych ustaleń faktycznych, wszechstronnej oceny zgromadzonych dowodów oraz w sposób logiczny umotywował swoje rozstrzygnięcie w uzasadnieniu decyzji. Do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo zastosowane zostały przepisy prawa materialnego. Stosownie do treści art. 7 ust.1 i ust. 2 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164), rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Postępowanie w przedmiocie uzyskania płatności rolnych jest wszczynane na wniosek producenta rolnego (art. 18 ust. 1 cyt. ustawy), przy czym złożone wnioski podlegają kontroli m.in. w zakresie zgodności danych w nich zawartych dotyczących zadeklarowanych działek ewidencyjnych i rolnych, z bazami danych. W związku z ubieganiem się przez producenta rolnego o przyznanie płatności powinien on zatem dołożyć należytej staranności w celu jednoznacznego wykazania, iż spełnia ustawowe przesłanki uzyskania danej płatności. Jakiekolwiek nieprawidłowości w tym zakresie obciążają ujemnie wnioskodawcę. Stosownie do treści art. ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei w myśl ust. 2 tego artykułu ustawy, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W ust. 3 tego artykułu wskazano natomiast, iż strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Ta zmiana zasad i reguł postępowania wyraźnie wskazuje, że zadania organu prowadzącego postępowanie w zakresie obowiązku zgromadzenia, zebrania materiału dowodowego zostały ograniczone w stosunku do ogólnych reguł zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest konieczność wzmożenia aktywności stron, bowiem postępowanie w sprawach przyznania pomocy finansowej zostało oparte na dowodach, które będzie przedstawiała strona. Organ nie ma obowiązku, tak jak w k.p.a., podejmować z urzędu wszelkich środków dowodowych niezbędnych do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Jak wynika z przekazanych do kontroli Sądu akt postępowania, w związku z przeprowadzoną kontrolą na miejscu w gospodarstwie rolnym strony ustalono, iż powierzchnia części działek rolnych różni się od powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Na skutek kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności, stwierdzono ponadto, że na działkach oznaczonych we wniosku jako G, l, J nie przeprowadzono w terminie na łąkach lub pastwiskach, wymaganego koszenia i usuwania okrywy roślinnej lub nie były na nich wypasane zwierzęta. W kwestii powierzchni użytkowanych przez stronę rolniczo gruntów zauważyć należy, że art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.09.30.16) – System identyfikacji działek rolnych, stanowi, iż system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000. Z treści powyższego przepisu wynika, że preferowaną w prawie wspólnotowym metodą jest identyfikacja działek rolnych przy użyciu ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Taką też metodę prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie organy. Mając zatem na uwadze opisane wyżej reguły postępowania w sprawach dotyczących płatności, słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w celu podważenia tych ustaleń strona powinna wykazać się aktywnością w zakresie dowodzenia, iż zgłoszone przez nią do pomocy finansowej dane, w tym odnośnie powierzchni i stanu gruntów, są prawidłowe. Podkreślić należy, że w rozpoznanej sprawie dokonano w dniu 26 września 2011r. kontroli na miejscu gospodarstwa rolnego skarżącego i zmierzono uprawnione do spornych płatności grunty. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej organ wskazał zaś nazwę i typ odbiornika, który wykorzystano do pomiaru działek rolnych w gospodarstwie M.K. ("[...]"), posiadający certyfikat wydany przez "[...]" - instytucję akredytowaną w tym celu przez Komisję Europejską). Tym samym kontrola ta nie ograniczała się do kontroli na podstawie ortofotomapy. Nie budzi w tych okolicznościach zastrzeżeń Sądu argumentacja organu, że w sytuacji, gdy jak twierdzi skarżący, powierzchnie działek rolnych są inne niż wykazane w raporcie z kontroli, to powinien on przedłożyć przeciwdowód w postaci wyników pomiarów spornych działek dokonanych przez uprawnione do tego podmioty. Organ nie jest zobowiązany do ponownego dokonania kontroli na miejscu i oględzin gruntów, zwłaszcza gdy zarzuty co do wyników tej kontroli zgłaszane przez skarżącego w toku postępowania są bardzo ogólne i nie odnoszą się do poszczególnych działek rolnych. Skarżący oświadczył jedynie, że nie zgadza się z ustaleniami kontroli pod względem zmierzonej powierzchni oraz, że podane przez niego powierzchnie są zgodne z rzeczywistą powierzchnią upraw. Nieścisłości – jego zdaniem – mogą wynikać z mało precyzyjnego pomiaru. Podkreślić w tym miejscu należy, że do obowiązków rolnika należy wskazanie dokładnych obszarów działek rolnych, jeśli ubiega się o płatności do nich, przy czym działki rolnej nie można utożsamiać z obszarem działki ewidencyjnej, opisanej w wypisie z rejestru gruntów. Działki rolne, ze względu na zmienny ich charakter, nie są przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów, ani innych rejestrów. Producent rolny we wniosku o przyznanie płatności jest natomiast zobowiązany podać zarówno działki rolne (ich powierzchnię, prowadzoną na nich uprawę), jak i działki ewidencyjne, na których są one położone. Obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni działek rolnych zgłaszanych do płatności spoczywał zatem wyłącznie na wnioskodawcy. To on ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Wskazać przy tym należy, iż kontrola na miejscu jest jednym z podstawowych sposobów zweryfikowania podanych we wniosku danych. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Stosownie do treści art. 27 ust.1 ww. tego rozporządzenia, kontrole na miejscu mogą być zapowiadane, jeżeli nie zagraża to celowi kontroli. Organ nie ma więc obowiązku zawiadamiania producenta rolnego o kontroli. Skoro rolnik nie wie, że zostanie w danym dniu przeprowadzona w jego gospodarstwie rolnym kontrola, to tym samym dla skuteczności tej kontroli nie jest wymagany jego udział. Istotnym jest, by w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, rolnikowi doręczyć kopię raportu z kontroli. W rozpoznanej sprawie skarżącemu przesłana została taka kopia, do której wniósł on zastrzeżenia i uwagi. Po zatwierdzeniu raportu z kontroli i uwzględnieniu części zastrzeżeń, organ przesłał skarżącemu kopię poprawionego raportu. Strona miała zatem możliwość zapoznania się z wynikami spornej kontroli na miejscu. Wobec powyższego, zarzuty skargi związane z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości w obecności skarżącego oraz błędnej wykładni art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 są niezasadne. Odnosząc się natomiast do pisma informującego o nie wykonaniu w terminie koszenia działek rolnych G, I , J ze względu na pogodę i warunki atmosferyczne, stwierdzić należy, że nie ma podstaw do uznania, iż stanowi ono zawiadomienie organu, którym mowa w art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, o nie wypełnieniu zobowiązań przez rolnika w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. W myśl tego uregulowania, jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowanych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentację wymaganą przez właściwy organ zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość. Z kolei w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 określono, że za działalnie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne są uznawane: śmierć rolnika, długookresowa niezdolność rolnika do pracy, poważna klęska żywiołowa w dużym stopniu dotykająca grunty rolne gospodarstwa, wypadek powodujący zniszczenie w gospodarstwie budynków dla zwierząt gospodarskich oraz choroba epizootyczna dotykająca wszystkie zwierzęta gospodarskie rolnika lub część tych zwierząt. Odnosząc się do treści pisma strony z dnia 3 lipca 2011r. zauważenia wymaga, że jest ono bardzo ogólnikowe i nie wynika z niego zaistnienie żadnej z przesłanek wymienionych w cyt. art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009. Zawarto w nim bowiem jedynie informację o nie wykonaniu w terminie koszenia działek rolnych G, I , J ze względu na pogodę i warunki atmosferyczne. Do pisma nie dołączono też żadnych dokumentów potwierdzających wystąpienie okoliczności nadzwyczajnych, bądź siły wyższej. Tym samym pismo to nie mogło stanowić podstawy do uznania, że skarżący zachował prawo do pomocy w odniesieniu do tych działek rolnych. Bez znaczenia dla oceny, czy prawo takie zostało zachowane i bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zatem ustalenie daty nadania wymienionego pisma w urzędzie pocztowym w L., co w świetle akt i zarzutów skargi było kwestią sporną pomiędzy stronami. Prawidłowe jest również, stanowisko Dyrektora OR ARiMR odnośnie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej). Na uwzględnienie nie zasługują zdaniem Sądu wywody skargi odnośnie zaistnienia w okolicznościach sprawy przesłanki, o której mowa w § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 326 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu, w przypadku nabycia gruntów rolnych przez rolnika, który nie spełnia warunków do przyznania płatności zwierzęcej, płatność ta przysługuje mu, jeżeli nabył własność wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będących własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą na podstawie rozporządzenia lub rozporządzenia z dnia 14 marca 2008 r., lub rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r.. W ocenie Sądu, argumentacja uzasadnienia zaskarżonej odwołująca się do definicji gospodarstwa rolnego wskazanej w art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. oraz w art. 3 pkt 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012, poz. 86), jest prawidłowa. Z przedłożonych przez stronę w toku postępowania aktów notarialnych z 29 lipca 2011 r. i 20 kwietnia 2009 r. jednoznacznie wynika, że w skład gospodarstwa prowadzonego przez sprzedającego, tj. L.W., oprócz stanowiących przedmiot umowy sprzedaży działek ewidencyjnych ujętych w ww. aktach notarialnych, wchodziły również działki o nr "[...]","[...]", "[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]","[...]" położone w powiecie "[...]", gmina L. oraz działka ewidencyjna nr "[...]" położona w powiecie "[...]", gmina M. Stosownie do art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Z kolei, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przez gospodarstwo rolne należy rozumieć wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu lub gospodarstwo w rozumieniu art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W świetle powyższych uregulowań prawa krajowego i unijnego, warunek jakim jest nabycie przez ubiegającego się o płatność zwierzęcą producenta, wszystkich gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego będącego własnością rolnika, któremu co najmniej raz przyznano płatność zwierzęcą, w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpił. Należy również zgodzić się z organem, że wniosek odnośnie tej płatności złożony został z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 13 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w przypadku wniosku o przyznanie środka związanego z obszarem w ramach wsparcia specjalnego pojedynczy wniosek zawiera wszelkie dokumenty wymagane przez państwo członkowskie. Paragraf 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakie powinny spełniać wnioski w sprawach dotyczących płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2010 r., Nr 39, poz. 215, ze zm.), stanowi natomiast, że w przypadku ubiegania się o płatność zwierzęcą w związku z nabyciem gruntów rolnych przez rolnika, o którym mowa w § 10 ust. 1 albo ust. 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin, rolnik ten do wniosku o przyznanie tej płatności dołącza: 1) oświadczenie o przeniesieniu na jego rzecz własności wszystkich gruntów rolnych, o których mowa w § 10 ust. 1 albo ust. 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin, zawierające imię i nazwisko albo nazwę oraz numer identyfikacyjny nadany zbywcy gruntów; 2) umowę, na podstawie której została nabyta własność wszystkich gruntów rolnych, o których mowa w § 10 ust. 1 albo ust. 3 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin, albo kopię takiej umowy, potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez upoważnionego pracownika Agencji, albo odpis orzeczenia sądu, na podstawie którego została nabyta własność tych gruntów; Stosownie do treści art. 18 ust. 2, 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wniosek o przyznanie płatności obszarowych oraz płatności do krów i owiec składa się w terminie od dnia 15 marca do dnia 15 maja i termin ten nie podlega przywróceniu. Z kolei, w myśl art. 23 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., z wyjątkiem przypadków siły wyższej oraz okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 75, złożenie wniosku o przyznanie pomocy na mocy niniejszego rozporządzenia po wyznaczonym terminie prowadzi do obniżki kwoty płatności, do której uprawniony byłby rolnik gdyby złożył wniosek w terminie, o 1 % za każdy dzień roboczy; bez uszczerbku dla jakichkolwiek środków szczególnych podejmowanych przez państwa członkowskie odnośnie do potrzeby składania jakichkolwiek dokumentów uzupełniających w wyznaczonym czasie w celu umożliwienia ustalenia terminów oraz przeprowadzenia skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również odnośnie do dokumentów. umów oraz oświadczeń, które należy przedstawić właściwym organom zgodnie z art. 12 i 13, jeśli takie dokumenty. umowy lub oświadczenia stanowią o kwalifikowalności do przedmiotowej pomocy, w tym przypadku obniżka płatności będzie odnosiła się do kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy; jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 kalendarzowych wniosek uznaje się za niedopuszczalny. W okolicznościach niniejszej sprawy termin złożenia wniosku o płatność zwierzęcą upływał zatem z dniem 10 czerwca 2011 r. (25 dni kalendarzowych licząc od dnia 16 maja 2011r.). Jak wynika z akt, obligatoryjne załączniki, tj. dokumenty w postaci aktów notarialnych z 29 lipca 2011 r. i 20 kwietnia 2009 r. dotyczących nabycia działek, M.K. złożył dopiero w dniu 05 marca 2013 r., a więc po ostatecznym terminie do złożenia kompletnego wniosku. W związku z tym, iż termin o którym mowa powyżej nie podlega przywróceniu, jego przekroczenie organ prawidłowo ocenił jako skutkujące odmową przyznania uzupełniającej płatności zwierzęcej. Jako bezzasadny należało też uznać zarzut skargi, iż w związku z nie dołączeniem do wniosku o płatność ww. dokumentów organ powinien wezwać stronę do uzupełnienia jego braków formalnych na podstawie art. 64 § 2 Kpa. Zauważyć należy, że fakt przejęcia gospodarstwa, a co za tym idzie istnienia tych dokumentów ujawniony został dopiero w postępowaniu odwoławczym od decyzji pierwszoinstancyjnej, a więc blisko rok po upływie ostatecznego terminu do złożenia wniosku wraz z obligatoryjnymi załącznikami. Wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych po upływie materialnoprawnego terminu do złożenia wniosku, który nie mógł już być uwzględniony, słusznie uznano tym samym za bezcelowe. Mając powyższe na uwadze, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.