I SA/Ol 646/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M.I. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi kasacyjnej M.G.R.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 646/15 w sprawie ze skargi M.G. R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2015 r. postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz radcy prawnego M.I. z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 23.12.2015 r. sygn. akt I SA/Ol 646/15 kwotę 120 zł (stu dwudziestu złotych) wraz z należnym od tej kwoty podatkiem od towarów i usług, WSA/post.1- sentencja postanowienia Postanowieniami z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 644/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie ustanowił dla M.G.R.G. radcę prawnego z urzędu, w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]". Na podstawie wydanych orzeczeń, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Izby Radców Prawnych , na pełnomocnika dla skarżących małżonków G. został wyznaczony radca prawny M.I.. Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 644/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M.G.R.G na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]" . Postanowieniem z dnia 19 lutego 2016 r. referendarz sądowy przyznał od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) kwotę 60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku z reprezentowaniem skarżących w postępowaniu przed sądem I instancji. Ustanowiony z urzędu radca prawny M.I. pismem z dnia 12 lutego 2016 wniósł skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 23.12.2015 r. , w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącym. Nadto złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 829/16 Naczelny Sąd Administracyjny, na posiedzeniu niejawnym, oddalił skargę kasacyjną M.G.R.G. od wyroku tut. Sądu z dnia 23.12.2015 r. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Przepis przejściowy, tj. § 22 powyższego rozporządzenia stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W analogicznej sytuacji Sąd Najwyższy, analizując treść przepisu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych – w postanowieniu z 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZ 36/06 stwierdził, że przez pojęcie "zakończenie postępowania w (danej) instancji" trzeba rozumieć wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji, a więc wydanie wyroku lub innego orzeczenia trwale zamykającego drogę do wydania wyroku. Podobnie należy rozumieć pojęcie "czasu zakończenia postępowania w danej instancji" użyte w cytowanym § 22 rozporządzenia z 22 października 2015 r. (por. postanowienie WSA z 18 lutego 2016 r., IV SA/Wr 93/15, publ. CBOiS). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sprawa została wszczęta i niezakończona przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Wyrokiem z dnia 23 grudnia 2015 r. tut. Sąd oddalił skargę M.G.R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego "[...]" z dnia "[...]". Postępowanie sądowe w II instancji rozpoczęło się więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 22.10.2015 r., a więc do wynagrodzenia za czynności pełnomocnika w postępowaniu przed sądem drugiej instancji należy stosować przepisy rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), regulującego wysokość opłat z tytułu jego udziału w tym postępowaniu. Zgodnie z § 15 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, bierze się pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład pracy radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez radcę prawnego M.I. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości oraz złożenia wraz z wnioskiem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 120 zł mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do spraw, o których mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia, jak również okoliczność, że pełnomocnik prowadził już sprawę w pierwszej instancji sądowej. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że wyznaczonemu radcy prawnemu należne jest wynagrodzenie w kwocie 120 zł netto, powiększone o należny podatek VAT. Z podanych przyczyn, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.