I SA/Ol 649/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M.W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011 oraz nałożenia sankcji finansowej postanawia: przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz radcy prawnego M.W. kwotę w wysokości 147,60 zł (sto czterdzieści siedem zł 60/100) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sądu Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 17 stycznia 2013r. sygn. akt I SA/Ol 649/12 zasądził od Skarbu Państwa – WSA w Olsztynie, na rzecz radcy prawnego M.W. kwotę 240 zł oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług, tytułem opłat za zastępstwo prawne wykonywane z urzędu. Radca prawny M.W. zawarła w skardze kasacyjnej wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 lipca 2014r. sygn. akt II GSK 684/13 oddalił skargę kasacyjną w niniejszej sprawie. W końcowej części uzasadnienia wyroku NSA pozostawił Sądowi pierwszej instancji przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zagadnienie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, ponoszonych przez Skarb Państwa, uregulowane zostało w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013r. poz. 490), dalej rozporządzenie. Na mocy § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b) rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Mająca zastosowanie w niniejszej sprawie stawka minimalna określonej w § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia wynosi 240 zł. Zgodnie z § 2 ust. 3 w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W sytuacji, gdy podjęcie przez radcę prawnego M.W. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 147,60 zł (120 zł + 27,60 zł podatku od towarów i usług) mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do spraw, o których mowa w § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b) w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1) lit. c) rozporządzenia, jak również okoliczność, że wnioskodawca prowadził sprawę w pierwszej instancji sądowej w charakterze pełnomocnika z urzędu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.