I SA/Ol 651/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019r. sprawy ze skargi P. C. na informację Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę P. C. (dalej strona, wnioskodawca, beneficjent, protestujący, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na informację Zarządu Województwa "[...]" (dalej Zarząd, organ) z "[...]" r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Z przedstawionych tut. Sądowi akt sprawy wynika, że beneficjent złożył "[...]" stycznia 2019 r. wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "[...]" o wartości ogółem "[...]" zł, wydatki kwalifikowane: "[...]" zł, dofinansowanie: 84,99 %, w ramach konkursu nr "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa "[...]" (RPO "[...]") na lata 2014-2020 z zakresu Osi priorytetowej 2: Kadry dla gospodarki, w ramach Działania 2.3 Rozwój kompetencji i umiejętności osób dorosłych, Poddziałania 2.3.1 Rozwój kompetencji i umiejętności osób dorosłych z grup defaworyzowanych, Priorytet inwestycyjny 10iii: Wyrównywanie dostępu do uczenia się przez całe życie (...). Wartość projektu i wydatki kwalifikowane określono na "[...]" zł (pkt 1.17 i 1.18), a wnioskowane dofinansowanie na "[...]" zł. Ogólna pula środków przeznaczona na dofinansowanie projektów została określona na: 18.479.658,62 zł, zgodnie z informacją zamieszczoną przez organ na stronie internetowej "[...]". Zgodnie z opisem projektu (pkt 2.17) jego głównym celem stało się uzyskanie kwalifikacji przez min. 50% uczestników w zakresie języków obcych (angielski, niemiecki i francuski), jak też innych kompetencji: ICT i zarządzania projektami, do 31.12.2022 r. Pismem z 25 kwietnia 2019 r. wnioskodawcę poinformowano, że projekt otrzymał "[...]" pkt, co jednak okazało się niewystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs. Podano, że powyższe oznacza negatywną ocenę projektu, zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2018 r. poz. 1431), zwanej dalej ustawą wdrożeniową. Na przyznaną punktację składają się wartości wg kryteriów: D1 "[...]" pkt, D2 "[...]" pkt, D3 "[...]" pkt, D4 "[...]" pkt, D5 "[...]" pkt, D6 "[...]" pkt, D7 "[...]" pkt, E "[...]" pkt. Następnie Zarząd pismem z 17 czerwca 2019 r. uwzględnił protest beneficjenta od wyników oceny merytorycznej. Omówił kolejno ocenione kryteria podwyższając punktację i podał, że na podstawie art. 58 ust. 2 ustawy wdrożeniowej projekt zostanie skierowany do właściwego etapu oceny, tj. negocjacji. Kolejnym pismem z "[...]" r. organ poinformował wnioskodawcę, że projekt otrzymał "[...]" pkt, co jednak nie było wystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs. Podano, że powyższe oznacza negatywną ocenę projektu, zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Na przyznaną punktację składają się wartości wg kryteriów: D1 "[...]" pkt, D2 "[...]" pkt, D3 "[...]" pkt, D4 "[...]" pkt, D5 "[...]" pkt, D6 "[...]" pkt, D7 "[...]" pkt, E "[...]" pkt. Pismo podpisała: K. S., Zastępca Dyrektora Departamentu Europejskiego Funduszu Społecznego. Beneficjent w proteście na pismo z "[...]" r. postawił w odniesieniu do kryteriów D1, D2, D3, D4, D5, D7 oceny następujące zarzuty: 1. niekierowanie się brzmieniem kryterium i dokonywanie oceny w sposób dowolny, 2. stawianie stronie wymagań niewynikających z kryteriów oceny ani z dokumentacji konkursowej, 3. wybiórczej a nie całościowej lektury wniosku o dofinansowanie, 4. braku przejrzystego wskazania za co i ile punktów zostało odjętych za konkretne zarzuty w poszczególnych kryteriach (abstrahując od ich zasadności) co powoduje, że nie ma możliwości kontroli oceny, jest ona nieweryfikowalna, 5. braku wskazania za co punkty zostały dodatkowo przyznane, wskutek czego w przypadku kryteriów, w których do dyspozycji wciąż pozostawało więcej punktów niż 1, dokonana ponowna ocena jest nieweryfikowalna. Zarząd pismem z "[...]" r. poinformował wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny merytorycznej. Pieczęć i podpis na informacji nie są w pełni czytelne, jednak wyraźnie różne od widniejących na zakwestionowanym piśmie. Organ powołał art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Podał, że w wyniku wniesienia wcześniejszego protestu projekt beneficjenta zmienił miejsce na liście rankingowej. Stwierdził, że nie ma możliwości w ramach procedury odwoławczej ponownego rozpatrzenia protestu od kryteriów, które już były przedmiotem tej procedury, tj. etapu oceny merytorycznej. Po uwzględnieniu protestu projekt nie został skierowany na kolejny etap, którego przedmiotem były dotychczas nieoceniane kryteria i od którego przysługiwałby środek odwoławczy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie beneficjent, reprezentowany przez radców prawnych, wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie: 1. art. 37 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 1 i ust. 3, art. 54 ust. 2 pkt 4 oraz art. 45 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że pomimo negatywnej oceny projektu, nie jest dopuszczalne złożenie protestu przez skarżącego, gdyż w ramach procedury odwoławczej nie ma możliwości ponownego rozpatrzenia protestu od kryteriów, które były już przedmiotem procedury odwoławczej, podczas gdy procedura ta została już zakończona, a organ był zobligowany do rozpatrzenia protestu skarżącego w celu ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, o konieczności wskazania których pouczył skarżącego, czym naruszył obowiązek przejrzystego i rzetelnego przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania; 2. art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne uznanie przez organ, że nie jest dopuszczalne w ramach procedury odwoławczej rozpatrzenie protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, podczas gdy jest to pogląd organu nieznajdujący oparcia w jakimkolwiek przepisie, czym organ naruszył zasadę legalizmu; 3. art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 78 Konstytucji poprzez bezpodstawne nieuwzględnienie protestu skarżącego od negatywnej oceny projektu wyłącznie z tej przyczyny, że ocena projektu była już przedmiotem procedury odwoławczej, czym organ ograniczył przysługujące skarżącemu prawo do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu, ale również naruszył art. 78 Konstytucji statuujący prawo jednostki do zaskarżenia rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji; 4. art. 37 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a) pkt i - iii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 z 20 grudnia 2013 r.), dalej rozporządzenie 1303/2013, poprzez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, opierającą się na założeniu, że nie jest dopuszczalne w ramach procedury odwoławczej rozpatrzenia protestu od kryteriów, które w toku postępowania były już przedmiotem procedury odwoławczej, czym organ naruszył prawo skarżącego do dobrej administracji, w tym gwarancję równego traktowania potencjalnych beneficjentów. Autorzy skarg w ramach pkt 1 petitum skargi podnieśli, że ocena organu, iż zakwestionowane przez beneficjenta kryteria już były przedmiotem procedury odwoławczej, naruszają obowiązek przeprowadzenia rzetelnej i przejrzystej oceny projektu oraz prawo strony do wniesienia protestu (pkt 10 uzasadnienia skargi). Ponadto ustawa wdrożeniowa nie wprowadza ograniczeń w zakresie dopuszczalności wniesienia protestu od kryteriów, które były już przedmiotem procedury odwoławczej. Przy czym organ nie powołał podstawy prawnej w tym zakresie. Skarżący przedstawił treść art. 54 ust 2 pkt 4 ustawy wdrożeniowej i wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2720/18, WSA w Rzeszowie z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 811/17 (pkt 27 - 30). Podał, że jedyne ograniczenie wprowadza art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej jako, że wyczerpanie środków w ramach konkursu nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu. Organ, pomimo pouczenia o prawie do złożenia protestu, odmówił jednak skarżącemu tego prawa poprzez niedopuszczalność wskazania kryteriów, z których oceną się nie zgadza (pkt 34 - 42, 45). Odnośnie pkt 2 petitum skargi, w jej uzasadnieniu strona zasadniczo powtórzyła zarzut z petitum skargi (pkt 64). Powołała dodatkowo wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 23 marca 2006 r. sygn. akt K 4/06, z 14 maja 2009 r. sygn. akt K 21/08 i z 24 lutego 2003 r. sygn. akt K 28/02 (pkt 52 - 62). W zakresie pkt 3 i 4 petitum skargi podniesiono, że organ zawęził możliwość złożenia i rozpoznania protestu tylko z tego powodu, że ocena projektu była już przedmiotem procedury odwoławczej. Powołano wyrok TK z 18 grudnia 2014 r. sygn. akt K 50/13. W odpowiedzi na skargę Zarząd wniósł o jej oddalenie, oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów wymienionych w treści pisma. Podał, że po uwzględnieniu pierwszego protestu, na etapie negocjacji, skarżący byłby uprawniony do podnoszenia zarzutów związanych z kryterium przewidzianym dla negocjacji. Jednak beneficjenta nie wezwano do negocjacji z uwagi na wyczerpanie dodatkowej alokacji w konkursie, co wynika z zapisu na str. 94 regulaminu konkursu (załącznik: k. 182 verte akt sądowych). Zaktualizowanie listy rankingowej po protestach spowodowało, że tylko trzy rezerwowe wnioski zostały skierowane do realizacji (załącznik: k. 184). Na przeprowadzenie negocjacji projektu skarżącego nie pozwoliła pozytywna ocena wniosków z wyższą punktacją oraz brak alokacji dla pozostałych projektów. Odnośnie zarzutu skargi naruszenia prawa do wniesienia protestu od negatywnej oceny projektu w zakresie oceny kryteriów merytorycznych organ wskazał, że w proteście od pierwszej informacji o negatywnej ocenie projektu wnioskodawca miał możliwość poddania ponownej ocenie kryteriów merytorycznych wyboru projektów oraz podniesienia zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny. Został w tym zakresie pouczony. Ponadto beneficjent miał świadomość, że ocena jego projektu znajduje się na etapie negocjacji. Wynika to z treści skargi. Jednakże mimo to skarżący podniósł zarzuty dotyczące wcześniejszego etapu merytorycznego kryteriów oceny merytorycznej, które w żaden sposób nie są oceniane na etapie negocjacji. Podkreślono, że brak alokacji wiąże się z koniecznością wydania przez IZ negatywnej oceny projektu, jednakże zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej nie można oprzeć protestu lub skargi wyłącznie na tej podstawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2. Według art. 3 § 3 sądy orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1; b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę, w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Zgodnie z art. 64 ustawy wdrożeniowej w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Postępowanie w zakresie ubiegania się o dofinansowanie jest prowadzone w oparciu o pewne, uniwersalne zasady i reguły, które wynikają z treści ustawy wdrożeniowej. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektu (art. 37 ust. 2). Wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym lub pozakonkursowym (art. 38 ust. 1) W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie wniosek o dofinansowanie projektu składany jest w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1). Zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały wymaganą liczbę punktów albo uzyskały kolejno największą liczbę punktów, w przypadku, gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1. Konkurs jest przeprowadzany przez właściwą instytucję na podstawie określonego przez nią regulaminu (art. 41 ust. 1), który określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7) W myśl art. 54 ust. 2 ustawy wdrożeniowej protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera m.in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza wraz z uzasadnieniem pkt 4. Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 ustawy wdrożeniowej nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu przez właściwą weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej. Wskazać należy, że na wnioskodawcy ubiegającym się o dofinansowanie w ramach danego konkursu, spoczywa obowiązek rzetelnego i wyczerpującego przygotowania wniosku. Wnioskodawca zatem przystępując do konkursu, winien znać w pełni zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Rozpoznając sprawę, Sąd rozstrzyga w jej granicach, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi należy jeszcze przypomnieć, iż wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych, wypracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawie. Wskazać należy ponadto, że przy dokonywaniu oceny działania organu dokonującego oceny projektu Sąd nie dokonuje ponownej oceny projektu, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi lecz uprawniony jest do kontroli dokonanej i sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny. Sąd jedynie kontroluje ocenę dokonywaną przez organ w kontekście przestrzegania reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności (wyrok WSA w Opolu z 8 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Op 54/2018). Zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 ustawy uznać należy za uzasadniony w przypadku nieprecyzyjnego i niejednoznacznego ustalenia kryteriów wyboru, dowolności przy dokonywaniu oceny, tak w kontekście ustalonych kryteriów wyboru jak i okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę oraz braku dokonania wyczerpującej oceny i przedstawienia jej uzasadnienia (wyrok WSA w Łodzi z 14 lutego 2018r., sygn. akt III SA/ Łd 1072). Sąd mając na uwadze powyżej przedstawione ramy kontroli, po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu z dnia "[...]" r. o nieuwzględnieniu protestu nie narusza obowiązujących w przedmiotowym postępowaniu konkursowym regulacji prawnych. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustawa wdrożeniowa przewiduje środek odwoławczy w postaci protestu, jednak przysługuje on jedynie od informacji o negatywnej ocenie projektu. Zgodnie bowiem z art. 53 ust. 1 ustaw wdrożeniowej, w przypadku negatywnej oceny projektu wybieranego w trybie konkursowym, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Definicję negatywnej oceny projektu zawiera art. 53 ust. 2 ustawy, który stanowi, że negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której: 1) projekt nie uzyskał wymaganej liczby punktów lub nie spełnił kryteriów wyboru projektów, na skutek czego nie może być wybrany do dofinansowania albo skierowany do kolejnego etapu oceny; 2) projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Z dalszych przepisów ustawy wynika, że wnioskodawca może wnieść protest w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisemnej informacji o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów (art. 54 ust. 1). Protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera m.in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (art. 54 ust. 2 pkt 4). Należy również zauważyć, że postępowanie konkursowe nie jest "zwykłym" postępowaniem administracyjnym (przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się w bardzo ograniczonym zakresie wskazanym w art.50 ustawy wdrożeniowej), ale ma charakter szczególny, jego reguły są zasadniczo wyznaczone przez instytucję organizującą konkurs, która jest też autorem przepisów normujących zasady postępowania konkursowego. Udział beneficjentów w takim konkursie jest dobrowolny, a przystąpienie do konkursu oznacza zgodę na reguły postępowania określone w ogłoszeniu o naborze, regulaminie konkursu i powiązanych dokumentach. W świetle powyższych wywodów, w ocenie Sądu zauważyć należy, co trafnie wyeksponował w uzasadnieniu zaskarżonej informacji organ, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca złożył już protest w dniu 28 maja 2019 r. od negatywnej oceny na etapie weryfikacji merytorycznej projektu z dnia 25 kwietnia 2019 r. Na skutek złożonego protestu Instytucja Zarządzająca uwzględniła protest. W wyniku uwzględnienia protestu – co nie jest kwestionowane przez strony postępowania - punktacja została podwyższona i projekt zmienił miejsce na liście rankingowej. W przedmiotowej sprawie po zakończeniu etapu oceny merytorycznej nastąpiło wyczerpanie alokacji przeznaczonej na konkurs. Wobec powyższego zgodnie z uregulowaniami ustawy wdrożeniowej oraz obowiązującą dokumentacją konkursową doręczono wnioskodawcy w dniu 20 sierpnia 2019 r. informację o negatywnej ocenie projektu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 53 ust. 2 ustawy wdrożeniowej negatywną oceną jest także ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Od informacji o negatywnej ocenie projektu z uwagi na wyczerpanie alokacji przeznaczonej na konkurs, w dniu 4 września 2019 r. do Instytucji Zarządzającej wpłynął protest, w którym wnioskodawca wniósł o ponowne zweryfikowanie wniosku o dofinansowanie w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektu. Przy czym wnioskodawca składając protest od drugiej negatywnej oceny projektu domaga się ponownej weryfikacji kryteriów merytorycznych, który były już przedmiotem oceny na wcześniejszych etapach postępowania konkursowego. W ocenie Sądu w pełni podzielić należy stanowisko Instytucji Zarządzającej, że ponowna ocena już ocenionych kryteriów merytorycznych w zakończonej procedurze odwoławczej jest niedopuszczalna. Po uwzględnieniu protestu nie ma bowiem prawnej możliwości ponownej oceny już ocenionych kryteriów merytorycznych. Zarówno ustawa wdrożeniowa, jak również obowiązujące w przedmiotowym postępowaniu unormowanie Regulaminu konkursu nr "[...]", stanowiące załącznik Nr 2 do Uchwały nr "[...]" Zarządu Województwa "[...]" z dnia 23 października 2018 r., nie przewidują takich uprawnień procesowych dla wnioskodawców ubiegających się o wsparcie ze środków publicznych. W przedmiotowej sprawie raz jeszcze należy zauważyć, że w zakresie oceny merytorycznej ponowna ocena kryteriów została już dokonana/przeprowadzona przez Instytucję Zarządzającą w ramach rozpatrzenia pierwszego protestu z dnia 24 kwietnia 2019 r. (który dotyczył oceny merytorycznej). Procedura ponownej oceny kryteriów merytorycznych została zakończona z momentem uwzględnienia pierwszego protestu. Zgodnie z Regulaminem konkursu uwzględnienie protestu, kończy procedurę odwoławczą w zakresie jego rozstrzygnięcia poprzez skierowanie projektu do właściwego etapu oceny albo dokonanie aktualizacji listy. Zgodnie z ustawą wdrożeniową nie jest przewidziany tryb odwoławczy od uwzględnionego protestu ( art. 58 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wskazać należy, że zgodnie z przywołanym Regulaminem - wybór projektu odbywa się etapami. Od poszczególnych etapów stronie przysługuje prawo do złożenia protestu. (weryfikacja warunków formalnych; ocena merytoryczna; negocjacje). Zgodnie z Regulaminem konkursu s. 92 Rozdział 5.4. – wniosek może być skierowany do negocjacji jedynie w przypadku spełnienia wszystkich kryteriów merytorycznych (kryteria obligatoryjne, zerojedynkowe) oraz uzyskał co najmniej 60 pkt ogółem oraz 60% punktów za spełnienie każdego z kryteriów merytorycznych punktowych lub też kryteria te zostały skierowane do negocjacji zgodnie z warunkami określonymi w Regulaminie. W świetle powyższego podzielić należy stanowisko organu, że na etapie postępowania, do którego została skierowana strona skarżąca po uwzględnieniu pierwszego protestu (etap negocjacji), wnioskodawca byłby uprawniony do podnoszenia zarzutów związanych z kryterium przewidzianym dla negocjacji. Procedura przeprowadzenia negocjacji wraz z kryterium etapu negocjacji opisana została w sposób przejrzysty w Regulaminie konkursu na s. 92 w punkcie 5.4 pn. "Negocjacje, w tym forma i sposób komunikacji". Na s. 60 Regulaminu zamieszczony został także schemat wyboru projektów, z którego wynika, że po zakończeniu oceny merytorycznej, następuje kolejny etap oceny, którym są właśnie negocjacje. W ocenie Sądu zauważyć należy, że brak alokacji w konkursie skutkuje przerwaniem etapu negocjacji, co wynika z treści Regulaminu konkursu, a dokładnie z jednoznacznych uregulowań na s. 94, które stanowią, że "Negocjacje prowadzone są do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie poczynając od projektu, który uzyskał najlepszą ocenę na etapie oceny merytorycznej i został skierowany do negocjacji.". Wyżej wymienione unormowania Regulaminu zdaniem Sądu w sposób klarowny określają sekwencję postępowania Instytucji Zarządzającej. Z przywołanych zapisów wynika, że Instytucja Zarządzająca prowadzi negocjacje w określonej kolejności poczynając od wnioskodawców, którzy otrzymali największą liczbę punktów. Negocjacje prowadzone są do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie Instytucja Zarządzająca nie naruszyła przywołanych unormowań Regulaminu. Wskazać należy, że w dniu "[...]" 2019 r. na stronie internetowej Programu pojawił się komunikat o zaktualizowaniu w dniu "[...]" 2019 r. listy rankingowej w wyniku przeprowadzonej procedury odwoławczej dla protestów złożonych od wyników oceny merytorycznej w zakresie kryteriów merytorycznych punktowych. Projekt skarżącego pomimo zwiększonej punktacji, z uwagi na brak środków w konkursie został umieszczony na tzw. "liście rezerwowej". W związku z powyższym Instytucja Zarządzająca zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej zobowiązana była do wydania informacji o negatywnej ocenie projektu. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie w działaniu Instytucji Zarządzającej nie można dopatrzeć się działania na niekorzyść skarżącego, w szczególności naruszenia zasady przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności, bowiem gdy tylko pojawiły się dodatkowe środki w konkursie Instytucja Zarządzająca rozpoczęła procedurę negocjacji kolejno z wnioskodawcami, którzy uzyskali w niniejszym konkursie najwyższą liczbę punktów. Okolicznością, która nie pozwoliła na ich przeprowadzenie w stosunku do projektu skarżącego, była pozytywna ocena na etapie negocjacji projektów z wyższą punktacją oraz brak alokacji dla pozostałych projektów. Dodatkowo przypomnieć należy, że organ nie uwzględniając drugiego protestu skarżącego, nie odmówił jego rozpatrzenia, lecz wskazał, że nie jest możliwe ocenianie po raz kolejny tych samych kryteriów z etapu oceny merytorycznej, które były przedmiotem wcześniejszego protestu (a więc były już poddane ponownej ocenie przez IZ zgodnie z ustawą wdrożeniową). Organ przy tym zajął jednoznaczne stanowisko o nieuwzględnieniu protestu od wyników oceny merytorycznej wniosku. Reasumując przeprowadzona kontrola sądowa orzeczenia co do kryterium zgodności z prawem nie daje podstaw do podzielenia zarzutów skarżącego co do naruszenia wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego. Zgodnie z regulaminem konkursu negocjacje są prowadzone do wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w konkursie poczynając od projektu, który uzyskał najlepszą ocenę na etapie oceny merytorycznej i został skierowany do negocjacji. Skoro zatem jedynym powodem odmowy dofinansowania projektu w opisanej sytuacji ma być wyczerpanie alokacji środków przeznaczonych na konkurs, konieczne jest dokonanie przez Sąd kontroli, czy środki te rozdysponowane zostały zgodnie z prawem, w tym z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego. Sąd stwierdza, że regulacja art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej wyklucza możliwość formułowania jako jedynego zarzutu wyczerpania alokacji środków na konkurs jedynie w postępowaniu odwoławczym, w którym wnoszony jest protest, a nie w skardze do Sądu. Adresowany w szczególności do Sądu art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej traktuje przecież o wyczerpaniu alokacji środków w ramach działania (poddziałania). To, że procedura odwoławcza zgodnie z art. 65 ustawy wdrożeniowej nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania, nie zwalnia organów krajowych od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie przez stronę swoich racji w zakresie pierwotnej wadliwej oceny jej projektu, pozwalał na realne uzyskanie wnioskowanego dofinansowania. W chwili wydania pierwszego rozstrzygnięcia nastąpiła alokacja środków przeznaczonych na dofinansowanie. Pismem z 25 kwietnia 2019 r. wnioskodawcę poinformowano, że projekt otrzymał "[...]" pkt, co jednak okazało się niewystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs. Po uwzględnieniu protestu pismem z "[...]" r. organ poinformował wnioskodawcę, że projekt otrzymał "[...]" pkt, co jednak nie było wystarczające dla skierowania projektu do dofinansowania wobec wyczerpania alokacji przeznaczonej na konkurs. Z dołączonej do odpowiedzi na skargę dokumentacji, w tym listy rankingowej ( k. 184-186) jednoznacznie wynika, że dofinansowanie otrzymali wnioskodawcy, którzy w konkursie otrzymali większą liczbę punktów niż skarżący. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący nie uzyskał dofinasowania z braku środków. Dofinansowanie natomiast uzyskali uczestnicy konkursu, którzy otrzymali więcej punktów niż skarżący. Na tym etapie nie jest dopuszczalne kwestionowanie wyników oceny merytorycznej i tym samym podwyższenie liczby punktów. W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze nieprawidłowości w działaniach Instytucji Zarządzającej. Wobec niestwierdzenia, aby w związku z oceną projektu dokonaną przez Instytucję Zarządzającą doszło do naruszenia przepisów prawa, na podstawie art. 61 ust.8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalono.