I SA/Ol 652/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Katarzyna Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2008r., w Olsztynie sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" o Nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania podatkowego w podatku rolnym i od nieruchomości za 2007r., oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy nakaz płatniczy z dnia "[...]", Nr "[...]", wydany przez Wójta Gminy, którym ustalono A., G. i M. R. łączne zobowiązanie pieniężne w sprawie wymiaru podatku rolnego i podatku od nieruchomości na rok 2007 w kwocie 8.184 zł. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji, wydanej w związku z wniesionym przez G.R. odwołaniem, wynika, że spór w sprawie dotyczył zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości budynków położonych na terenie gospodarstwa rolnego. W świetle akt administracyjnych, w dniu 7 lutego 2007 r. A.R., jako użytkownik wieczysty nieruchomości w ½ części, przesłał do organu podatkowego I instancji informację podatkową na 2007 r., wskazując, iż podstawę ustalenia wysokości należnych zobowiązań podatkowych na ten rok stanowi budynek mieszkalny o pow. 290 m² i użytek rolny zabudowany na roli klasy V o pow. 1,71 ha. Jak wskazał organ, pozostali współużytkownicy wieczyści gruntu, M.i G.R. nie złożyli informacji podatkowej, czym potwierdzili jako podstawę ustalenia należnych zobowiązań podatkowych stan wynikający z protokołu oględzin przeprowadzonych przez pracowników organu w dniu 29 września 2005 r. W związku z brakiem części danych w złożonej informacji podatkowej na 2007 r., jak również korektą powierzchni budynku mieszkalnego, organ podatkowy I instancji wezwał A.R. do uzupełnienia informacji oraz przedłożenia stosownej dokumentacji budowlanej na okoliczność zmiany sposobu użytkowania budynku. Podatnik jednak w wyznaczonym terminie nie przedstawił dowodów świadczących o zmianie użytkowania budynku. W toku postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że łączna powierzchnia budynków położonych na przedmiotowej nieruchomości wynosiła 2.002,96 m². Do budynków, które w całości lub w części służyły wyłącznie prowadzonej działalności rolniczej, a w konsekwencji podlegały zwolnieniu od podatku od nieruchomości na mocy art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., organ zaliczył budynki oznaczone jako: hala nr 2, hydrofornia oraz magazyn paliw o łącznej pow. 682,96 m². Pozostałe posadowione na tym gruncie budynki, tj. halę nr 1, garaże, magazyn, portiernię, stację diagnostyczną, część biurowca oraz stację transformatorową o łącznej pow. 1.320 m², organ ze względu na fakt, iż nie były wykorzystywane w prowadzonej działalności rolniczej, uznał za budynki podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.. Powierzchnia tych budynków została opodatkowana według stawki 6,17 zł za m² powierzchni użytkowej zgodnie ze stawkami jednostkowymi określonymi w uchwale Rady Gminy Nr "[...]" z dnia "[...]" w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2007 rok. Organ II instancji nie podzielił zarzutów strony odwołującej się, że budynek byłego biurowca wykorzystywany jest na cele mieszkalne. Podniósł, iż podatnicy mimo udziału w postępowaniu nie udostępnili pomieszczeń biurowca do oględzin. Ponadto wskazał, iż w toku postępowania ustalono, że Starostwo Powiatowe nie dysponuje żadną dokumentacją odnośnie pozwolenia na budowę, jak również przyjęciem zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania tego budynku na cele mieszkalne. Mając na uwadze powyższe organ nie znalazł podstaw do zaklasyfikowania powierzchni biurowca jako budynku mieszkalnego, wyłącznie w oparciu o oświadczenie podatnika. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze G.R. wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji, wskazał na nieustosunkowanie się przez organ II instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Skarżący podniósł, iż w związku ze sprawą nie można stawiać podatnikom zarzutu zaniechania. Wskazał, iż pozostała po Spółdzielni Kółek Rolniczych nieruchomość została nabyta w 1994 r. jako gospodarstwo rolne i dlatego przy wymiarze zobowiązań podatkowych powinna być traktowana jako gospodarstwo rolne, a nie SKR. Zaznaczył, że rozstrzygnięcie organu podatkowego I instancji zostało wydane w oparciu o ustalenia poczynione w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 29 września 2005 r. Jak podał, wtedy też ustalono, że powierzchnia budynków zwolnionych od podatku od nieruchomości wynosi 1.146,96 m². Tymczasem w decyzjach w przedmiocie zobowiązania podatkowego za 2006 i 2007 r. organ uznał, iż powierzchnia korzystająca ze zwolnienia od podatku wynosi 682,96 m². Skarżący zaznaczył również, iż na terenie gospodarstwa nie było żadnych zmian od czasu przeprowadzania dowodu z oględzin. Dodał, że w jego ocenie wszystkie budynki posadowione w obrębie gospodarstwa, z wyjątkiem budynku o charakterze mieszkalnym, korzystają ze zwolnienia od podatku. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Organ podkreślił, że nie znajduje potwierdzenia zarzut skargi dotyczący niezgodności powierzchni budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą wykazanej w protokole oględzin z dnia 29 września 2005 r. z powierzchnią wskazaną w decyzji, bowiem w trakcie oględzin nie ustalono innej powierzchni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153 poz.1269), zwanej dalej p.u.s., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu określa podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej, stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na rozstrzygnięcia organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny rozstrzygając w danej sprawie pełni bowiem wyłącznie funkcje kasacyjne, co stanowi wskazany wyżej element sądowej kontroli nad działalnością administracji publicznej. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, stosownie do art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) oraz w jej granicach (art. 134 § 1 tej ustawy), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd administracyjny zasadniczo opiera więc swoje orzeczenie tylko na materiale zgromadzonym przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania przed tym organem. Z analizy akt podatkowych sprawy za 2006r. wynika, że wobec uniemożliwienia pracownikom organu wejścia na teren posesji w B. w celu dokonania w związku z wymiarem podatku, oględzin nieruchomości, decyzje w tym przedmiocie organy oparły na ustaleniach poczynionych w toku oględzin wcześniejszych, przeprowadzonych w dniu 29 września 2005r. Uwzględniły przy tym fakt, że skarżący w toku postępowania oświadczył, iż od tej daty nie zaszły żadne zmiany w stanie faktycznym sprawy. Podkreślić należy, że kryteriami od których zależała wysokość zobowiązania i ewentualnych zwolnień podatkowych były: faktyczna powierzchnia nieruchomości podlegających opodatkowaniu, ich rodzaj oraz sposób wykorzystania w spornych latach podatkowych. W sytuacji więc, gdy w toku postępowania podatnik zgłaszał zastrzeżenia co do prawidłowości ustaleń w tym zakresie, to powinien był umożliwić ich wyjaśnienie i weryfikację w oparciu o katalog środków dowodowych przyznanych przepisami prawa. W świetle akt sprawy, w celu zaktualizowania danych zawartych w protokóle z dnia 29 września 2005r. organ I instancji prawidłowo wyznaczył skarżącemu termin przeprowadzenia oględzin nieruchomości i zawiadomił o powyższym stronę. Wezwał również uczestniczących w postępowaniu do złożenia wyjaśnień oraz stosownej dokumentacji budowlanej dotyczącej sposobu użytkowania byłego budynku administracyjnego. Pomimo podjęcia przez organy działań dla wyjaśnienia, stosownie do przepisów i zasad procesowych zawartych w Rozdziale 11 Działu IV Ordynacji podatkowej, stanu faktycznego i zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, z możliwości wykazania słuszności swych twierdzeń skarżący nie skorzystał. Swoim postępowaniem utrudniał natomiast wyjaśnienie okoliczności sprawy uniemożliwiając pracownikom organu wejście na teren nieruchomości w celu oględzin, a tym samym zweryfikowanie posiadanych danych, według stanu na dzień "[...]". Dokonanie w związku z powyższym ustaleń co do powierzchni i sposobu wykorzystania nieruchomości na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu oględzin z 29 września 2005r., oświadczenia strony, iż stan faktyczny nie uległ od tego czasu zmianie, czy pisma Starostwa Powiatowego z dnia 23 marca 2007r., nie budzi tym samym zastrzeżeń. Podkreślić należy, że w czasie prowadzonego postępowania podatnik nie przedstawił żadnego przekonywującego dowodu podważającego ustalenia organów w zakresie spornego roku podatkowego. Nie mogą natomiast zasługiwać na uwzględnienie, złożone dopiero na etapie postępowania sądowego, a nie mające jakiegokolwiek oparcia w materiałach badanej sprawy, zarzuty skargi dotyczące różnic w zakresie wymiaru podatku za wcześniejsze lata podatkowe i sporny rok podatkowy, pomimo, iż wymiaru tego dokonano w oparciu o dane z tego samego protokółu oględzin. Jak bowiem wskazano wyżej, Sąd jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji, w tym przypadku dotyczącą wymiaru podatku za lata nie objęte zaskarżoną decyzją. W sytuacji zatem, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oparte zostało na przeprowadzonym przez organy z zachowaniem reguł procesowych postępowaniu, w toku którego zapewniono stronie czynny w nim udział i zostały dostatecznie wykazane okoliczności faktyczne sprawy, to dalsze poszukiwanie innych faktów i dowodów organy słusznie uznały za zbędne i wykraczające poza obowiązki procesowe wynikające z przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, nie można było zarzucić Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszyło prawo. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Z tych przyczyn skargę G.R. należało oddalić na podstawie art.151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.