I SA/Ol 656/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Wiesława Pierechod, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019r. sprawy ze skargi M. G. i R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z "[...]" . Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej Kolegium, SKO, organ), po rozpatrzeniu odwołania M.R.G. (dalej jako: skarżący, podatnicy), utrzymało w mocy własną decyzję z "[...]". w przedmiocie odmowy uchylenia własnej decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r. Z przedłożonych wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z "[...]". Prezydent ustalił "[...]"zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016r. w kwocie 123 zł za grunty pozostałe o powierzchni 308 m2 położone w O. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Kolegium "[...]"., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę podatników na powołaną decyzję prawomocnym wyrokiem z 8 września 2016r. sygn. akt I SA/Ol 388/16. Skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z "[...]"., wskazując, że grunty pod drogą wewnętrzną (działka nr "[...]") zaliczają się do przyległego gruntu (nie są drogą) i podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Pomimo tego nową okolicznością w ocenie podatników jest fakt, że działka jest drogą publiczną m.in. dla użytkowników działek ogrodowych. Przy czym bez zgody i wiedzy właścicieli została wydzielona z gruntu rolnego. Postanowieniem z "[...]". SKO wznowiło postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z "[...]"., na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018r. poz. 800, dalej O.p.), odmówiło uchylenia decyzji ostatecznej wobec niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Kolegium podało, że grunty pod drogą wewnętrzną (działka nr "[...]") zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" - drogi. Nie stanowią drogi publicznej, nie wydano w tej kwestii decyzji podziałowej, nie podlegają zatem zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podatnicy w odwołaniu od decyzji z "[...]". podnieśli, że decyzje zostały wydane w oparciu o fałszywe informacje z ewidencji gruntów i budynków, jak też z naruszeniem właściwości rzeczowej i miejscowej. Rozpatrując sprawę w związku z odwołaniem od decyzji z "[...]"., Kolegium w uzasadnieniu decyzji z "[...]". wskazało, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka określona z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż wbrew twierdzeniom podatników, nie wyszła na jaw nowa okoliczność bądź nowy dowód, który pozwoliłby w sposób odmienny załatwić sprawę opodatkowania drogi wewnętrznej, której są oni współwłaścicielami. Drogi tego rodzaju podlegają bowiem obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości. W odniesieniu do zarzutu, że ewidencja gruntów i budynków jest fałszywa, organ wskazał, że ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie fałszywych dowodów stanowi przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Jednakże postępowanie może być wznowione w oparciu o tę przesłankę dopiero po wydaniu przez właściwy sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Z materiałów sprawy nie wynika, aby zostało wydane orzeczenie tej treści. Na orzeczenie tego rodzaju nie powołują się również podatnicy, którzy sami dokonali oceny dowodu jako fałszywy. Jednocześnie organ nie stwierdził przesłanki wznowienia z art. 240 § 2 O.p. z tej przyczyny przed formalnym potwierdzenie fałszywości dowodu przez właściwy sąd powszechny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnicy zarzucili decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 9, art. 10 i art. 11 k.p.a. oraz art. 15 § 1 i art. 247 § 1 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej. Wskazali na niezgodność ze stanem faktycznym powierzchni mieszkania i części wspólnych, jak też wnieśli o zwrot kwoty 70 zł w związku z nieprawidłowym podwyższeniem podatku do kwoty 159 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przede wszystkim stwierdził, że stosowanie instytucji wznowienia postępowania i w konsekwencji uchylenie decyzji objętej tym postępowaniem uzależnione jest od dwóch przesłanek. Po pierwsze musi zaistnieć jedna z przesłanek pozytywnych określonych w art. 240 § 1 O.p., a po drugie, nie mogą wystąpić negatywne przesłanki uchylenia decyzji określone w art. 245 § 1 pkt 3 O.p. Pierwszy wskazany przepis wymienia w sposób enumeratywny przesłanki, których zaistnienie skutkuje możliwością uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania orzeczenia co do istoty sprawy, ten drugi zaś - wyklucza możliwość uchylenia decyzji w sytuacji, gdy zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 O.p. W przedmiotowej sprawie we wniosku o wznowienie w niniejszej sprawie jako podstawę prawną wznowienia skarżący wskazali art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w myśl którego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie powołanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, że okoliczności (dowody) dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Innymi słowy, ujawnione okoliczności faktyczne muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. W niniejszej sprawie nie stanowi nowej okoliczności ani dowodu podnoszony przez podatników fakt, że przedmiot opodatkowania stanowi drogę prowadzącą do działek ogrodowych, która została wydzielona bez zgody i wiedzy właścicieli z gruntu rolnego. Jak prawidłowo podało Kolegium grunty pod drogą wewnętrzną (działka nr 103/3) zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "dr" - drogi. Nie stanowią drogi publicznej, nie wydano w tej kwestii decyzji podziałowej, zatem nie podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powyższe powoduje, że nie narusza prawa ocena SKO o braku podstaw do uznania, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powołana przez skarżących w toku postępowania wznowieniowego argumentacja nie stanowi ponadto podstawy uchylenia ww. decyzji ostatecznej Kolegium z "[...]"na podstawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przy czym jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa (art. 240 § 2). Skarżący samodzielnie wyrazili w odwołaniu opinię, że decyzje zostały wydane w oparciu o fałszywe informacje z ewidencji gruntów i budynków, jak też z naruszeniem właściwości rzeczowej i miejscowej. Fałszywość ewidencji gruntów i budynków nie została jednak potwierdzona przez właściwy sąd powszechny, a SKO zasadnie stwierdziło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie wystąpiły wymienione w art. 240 § 2 O.p. przesłanki umożliwiające wznowienie postępowania z tej przyczyny przed formalnym potwierdzeniem fałszywości dowodu przez właściwy sąd powszechny. Na tym tle zarzuty skargi jawią się jako nietrafne. Naruszenie przepisów o właściwości nie stanowi przesłanki wznowienia decyzji ostatecznej z art. 240 § 1 O.p., pozostaje zatem poza zakresem niniejszej sprawy. Z kolei niezgodność ze stanem faktycznym powierzchni mieszkania i części wspólnych, jak też zasadność podwyższenia podatku do kwoty 159 zł, nie były przedmiotem postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie, która dotyczyła zobowiązania za grunty w podatku od nieruchomości w kwocie 123 zł. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem, i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.