I SA/Ol 659/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 5 lutego 2015r. sprawy ze skargi podmiotu A na akt Samorządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizację projektu I. oddala skargę; II. zasądza od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz radcy prawnego kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną stronie skarżącej z urzędu. W dniu 8 lutego 2013 r. Klub A (dalej również jako: "strona", "skarżący", "Klub", "Stowarzyszenie") złożył, za pośrednictwem Lokalnej Grupy Działania "[...]", wniosek o przyznanie pomocy w wysokości 11.956,40 zł na realizację operacji pt.: "Organizacja szkolenia nauki gry "[...]"" w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich 2007 – 2013 Oś 4 Leader Działanie 413 "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju w zakresie małych projektów". Po zakończeniu naboru wniosków Lokalna Grupa Działania "[...]" w dniu 22 marca 2013 r. przekazała wniosek strony wraz z dołączonym do niego dokumentami Samorządowi Województwa, pełniącemu funkcję Instytucji Wdrażającej. Pismami z dnia 4 grudnia 2013 r. oraz 28 lutego 2014 r. Instytucja Wdrażająca, działając na podstawie § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 1163 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem", wezwała wnioskodawcę do usunięcia wskazanych w tych pismach nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwań. Po dokonaniu bowiem weryfikacji kompletności i poprawności wniosku, zgodności z zasadami przyznawania pomocy, limitu i poziomu pomocy, racjonalności kosztów, weryfikacji krzyżowej oraz zaliczki, stwierdzono, że wniosek wymaga uzupełnień i wyjaśnień w zakresie opisanym w treści ww. wezwań. W odpowiedzi na te wezwania przy pismach z dnia 18 grudnia 2013 r. i 17 marca 2014 r., skarżący przedłożył ponownie wnioski o przyznanie pomocy. W dniu 20 maja 2014 r. zakończono ocenę merytoryczną wniosków o przyznanie pomocy. W wyniku tej oceny stwierdzono, że złożony w niniejszej sprawie wniosek nie kwalifikuje się do przyznania pomocy. Złożone przez stronę uzupełnienia wniosku nie objęły bowiem wszystkich wskazanych w ww. wezwaniach błędów i uchybień. Skarżący nie wykazał m.in., że pełnomocnictwo dla osoby, która podpisała wniosek, zostało udzielone skutecznie zgodnie z umocowaniem wynikającym z zapisów § 36 Statutu Klubu. Ponadto pomimo dokumentów przedłożonych w odpowiedzi na wezwanie z dnia 28 lutego 2014 r. nie była możliwa weryfikacja wysokości kosztów operacji z uwagi na nieprzedstawienie wszystkich dokumentów potwierdzających przyjęty poziom ceny. Skarżący we wniosku w Sekcji V Opis operacji nie dostosował wysokości kosztu ulotek do przedłożonej oferty. Nie wskazał też minimalnej liczby uczestników w części dotyczącej wskaźników rezultatu, a ponadto nie opisał sposobu rekrutacji w przypadku ograniczonej liczby miejsc. Natomiast w Sekcji VI Opis zadań, w punkcie I.B.4 zawyżył koszt wydruku ulotek w stosunku do przedłożonej oferty, a w punkcie I.B.5 i I.B.6 nie przedłożył dokumentów potwierdzających przyjęty poziom cen. Ponadto w punkcie II.I.2 nie ujednolicono godzin pracy wolontariuszy w kolumnach 4 i 8. Samorząd Województwa stwierdził również, że informacje zawarte w Sekcji VII Zestawienie rzeczowo - finansowe operacji w wierszu I.B.1 (dotyczy kolumny 4), I.B.4, 1.8.5 (dotyczy kolumn 3 i 4) były niespójne z sekcją VI. Pomimo wezwań Klub nie przedłożył też wniosku w wersji papierowej i elektronicznej o jednolitych sumach kontrolnych. Uwzględniając powyższe, Instytucja Wdrażająca, działając na podstawie § 11 ust. 4 rozporządzenia, odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy, o czym poinformowała wnioskodawcę pismem z dnia "[...]’ i pouczyła go stosownie do treści art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013 r. poz. 173) o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Klub wezwał Samorząd Województwa do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu pisma wskazał, że pełnomocnictwo do reprezentowania Klubu zostało wystawione zgodnie ze statutem, co potwierdza dołączona do tego pisma uchwała nr 1/2012 z dnia 10 stycznia 2012 r. Zarzucił, że w powtórnym wezwaniu Instytucji Wdrażającej nie zawarto uwag dotyczących pełnomocnictwa. Skarżący przyznał, że w sekcji V.1 i VI.I.B.4 wniosku nastąpił błąd przy przepisywaniu ofert. Wskazał, że w przypadku sekcji VI I.B.5 cena plakatów została uzgodniona telefonicznie, a w kwestii sekcji VI I.B.6 nie było wymagane dołączenie kopii dokumentów uzasadniających przyjęty poziom cen. Podniesiono też m.in., że na różne sumy kontrolne wpływa fakt, że podczas edycji dokumentu suma kontrolna jest inna niż podczas jego wydruku. Pismem z dnia "[...]" poinformowano Klub o negatywnym rozpatrzeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu ponownie wskazano na poszczególne uchybienia, których skarżący, pomimo dwukrotnego wezwania, nie naprawił. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Klub A, wniósł o uchylenie zaskarżonego aktu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Samorządowi Województwa, zarzucając naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, dające podstawę do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżony akt narusza § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, gdyż ustawodawca w § 11 ust. 2 i ust. 3 tego rozporządzenia przewidział dwukrotne wezwanie wnioskodawcy do usunięcia nieprawidłowości i braków. Skarżący wskazał, że brak dotyczący pełnomocnictwa został przez Instytucję Wdrażającą podniesiony jedynie w piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r., w drugim zaś wezwaniu z dnia 28 lutego 2014 r. nie stwierdzono w tym zakresie braków w związku z przedłożeniem przez stronę w odpowiedzi na pierwsze wezwanie pełnomocnictwa szczegółowego. Strona skarżąca wskazała przy tym na brak konsekwencji w ocenie Instytucji Wdrażającej, która w innej jej sprawie o nr "[...]", po przedłożeniu pełnomocnictwa szczegółowego, nie kwestionowała zupełności przedłożonego w tej sprawie wniosku i podpisała umowę o przyznaniu pomocy. Strona skarżąca zarzuciła, że pracownik organu, który rozpatrywał jej wniosek, zatrudniony na podstawie umowy o pracę na zastępstwo, ubiegał się o uzupełnienie nieprawidłowości i braków w niedozwolonym trybie rozmowy telefonicznej po dostarczeniu odpowiedzi na drugie wezwanie organu. Jak wskazała, dowodem na przeprowadzenie rozmów telefonicznych może być biling połączeń telefonicznych. Odnosząc się zaś do stwierdzenia o braku możliwości weryfikacji pozycji finansowych ze względu na nieprzedłożenie wszystkich dokumentów potwierdzających przyjęty poziom cen, strona stwierdziła, że zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku nie było to wymagane w przypadku pozycji, których poziom cen jest powszechnie znany. W jej ocenie, znamiona ceny powszechnie znanej spełniła m.in. podana we wniosku cena modułu ogłoszenia reklamowego na kwotę 29,52 zł. Wskazano przy tym, że cena reklamy w konkurencyjnym wydawnictwie prasowym "[...]" wynosi 123 zł. Wnioskodawca poprawnie wyłonił podmiot szkolący w ramach procedury trzech zapytań cenowych. Najniższa wyłoniona kwota usługi szkolenia to 10.260 zł. Popełnił natomiast błąd na kwotę 26 zł, przy przepisywaniu kwoty 320 zł dotyczącej wydruku ulotek reklamujących zadanie. Stąd pojawiła się różnica na kwotę 26 zł w każdym polu wniosku, które automatycznie przeliczało kwotę 346 zł zamiast 320 zł. W odniesieniu do kwoty wskazanej w sekcji VI I.B.5., ceny wydruku plakatów uzyskano drogą telefoniczną (223,86 zł). zaznaczono ponadto, że do wezwania do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca dołączył dokumenty, o których szczegółowe informacje uzyskał w czasie rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, tj.: 1. Potwierdzenie kosztu wydruku ulotek projektowych (320 zł). 2. Potwierdzenie kosztu wydruku plakatów ((223,86 zł). 3. Potwierdzenie kosztu dwóch emisji jednego modułu reklamy kolorowej (59,04 zł) 4. Uchwały zarządu Klubu. Wskazano też, że różne sumy kontrolne dokumentu elektronicznego oraz dokumentu wydrukowanego wynikają z tego, że suma kontrolna automatycznie zmienia się po wciśnięciu opcji drukowania. Podniesiono, że minimalna liczba zawodników biorących udział w szkoleniu zależy od liczby zakupionych kompletów figur "[...]" oraz "[...]" (po 35 szt.). Wskazanie zatem konkretnej liczby uczestników szkolenia (35 lub 70 osób) mogłoby wprowadzić w błąd. Z tego powodu we wniosku podano jedynie, że na potrzeby zadania przewidziano zakup 35 kompletów figur "[...]" oraz 35 szt. "[...]’. Ponadto wskazano łączną liczbę godzin pracy wolontariuszy 44 h, w tym w sierpniu 2014 r. – 14 h oraz we wrześniu 2014 r. – domyślnie 30 h. W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że wnioskodawca był wzywany dwukrotnie, zarówno pismem z dnia 4 grudnia 2013 r., jak i z dnia 28 lutego 2014 r., do przedłożenia dokumentów potwierdzających umocowanie K.Ł. do reprezentowania Klubu. W piśmie z dnia 4 grudnia 2013 r. organ poinformował przy tym, że wniosek wraz z załącznikami może podpisać pełnomocnik lub osoby reprezentujące wnioskodawcę zgodnie z zapisami § 36 statutu. Ostatecznie złożona wersja wniosku o przyznanie pomocy nie została podpisana przez osoby reprezentujące wnioskodawcę zgodnie ze sposobem wskazanym w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Przy czym o obowiązku stosowania przedmiotowej instrukcji wnioskodawca został poinformowany już w ogłoszeniu o naborze, gdzie wskazane były strony internetowe zarówno Lokalnej Grupy Działania, jak i Urzędu Marszałkowskiego, na których była ona dostępna. Instytucja Wdrażająca dodała, że powołana przez stronę sprawa o nr "[...]", nie dotyczyła przedmiotowego postępowania. Wskazała, że wymienione w skardze dokumenty (oferty cenowe dotyczące kosztów wydruku ulotek projektowych, plakatów, emisji modułu reklamy kolorowej oraz uchwały zarządu) zostały przedłożone po upływie wyznaczonych terminów, a zatem, jako spóźnione, były bezskuteczne. Wyjaśniła, że aby zachować tożsamość sum kontrolnych wersji papierowej i elektronicznej wniosku należy, zgodnie z Instrukcją wypełnienia wniosku o przyznanie pomocy, najpierw dokument zapisać, a następnie go wydrukować. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.:Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli sądowej obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o czym stanowi art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego uzasadniających podważenie zaskarżonego aktu, chociaż część zarzutów strony jest trafna. W sprawie kontroli sądowej poddana została informacja z dnia "[...]" o odmowie przyznania pomocy na realizację operacji "Organizacja szkolenia nauki gry w "[...]"" w ramach działania 413 Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju objętego PROW na lata 2007-2013, tj. operacji, które nie odpowiadają warunkom przyznania pomocy w ramach działań Osi 3, ale przyczyniają się do osiągnięcia celów tej Osi, objętego PROW na lata 2007-2013, a więc inna czynność, niemająca cech decyzji administracyjnej, czy postanowienia. Wprawdzie w skardze, jako zaskarżony akt, wskazano "decyzję" Urzędu Marszałkowskiego z dnia "[...]" dotyczącą negatywnego rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to jednak przedmiotem zaskarżenia może być tylko informacja z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na realizacje projektu. W informacji tej zamieszczone jest pouczenie, że stosownie do treści art. 22 ust.4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (j.t.: Dz. U. z 2013 r., poz.173), zwanej dalej ustawą, od " niniejszego rozstrzygnięcia" przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art.3 §2 pkt 4 p.p.s.a., to jest po uprzednim wezwaniu na piśmie Samorządu Województwa do usunięcia naruszenia prawa. Wnioskodawca wyczerpał tryb wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tym samym istniała podstawa do uznania skargi za dopuszczalną. Zarzuty skargi koncentrowały się wokół treści kierowanych do skarżącego wezwań w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na realizację operacji p.n. "Organizacja szkolenia nauki gry w "[...]"". W ocenie skarżącego Klubu, uzupełnił on braki wniosku we właściwy sposób, mimo że wezwania kierowane do niego w tej sprawie nie były precyzyjne i wymagały telefonicznych konsultacji z pracownikiem prowadzącym sprawę. Skarżący miał ponadto zastrzeżenia do tego, że pracownik ten ubiegał się telefonicznie o uzupełnienie nieprawidłowości i braków już po dostarczeniu odpowiedzi na drugie wezwanie do uzupełnienia braków, a zatem w niedozwolonym trybie, nasuwającym wątpliwości czy praktyka taka nie dotyczyła również innych podmiotów wnioskujących o przyznanie pomocy finansowej. .Odniesienie się do spornych kwestii, związanych z odmową udzielenia pomocy w niniejszej sprawie, wymaga przybliżenia i analizy przepisów regulujących podstawę przyznawania tej pomocy oraz kompetencje organów, które występują w charakterze podmiotów prowadzących postępowania zmierzające do przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnej strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Tryb przyznawania pomocy finansowej w ramach wymienionego działania reguluje wyżej wspomniana ustawa z dnia 7 marca 2007 r. - o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz wydane na podstawie zawartego w niej upoważnienia rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. - w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnej strategii rozwoju" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 138, poz. 868 ze. zm.), dalej wskazywanego, jako "rozporządzenie". Wyżej wymieniona ustawa określa w szczególności warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej działań objętych Programem Rozwoju Obszarów wiejskich (art. 1 pkt 2 lit. a). Wskazać należy, że pomoc ta jest przyznawana na wniosek osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek nieposiadających osobowości prawnej, o ile wnioskodawca spełni warunki jej przyznania określone w przepisach prawa unijnego, tj. w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. oraz rozporządzeniu z dnia 8 lipca 2008 r. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich minister właściwy do spraw rozwoju wsi pełni funkcję instytucji zarządzającej, o której mowa w art. 74 ust. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy zadania instytucji zarządzającej w zakresie wdrażania między innymi działania określonego w art. 5 ust. 2 pkt 21 ustawy ("Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju"), w tym przyznawania pomocy, wykonuje samorząd województwa jako zadania delegowane zgodnie z art. 75 ust. 2 rozporządzenia nr 1698/2005. Z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że minister właściwy do spraw rozwoju wsi sprawuje nadzór nad podmiotami, o których mowa w art. 6 ust. 1, zwanymi dalej ustawie "podmiotami wdrażającymi" w zakresie wykonywania przez te podmioty zadań instytucji zarządzającej. Oznacza to, że samorząd województwa w zakresie działania, którego dotyczy niniejsza sprawa jest "podmiotem wdrażającym". Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia z 8 lipca 2008 r., w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., wniosek o przyznanie pomocy na małe projekty zawiera w szczególności: 1) numer identyfikacyjny, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, nadany wnioskodawcy; 2) imię, nazwisko, miejsce zamieszkania i adres albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy; 3) opis planowanego małego projektu, w tym określenie miejsca jego realizacji, celów i zakresu; 4) plan finansowy małego projektu; 5) zestawienie rzeczowo-finansowe małego projektu; 6) oświadczenia lub zobowiązania wnioskodawcy dotyczące pomocy; 7) informacje o dołączanych do wniosku załącznikach. Do wniosku o przyznanie pomocy na małe projekty dołącza się dokumenty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5, oraz dokumenty niezbędne do przyznania pomocy, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy (§ 8 ust. 2). Zgodnie z treścią § 8 ust. 2a, (dodanego przez § 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 9 marca 2012 r., Dz. U. z 2012 r. poz..302,) zmieniającego rozporządzenie z dniem 6 kwietnia 2012 r., do wniosku, o przyznanie pomocy na małe projekty dołącza się także ten wniosek w formie dokumentu elektronicznego zapisanego na informatycznym nośniku danych. Z kolei § 11 rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r. przewiduje, że jeżeli wniosek o przyznanie pomocy na małe projekty nie został złożony w terminie lub we wniosku nie wskazano adresu wnioskodawcy i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, lub wniosek dotyczy małego projektu, który nie został wybrany przez lokalną grupę działania (dalej: "LGD"), lub na podstawie przekazanych przez LGD dokumentów lub wyjaśnień nie można stwierdzić, że mały projekt został wybrany przez LGD, właściwy organ samorządu województwa pozostawia wniosek bez rozpatrzenia (ust. 1). Jeżeli natomiast wniosek o przyznanie pomocy na małe projekty zawiera inne niż określone w ust. 1 nieprawidłowości lub braki, właściwy organ samorządu województwa wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do ich usunięcia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 2). Jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia nieprawidłowości lub braków, o których mowa w ust. 2. 1) nie usunął w terminie żadnych nieprawidłowości lub braków, właściwy organ samorządu województwa nie przyznaje pomocy, o czym informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy; 2) usunął w terminie nie wszystkie nieprawidłowości lub braki, właściwy organ samorządu województwa wzywa wnioskodawcę, w formie pisemnej, do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (ust. 3). Jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym właściwy organ samorządu województwa informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy (ust. 4). Przepisów ust. 2 i ust. 3 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli zachodzą niebudzące wątpliwości przesłanki nieprzyznania pomocy (ust. 5). Złożony wniosek o przyznanie pomocy nie może być zmieniany przez wnioskodawcę w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, z wyłączeniem: 1) zmian wynikających z wezwań samorządu województwa; 2) jednej zmiany w zakresie planu finansowego operacji lub zestawienia rzeczowo-finansowego operacji, dokonanej za zgodą samorządu województwa, jeżeli zmiana ta nie spowoduje zmiany celów operacji lub zwiększenia wnioskowanej kwoty pomocy, wskazanych we wniosku o przyznanie pomocy. Udzielenie pomocy prawnej w ramach omawianego działania następuje na podstawie umowy zawieranej pod rygorem nieważności w formie pisemnej. Natomiast niespełnienie warunków udzielenia dofinansowania skutkuje otrzymaniem przez wnioskodawcę informacji pisemnej o odmowie jej przyznania sporządzonej przez jednostkę zarządzającą (art. 22 ust. 1 i ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r.). Odmowa przyznania pomocy podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonym dla aktów, o których mowa w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Analiza przepisów dotyczących postępowania w sprawach o przyznanie pomocy w zakresie małych projektów w ramach działania Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju objętych PROW na lata 2007-2013, wskazuje, że wniosek złożony we właściwym organie podlega procedurze, którą można podzielić na dwa etapy; pierwszy - dotyczy weryfikacji formalnej i drugi etap - weryfikacji merytorycznej. W pierwszym etapie instytucja wdrażająca bada przede wszystkim, czy wniosek został złożony w terminie, czy wskazano adres wnioskodawcy, czy został wypełniony we wszystkich pozycjach, czy dołączono wszystkie wymagane dokumenty, a także czy nie zawiera innych nieprawidłowości lub braków. Dopiero pozytywny wynik weryfikacji z pierwszego etapu umożliwia organowi przystąpienie do etapu drugiego tj. weryfikacji wniosku pod względem poprawności merytorycznej. Na podstawie przywołanych wyżej przepisów (§ 8 ust. 2a rozporządzenia z dnia 8 lipca 2008 r.) podmiot wdrażający był również uprawniony do żądania złożenia wniosku także w formie elektronicznej. W ocenie Sądu, kierowane do skarżącego, wezwania w celu uzupełnienia złożonego wniosku były uzasadnione. Skoro organ miał wątpliwości, m.in. co do celu realizacji małego projektu, jego zakresu, czy planu finansowego, był uprawniony, w świetle przywołanych wyżej przepisów prawa, wezwać skarżącego do uzupełnienia braków i poprawienia błędów i sprecyzowania treści wniosku. Podkreślić przy tym należy, że liczba braków i nieprawidłowości stwierdzonych we wniosku była znaczna. Ciężar dowodu spełnienia warunków przyznania pomocy spoczywał na wnioskodawcy. Wnioskodawca nie wykazał spełnienia warunków przyznania pomocy. Jak wynika z treści art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r., do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących, m.in. doręczeń i wezwań. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów dotyczącego nieuzupełnienia braków w zakresie wykazania umocowania do złożenia wniosku należy zauważyć, że wskazywany w piśmie wzywającym do uzupełnienia braków zapis § 36 Statutu Klubu A (tekst jednolity przyjęty na Nadzwyczajnym Walnym Zgromadzeniu Członków Klubu A w dniu 26 lutego 2012 r.) ma następujące brzmienie: dla ważności oświadczeń dotyczących praw i obowiązków majątkowych klubu wymagane jest współdziałanie dwóch osób: prezesa lub wiceprezesa oraz skarbnika lub innej uprawnionej przez Zarząd osoby. Z §27 Statutu wynika, że do kompetencji Zarządu należy reprezentowanie Klubu na zewnątrz i działanie w jego imieniu (pkt 2). Stosownie zaś do §27 pkt 5 do kompetencji Zarządu należy także zarządzanie majątkiem i funduszami Klubu. W decyzji Starosty z dnia "[...]" o wpisaniu w tym dniu zmian do ewidencji klubów sportowych działających w formie stowarzyszenia, których statutu nie przewidują prowadzenia działalności gospodarczej wymieniono pięciu członków Zarządu oraz członków Komisji Rewizyjnej. K.Ł. wymieniony został wyłącznie jako członek Komisji Rewizyjnej (dowód: kopie dokumentów przekazanych przez LGD). Ponieważ do wniosku nie było dołączone pełnomocnictwo do reprezentowania wnioskodawcy, zasadne było wezwanie o uzupełnienie tego braku. W wezwaniu z dnia 4 grudnia 2013 r. (pkt 7) podano, że należy przedłożyć dokument pełnomocnictwa potwierdzający prawo do reprezentowania wnioskodawcy. Do pisma uzupełniającego braki wniosku dołączony został dokument w postaci pełnomocnictwa do reprezentowania Klubu w zakresie składania oświadczeń oraz zaciągania zobowiązań w jego imieniu, udzielonego K.Ł. przez A.S.- wiceprezesa Zarządu oraz K.D.- skarbnika. Do akt dołączona jest kopia pełnomocnictwa poświadczonego za zgodność oryginałem w dniu 19.grudnia 2013 r. przez Urząd Marszałkowski. W kolejnym wezwaniu z dnia 28 lutego 2014 r. o złożenie wyjaśnień/uzupełnienie braków ponownie wezwano wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu upoważniającego osoby do reprezentowania wnioskodawcy. Wezwanie nie zawiera żadnego wyjaśnienia, z jakiego powodu złożone już pełnomocnictwo nie spełniło wymogów. Dopiero w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte jest lakoniczne wyjaśnienie, że pełnomocnictwo zostało udzielone niezgodnie ze statutem. Nie wskazano jednak, który przepis statutu został naruszony. W związku z tym, wnioskodawca mógł pozostawać w przekonaniu, że w sposób właściwy uzupełnił brak dotyczący pełnomocnictwa. W pierwszym wezwaniu do usunięcia braków wskazano ogólnie, że wniosek może podpisać pełnomocnik lub osoby reprezentujące wnioskodawcę zgodnie z §36 Statutu. W drugim wezwaniu zabrakło jakiegokolwiek nawiązania do Statutu. W ocenie Sądu, jeśli występuje ten sam brak, to w wezwaniu do jego usunięcia powinien on być tak samo opisany i ewentualnie uzupełniony objaśnieniem. Zauważyć przy tym trzeba, że w Statucie Klubu brak jest jednoznacznego zapisu co do tego, w jakim składzie i w jakiej formie Zarząd może zdecydować o udzieleniu pełnomocnictwa innej osobie. Zapis w § 36 Statutu dotyczy innej sytuacji niż udzielenie pełnomocnictwa. Przewiduje on mianowicie dla ważności oświadczeń dotyczących praw i obowiązków majątkowych Klubu wymóg współdziałania dwóch osób. Oświadczenia takie mogą złożyć prezes lub wiceprezes a oprócz któregoś z nich skarbnik lub inna wyznaczona przez Zarząd osoba. W sposób oczywisty zatem przepis § 36 Statutu nie wyjaśnia kwestii sposobu udzielania pełnomocnictwa przez Zarząd. Ponieważ Klub działa jako stowarzyszenie, jego ustrój oraz zasady funkcjonowania regulują przepisy ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (j.t.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855 ze zm.). Jak wynika z treści art. 10 ust. 1 pkt 6 tej ustawy kwestię sposobu reprezentowania stowarzyszenia określa jedynie jego statut. We wskazanej ustawie brak jest zatem przepisów, które normowałyby to zagadnienie. Sąd zauważa, mając na uwadze treść Statutu Klubu, że nie zawiera on postanowień regulujących sposób wykonywania reprezentacji przez zarząd a w szczególności udzielania pełnomocnictw. Statut, poza określeniem organów uprawnionych do składania oświadczeń co do praw i obowiązków majątkowych Klubu, precyzuje też wymagania, co do sposobu ich składania. Jak mianowicie wynika z treści § 36 Statutu do składania oświadczeń dotyczących praw i obowiązków majątkowych w wymagane jest współdziałanie dwóch osób, w tym ewentualnie jednej, która została w tym zakresie upoważniona przez Zarząd. Ponieważ sprawa dotyczy wniosku o przyznanie pomocy finansowej można by uznawać, że podejmowane w toku postępowania związanego z wnioskiem czynności należy kwalifikować jako mieszczące się w szerzej rozumianym pojęciu wskazanych wyżej oświadczeń. W ocenie Sądu, na etapie składania wniosku trudno jednak mówić o prawach i obowiązkach majątkowych, gdyż te pojawić się mogą dopiero wówczas, gdy wniosek pozytywnie przejdzie proces weryfikacji i dojdzie do zawarcia umowy o dofinansowanie. Wydaje się, że do tego czasu kwestie związane z reprezentacją Klubu, jako stowarzyszenia, należy oceniać z punktu widzenia tych zapisów Statutu, które mówią o reprezentowaniu Klubu na zewnątrz i działaniu w jego imieniu ( § 27pkt 2). W niniejszej sprawie nie zachodzi jednak potrzeba stanowczego rozstrzygnięcia tego zagadnienia, gdyż o wadliwości działania organu w analizowanym zakresie zdecydowały względy proceduralne. To do organu należy ocena, jaki jest właściwy sposób reprezentacji stowarzyszenia przy składaniu wniosku o przyznanie pomocy finansowej na realizację projektu i przyjęcie, że opierać się należy w tej kwestii o postanowienie §36 Statutu również jest zasadniczo do zaakceptowania. Podobnym zagadnieniem zajmował się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie o sygn. akt III CZ135/01( Lex nr 55163). Dotyczyło ono wprawdzie odrzucenia apelacji, ale jednocześnie kwestii związanej z tym, kto powinien reprezentować stowarzyszenie wnoszące apelację od wyroku. Sąd Najwyższy rozstrzygając sporną kwestię sformułował niewątpliwie trafny pogląd, że: "Zastosowanie tej sankcji (odrzucenie apelacji, przypisek własny Sądu) jest możliwe tylko wtedy, gdy braki, do których usunięcia stronę wezwano, zostały oznaczone w sposób dokładny. Wymaganiu temu nie odpowiadało skierowane do strony pozwanej pismo z dnia (...), ponieważ pozostawiono w nim stronie pozwanej ocenę, kto należy do osób uprawnionych do reprezentowania tej strony. Dlatego strona pozwana uzupełniła braki apelacji w sposób zgodny z dokonaną przez siebie wykładnią pojęcia osoby uprawnionej do jej reprezentowania. W tym stanie rzeczy zastosowanie przez Sąd Okręgowy sankcji z art. 373 k.p.c. było niedopuszczalne.". W ocenie Sądu analogiczne stanowisko należy zająć w niniejszej sprawie. W dniu 4 grudnia 2013 r. wezwano wnioskodawcę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego prawo do reprezentowania wnioskodawcy (pkt 7 wezwania). O tym, że wniosek może być podpisany przez pełnomocnika lub osoby reprezentujące wnioskodawcę zaznaczono w pkt 17. W tym ostatnio wymienionym przypadku informacja jest prawidłowa, co do oczekiwanego podpisu pod wnioskiem (przy założeniu, że wniosek dotyczy praw i obowiązków majątkowych).Jeśli zatem wniosek podpisała jedna osoba, to prawidłowo przyjęto, że działała ona ewentualnie jako pełnomocnik a nie, jako osoba działająca w trybie §36 Statutu. Pozostawiono jednocześnie wnioskodawcy możliwość podpisania wniosku przez dwie osoby, o których mowa w §36 Statutu. Ponieważ jednak nie zostało sprecyzowane jaki sposób udzielenia pełnomocnictwa zostanie uznany za prawidłowy, wnioskodawca zinterpretował przepisy Statutu tak, że w rezultacie zostało ono udzielone K.Ł. w dniu 4 grudnia 2013 r. przez dwóch członków zarządu (wiceprezesa i skarbnika). Z dołączonego do wezwania do usunięcia naruszenia prawa dokumentu w postaci uchwały nr 1/2012 Zarządu z dnia 10 stycznia 2012 r. o ustanowieniu pełnomocnika w osobie K.Ł. wynika, że w dniu składania wniosku był on upoważniony do składania oświadczeń w imieniu Klubu oraz zaciągania zobowiązań majątkowych. Gdyby zatem wezwanie do usunięcia braków w tym zakresie było wystarczająco precyzyjne nie można wykluczyć, że dokument ten byłby złożony już po pierwszym wezwaniu do uzupełnienia wniosku. Ocena wniosku w tym zakresie została więc dokonana z naruszeniem procedury rozpatrywania wniosków w zakresie regulowanym przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Nie można bowiem uznać, że przepis §11ust.2 rozporządzenia został w tym przypadku prawidłowo zastosowany, gdyż pojęcie wezwania do usunięcia braków należy rozumieć w ten sposób, że podmiot wdrażający w sposób jednoznaczny i zrozumiały określi rodzaj braku i sposób jego uzupełnienia. Powyższe stwierdzenie nie daje jednak podstaw do tego, by uwzględnić skargę. Wyżej omówiona kwestia pełnomocnictwa dotyczyła bowiem tylko jednego braku wniosku, który w ocenie podmiotu wdrażającego nie został uzupełniony. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że również w odniesieniu do pozostałych braków wniosku Samorząd naruszył procedurę oceny wniosku. Po drugim uzupełnieniu wniosku pozostały nadal braki zwłaszcza w zakresie możliwości weryfikacji kosztów ze względu na nieprzedłożenie wszystkich dokumentów potwierdzających poziom cen( pole 15.1.3, pole 17, 22, 22.1, 25, 25.1). Powołując się na instrukcję wypełniania wniosku skarżący podnosił, że wyraźnie wynika z niej, iż nie ma wymogu dołączania kopii dokumentów uzasadniających przyjęty poziom cen dla danego zadania, w przypadku pozycji, których poziom cen jest powszechnie znany. Taki zapis niewątpliwie zawarty jest w instrukcji i w odpowiedzi na skargę Samorząd to potwierdza. Czym innym jest jednak ocena, która cena może być uznana za powszechnie znaną. Według skarżącego taką ceną jest na przykład cena modułu ogłoszenia reklamowego. Z tym stwierdzeniem skarżącego nie można się zgodzić. Dotyczy to również innych cen jak np. cena wydruku plakatów, wydruku ulotek projektowych. Zdaniem Sądu powszechnie znana cena, to taka, która znana jest nie tylko osobom zajmującym się określonym zagadnieniem. Przedłożenie dokumentów potwierdzających przyjęty poziom cen dopiero do wniosku o usunięcie naruszenie prawa nie mogło być uznane za prawidłowe i terminowe zrealizowanie wezwania do uzupełnienia wniosku w tym zakresie. Skoro z instrukcji wynika jakiego rodzaju dokumenty mogą cenę potwierdzać, wnioskodawca nie może tłumaczyć swego zaniedbania tym, że dopiero po terminie do uzupełnienia wniosku pracownik urzędu prowadzący sprawę wyjaśnił, jakiego dokumentu oczekuje. Nietrafne jest także stanowisko skarżącego w kwestii niepodania minimalnej ilości zawodników biorących udział w szkoleniu. Wyjaśnienia w tym zakresie zawarte dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i to w formie opisowej nie mogą stanowić wypełnienia warunku podania liczby uczestników w części dotyczącej wskaźników rezultatu. Nie został też wskazany sposób rekrutacji w przypadku ograniczonej liczby miejsc. O tym, że liczba miejsc jest ograniczona świadczy chociażby ilość planowanych zakupów. W należyty sposób nie została także wyjaśniona kwestia godzin pracy wolontariuszy. Niewątpliwie koszt ulotek nie jest zgodny z przedstawioną ofertą i został zawyżony w stosunku do tej oferty. Zauważyć należy, że wnioskodawca przyznaje, iż doszło do błędu w zakresie kwoty 320 zł dotyczącej kosztu wydruku ulotek. Podobnie jak przyznaje, że zaistniała różnica między sumą kontrolną w wersji papierowej i elektronicznej, a ze sposobu, w jaki tłumaczy tę niezgodność można wnioskować, że pominął tę część instrukcji, w której wskazano, że przed wydrukiem należy zapisać dokument. Zarzuty skargi w tej części nie są zatem uzasadnione. Zauważenia wymaga, że w swej argumentacji skarżący nie uwzględnia specyfiki postępowania opartego na określonych formularzach i drukach a przy tym dosyć rygorystycznego w zakresie stawianych wymogów formalnych i merytorycznych. Sam fakt, że postępowanie w sprawie przyznania pomocy jest prowadzone przy stosowaniu określonych formularzy wskazuje, że jest to postępowanie z jednej strony bardziej sformalizowane od postępowania prowadzonego bez stosowania formularzy i druków, a z drugiej strony - jest to postępowanie uproszczone w tym sensie, że informacje udzielane są poprzez wypełnienie stosownych pól formularza, czy też rubryk. Weryfikacja wniosków składanych na formularzach jest dwuetapowa tj. formalna i merytoryczna. Przy weryfikacji formalnej z jednej strony obowiązki organów zostały zminimalizowane w tym sensie, że - co do zasady - nie muszą one na tym wstępnym etapie badać i wyjaśniać wątpliwości, ale z drugiej strony - wnioskodawcy ponoszą większą odpowiedzialność za wypełnienie tych formularzy. W ocenie Sądu prawidłowo zatem, w sytuacji, w której wnioskodawca, pomimo wezwania nie usunął w terminie wszystkich nieprawidłowości i braków zaistniała podstawa do przyjęcia, że nie zostały spełnione warunki przyznania pomocy stosownie do art.22 ust.3 ustawy, o czym wnioskodawcę poinformowano w zaskarżonym do Sądu akcie administracji. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Koszty zastępstwa procesowego pełnomocnikowi z urzędu zostały przyznane na podstawie przepisu § 15 ust. 1 pkt 1 w zw. z §14 ust.2 pkt 1lit.c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm.), przy czym przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej uzasadnione jest starannością, jaką wykazał pełnomocnik reprezentując stronę.