I SA/Ol 672/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 4 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej– działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego postanawia odrzucić skargę. M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na wydaną przez działającego z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektora Izby Skarbowej, pisemną interpretację prawa podatkowego z dnia "[...]", w przedmiocie podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu doręczonej podatnikowi interpretacji organ pouczył stronę, że przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, z powodu niezgodności z prawem. Wskazał jednocześnie, że skargę wnosi się po uprzednim wezwaniu na piśmie organu który wydał interpretację - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa . Ponadto organ pouczył, że skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 tej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. § 3 tego artykułu stanowi z kolei, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powołanych wyżej przepisach prawodawca określił warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź – w określonych przez ustawę przypadkach – wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Skarżący, składając skargę na interpretację indywidualną z dnia "[...]", mimo wyraźnego pouczenia, nie dopełnił wynikającego z art. 52 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązku wezwania organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa. Zaistniała tym samym przesłanka uznania skargi za niedopuszczalną, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 3 wymienionej ustawy. Dlatego też, uwzględniając treść powołanych wyżej uregulowań prawnych, Sąd orzekł jak w sentencji.