I SA/Ol 673/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.W. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2009 rok postanawia: umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy W dniu 24 stycznia 2012r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie pismo E.W. z dnia 21 stycznia br., w którym w związku z wezwaniem na podstawie zarządzenia Przewodniczącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 100zł, strona podała, iż składa zażalenie i wnosi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od w/w opłaty. Do pisma dołączyła wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, podając między innymi, że jest współwłaścicielką nieruchomości rolnej o powierzchni 5,61 ha, zaś dochód roczny wnioskodawcy oraz osób pozostających we wspólnym gospodarstwie (córki i męża) wynosi 3.100zł. Osiągnięty zaś został z tytułu dopłat pośrednich do gruntu. Po wezwaniu przez Sąd, wobec niejasnej treści pisma z dnia 21 stycznia 2012r., do sprecyzowania, czy stanowi ono wyłącznie wniosek o przyznanie prawa pomocy, a następnie w dniu 7 lutego 20102r. do złożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów w związku z tym wnioskiem, w piśmie z dnia 12 lutego 2012 r. E.W. oświadczyła, iż rezygnuje z dochodzenia swoich praw i racji w sprawach o sygn. akt: I SA/Ol 673/11 oraz I SA/Ol 636/11. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie po rozpoznaniu wniosku E.W. o zwolnienie od kosztów sądowych, odmówiła przyznania prawa pomocy w tym zakresie. W uzasadnieniu podniosła m.in., że w sytuacji niezłożenia przez stronę dodatkowych oświadczeń w wyznaczonym terminie, niemożliwe było pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącej jedynie w oparciu o przedstawione oświadczenia w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy. W skierowanym do tut. Sądu piśmie z dnia 5 marca 2012r. E.W. podała, iż składa sprzeciw na postanowienie z dnia 24 lutego 2012r.. Referendarz sądowy rozpatrzyła bowiem Jej wniosek pomimo oświadczenia o rezygnacji strony z dochodzenia swoich praw i racji, w sprawach o sygn. akt: I SA/Ol 673/11 oraz I SA/Ol 636/11. Nie złożenie przez skarżącą dodatkowych oświadczeń, co miało wpływ na treść postanowienia Referendarza z 24 lutego br., wynikało z woli strony wyrażonej w oświadczeniu z dnia 12 lutego 2012r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zauważyć na wstępie należy, iż wobec wniesienia przez stronę sprzeciwu, postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony utraciło moc, zaś sprawę zwolnienia z kosztów sądowych należało rozpoznać ponownie na posiedzeniu niejawnym (p. art. 260 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.). Analizując akta Sąd stwierdził zaś, że w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w piśmie z dnia 12 lutego 2012r. skarżąca oświadczając, że rezygnuje z dochodzenia swoich praw, cofnęła również złożony w sprawie o wniosek przyznanie prawa pomocy. Z pisma tego jednoznacznie wynika, iż wnioskodawca nie życzy sobie kontynuacji postępowania, co strona potwierdziła pismem z 5 marca 2012r., skierowanym do Sądu po doręczeniu jej postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy. W zaistniałej sytuacji postępowanie z wniosku o prawo pomocy nie mogło się dalej toczyć. Podkreślić należy, iż jak wynika z art. 243 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Żadnej czynności w rozpatrywanej materii nie można zatem dokonać z urzędu, tj. bez lub wbrew woli strony wyrażonej w stosownym wniosku. Jeżeli więc strona cofnie wniosek, postępowanie w jego przedmiocie staje się bezprzedmiotowe. Stosownie do treści art. 161 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 ustawy). Rezygnacja przez skarżącą z dalszego dochodzenia swoich praw w sprawie, a co za tym idzie, cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkuje bezprzedmiotowością postępowania w zakresie objętym tym wnioskiem. Brak jest bowiem przedmiotu rozpoznania. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. takie postępowanie musi być więc umorzone. Z powyższych względów, na podstawie wymienionego przepisu orzeczono jak w sentencji.