I SA/Ol 68/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Andrzej Brzuzy sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 2 grudnia 2024 r., nr 2801-IEW.4268.15.2024 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 2 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: Dyrektor, organ odwoławczy) po rozpoznaniu zażalenia H.A. (dalej: strona, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie z 11 września 2024 r., Dyrektora Oddziału ZUS w Olsztynie (dalej: organ i instancji), w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł, przypadających na rzecz organu egzekucyjnego, powstałych w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wymienionych w sentencji zaskarżonego postanowienia. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, pismem złożonym w Oddziale Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w L. 8.07.2024 r. skarżący wskazał, że odmawia "wszelkich kwot naliczonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych". Podobne pismo skarżący przesłał 30.01.2024 r. do Oddziału ZUS w L1., w którym dołączył rozliczenia z urzędu skarbowego. Zdaniem skarżącego, Spółka przez cały czas znajdowała się w likwidacji i nie przynosiła dochodu. W końcowej części pisma skarżący wniósł o umorzenie "całkowitej kwoty w ZUS". Pismem z 26.07.2024 r. skarżący wskazał, iż firma rodzinna A. zatrudniała blisko 80 osób i "radziła sobie dosyć dobrze". Pod koniec 2010 roku Spółka wpadła w problemy. Skarżący próbował ratować miejsca pracy, ale nie otrzymał pomocy. W czasach świetności firma starała się pomagać potrzebującym, a gdy sama potrzebowała wsparcia nie otrzymała go. Skarżący dodał, że nie prowadził gospodarstwa rolnego i z tego tytułu nie był beneficjentem żadnej pomocy. Ponadto wskazał, że do zamknięcia firmy potrzebne były pieniądze, których nie było. Cały majątek przejął syndyk. Proces likwidacji firmy trwał długo, co spowodowało, że między wspólnikami dochodziło do kłótni. Brat skarżącego wyjechał do Holandii, zaś strona wyjechała na budowę pod Warszawę, Po kłótniach skarżący wyprowadził się z domu i stał się osobą bezrobotną. Była żona nie zajmowała się sprawami skarżącego, nie informowała o przychodzącej korespondencji. skarżący nie miał zameldowania, jeździł z budowy na budowę. Skarżący nie wiedział, że był poszukiwany przez Policję. Podczas przypadkowanej kontroli został zatrzymany i przewieziony do więzienia. Skarżący uznał, iż został przez ZUS "niesprawiedliwie ukarany" za brak składania deklaracji. Grzywnę w wysokości 500,00 zł sąd zamienił skarżącemu na 10 dni aresztu. W ocenie skarżącego wszystko miało miejsce po tym, jak skarżący zamierzał "porozumieć się" z windykacją. Na początku 2011 roku skarżący składał podania o likwidację działalności gospodarczej i był przekonany o tym, że sprawa "została załatwiona". skarżący wskazał, iż od 2010 roku nie prowadził działalności gospodarczej, nie uzyskiwał dochodów, zatem składka "powinna być zerowa". W piśmie skarżący odniósł się również do ustaleń z pracownikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który przeprowadzał ze skarżącym rozmowy telefoniczne, w wyniku których skarżący został poproszony o podpisanie dokumentów. Powołany przez ZUS analityk miał wyliczyć zadłużenie skarżącego. W ocenie skarżącego Zakład nie wywiązał się z umowy, a analityk nie sporządził zestawienia. Zdaniem skarżącego rok 2010 powinien zostać przez ZUS "zamknięty". skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Posiada tymczasowe zameldowanie w Z. do września. Pismem z 28.08.2024 r. skarżący wyjaśnił, iż napisał wniosek o całkowite umorzenie zobowiązań wobec ZUS łącznie z kosztami, a obecnie oczekuje na odpowiedź w tej sprawie. Odnosząc się do uzupełnienia materiału dowodowego skarżący wskazał, że był przekonany o tym, iż lokal wpisany do ksiąg wieczystych pod nr [...], przyjął wraz z rodzeństwem (siostrą, bratem) oraz bratankiem w spadku po rodzicach. Natomiast nieruchomość o numerze księgi wieczystej [...] została wykupiona wspólnie z żoną od Spółdzielni Mieszkaniowej. Skarżący podkreślił, iż jest głównym najemcą nieruchomości, a żona posiada współudział. Nieruchomości zostały obciążone hipotekami na rzecz ZUS. skarżący wskazał, iż wnosi o wyjaśnienie przyczyn niewykreślenia jego z ewidencji Zakładu, o co wielokrotnie wnosił. Skarżący wskazał na pisma, które - w jego ocenie - potwierdzają zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący wyjaśnił, iż w oddziale ZUS w K. złożył wniosek w sprawie zakończenia działalności, z uwagi na zerowe dochody. Później skarżący wyjechał, ale "co jakiś czas" miał kontakt z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Do pisma skarżący załączył kserokopie pism. Po rozpatrzeniu wniosku, postanowieniem z 11 września 2024 r. organ I instancji odmówił umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", ani przesłanka "ważnego interesu publicznego", bowiem w toku prowadzonego postępowania skarżący nie udowodnił trudnej sytuacji materialno-bytowej, zdrowotnej ani rodzinnej, która stanowiłaby podstawę do umorzenia kosztów egzekucyjnych. Materiał zebrany w sprawie nie wskazuje, aby w sytuacji skarżącego zaistniała przesłanka w postaci choroby lub choroby członka rodziny, uniemożliwiająca spłatę kosztów egzekucyjnych. Ponadto, we wniosku o umorzenie, skarżący nie powołał się na sytuację zdrowotną, nie przedłożył orzeczenia stwierdzającego niepełnosprawność lub niezdolność do pracy, która ograniczałaby lub uniemożliwiałaby zarobkowanie. Tym samym - zdaniem organu I instancji - brak było podstaw do twierdzenia, że sytuacja skarżącego całkowicie i trwale wyklucza spłatę kosztów egzekucyjnych. Skarżący osiąga dochody z tytułu prac dorywczych. Ponadto posiada status osoby bezrobotnej, który daje możliwość otrzymania pomocy w celu uzyskania zatrudnienia, czy też pozyskania nowych kwalifikacji zawodowych. W ocenie organu, nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata kosztów egzekucyjnych spowoduje konieczność sięgnięcia przez skarżącego do środków z pomocy społecznej, bowiem skarżący nie wykazał, aby był zmuszony do korzystania z takiej pomocy. W postanowieniu, organ egzekucyjny podkreślił, iż uregulowanie przez skarżącego kosztów egzekucyjnych jest możliwe do zrealizowania w przyszłości, w formie układu ratalnego dostosowanego do jego możliwości płatniczych. Ponadto na sytuację finansową skarżącego nie składają się wyłącznie środki pieniężne, ale także posiadany majątek nieruchomy, w skład którego wchodzą: - w ramach wspólności ustawowej małżeńskiej, lokal mieszkalny o powierzchni 50,80 m2 położony w M. przy ulicy [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta o nr [...]; - lokal mieszkalny, o pow. 41 m2, dla którego prowadzona jest księga wieczysta o nr [...], w którym skarżący posiada udział wynoszący 1/8 części nieruchomości; - grunty - pastwiska trwałe położone w miejscowości G. o pow. 0,7057 ha, dla których Sąd Rejonowy w M. prowadzi księgę wieczystą [...] Po rozpatrzeniu zażalenia, Dyrektor zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z 11 września 2024 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 64e § 1, § 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2023 r., poz. 2505, dalej u.p.e.a.). W myśl tego przepisu organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego, w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem zobowiązanego" lub "interesem publicznym" może umorzyć koszty egzekucyjne. Dyrektor wskazał, że na dzień złożenia wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych, skarżący posiadał do zapłaty: - należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej wysokości 184.690,84 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 135.048,00 zł i kosztami upomnienia w wysokości 49,60 zł. - koszty egzekucyjne w wysokości 11.318,15 zł, stanowiące przedmiot postępowania zażaleniowego, prowadzonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w okresie od 25.04.1989 r. do 28.03.1996 r. skarżący prowadził gospodarstwo rolne. Przeważającym rodzajem działalności były uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt. Z dniem 7.01.1991 r. skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą: "[...]", w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej na straganach i targowiskach. W toku postępowania przed organem I instancji skarżący przedłożył dokumentację dotyczącą prowadzonej działalności gospodarczej, tj.: - decyzję z 17.06.2005 r., w której Wójt Gminy M., z dniem 26.06.2006 r. orzekł o wykreśleniu wpisu zgłoszonej przez stronę działalności gospodarczej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż wykreślenie z Ewidencji Działalności Gospodarczej następuje z uwagi na wpisanie prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej do Krajowego Rejestru Sądowego; - decyzję Nr [...] z 26.11.2007 r., w której Burmistrz M. z dniem 30.11.2007 r. z uwagi na zaprzestanie przez stronę prowadzenia działalności gospodarczej, orzekł o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej wpisu nr [...]. Zgodnie z wydrukiem z Krajowego Rejestru Sądowego, z dniem 4.10.2001 r. skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej, wraz z dwoma wspólnikami, w formie spółki jawnej pod nazwą: "[...]" (dalej: Spółka). Przeważającym podmiotem działalności Spółki była detaliczna sprzedaż mięsa i wyrobów mięsnych. Rozwiązanie Spółki w wyniku uchwały wspólników nastąpiło - zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego - 30.09.2023 r. Z uwagi na niewypełnianie przez skarżącego obowiązków związanych z regulowaniem należności wobec ZUS, pismem z 22.01.2010 r., Biuro Terenowe Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w M., wezwało stronę do bezzwłocznego złożenia deklaracji rozliczeniowej za XI 2009 r., z pouczeniem, że niewypełnienie obowiązku spowoduje naliczenie składek z urzędu. Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z 25.11.2020 r., sygn. akt [...], skarżący został z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacania, w okresie od 13 listopada 2019 r. do 13 października 2020 r., składek na ubezpieczenie społeczne oraz ubezpieczenie zdrowotne, skazany na karę grzywny w wysokości 500,00 zł, która została zamieniona na 10 dni aresztu. W związku z kwestionowaniem przez skarżącego obowiązku ubezpieczeń społecznych, zawiadomieniem z 24.11.2022 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wszczął z urzędu wobec strony postępowanie w zakresie obowiązków z ubezpieczeń społecznych, z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej jako wspólnik Spółki. Postępowanie wobec strony zostało wszczęte z uwagi na nieskładanie dokumentów ubezpieczeniowych. W treści zawiadomienia wskazano, iż zapewnienia skarżącego dotyczące likwidacji Spółki nie znalazły potwierdzenia w informacjach znajdujących się w Krajowym Rejestrze Sądowym. Pismem z 26.05.2022 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie poinformował stronę, że za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą uważa się między innymi wspólnika spółki jawnej. Z uwagi na pozostawanie przez skarżącego wspólnikiem spółki jawnej - co wynika z informacji z KRS - nie ma możliwości wyrejestrowania strony z ubezpieczeń. Decyzją nr [...] z 19.01.2023 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Olsztynie, z uwagi na prowadzenie przez stronę pozarolniczej działalności gospodarczej oraz byciem wspólnikiem spółki jawnej, orzekł o podleganiu przez skarżącego od 1.07.2005 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu oraz wypadkowemu. Z kolei Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat w K., wszczął z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy. Skarżący został wezwany do złożenia pisemnych wyjaśnień w sprawie przyczyn nieopłacania składek, pod rygorem wydania decyzji określającej wysokość należności z tytułu składek, na podstawie dotychczas zgromadzonych dowodów. Przeprowadzone przez Zakład postępowania wyjaśniające wykazały, że skarżący nie dokonywał wpłat należności z tytułu składek, wobec czego ZUS określił w drodze decyzji wysokość zobowiązań z tego tytułu. Wydane decyzje stanowiły podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych, bez uprzedniego doręczenia upomnień. Były także podstawą wpisu hipotek do ksiąg wieczystych na nieruchomościach stanowiących własność strony. W toku prowadzonych postępowań egzekucyjnych w zakresie uregulowania należności z tytułu składek powstały koszty egzekucyjne w wysokości 11.318,15 zł. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte 27.05.2014 r. i nadal jest prowadzone. Wobec powyższego koszty egzekucyjne będące przedmiotem postępowania zażaleniowego nie przedawniły się, są wymagalne i należne organowi egzekucyjnemu. Odpowiadając na wezwania organu, w piśmie z 20.10.2024 r. skarżący poinformował, że z chwilą ukończenia 65 roku życia nie podejmuje prac dorywczych. Nie występował o pomoc dla siebie i nigdy na takie wsparcie nie liczył. Zawsze próbował radzić sobie sam. Nie korzystał z pomocy urzędu pracy, nie pobierał zasiłków. W ocenie strony, ZUS, przez 10 lat naliczał ubezpieczenia od zerowego dochodu. Kwestię tę, skarżący wyjaśniał w pismach kierowanych do Zakładu i nazwał ją "niesprawiedliwą". W dalszej części skarżący wyjaśnił, że u osoby u której zamieszkuje, na początku znajomości otrzymał meldunek tymczasowy, a także adres, jaki wskazuje w korespondencji. Skarżący podał dane osobowe właścicielki domu, w którym obecnie zamieszkuje. Oznajmił, iż nie oblicza, ile miesięcznie wydaje na swoje potrzeby. Żyje bardzo skromnie "od pierwszego do pierwszego". Posiada znaczne zadłużenie, którego już nie kontroluje. Skarżący wskazał dane komornika, a także dane firmy windykacyjnej, która domaga się kwoty 35.000,00 zł, z tytułu zobowiązania zaciągniętego w banku. Wyjaśnił, iż firma windykacyjna [...], po otrzymaniu od skarżącego pierwszej wpłaty nie kontaktuje się z nim. Obecnie skarżący oczekuje na decyzję o przyznaniu świadczenia emerytalnego. W kwestii stanu zdrowia skarżący wskazał że musi pilnie wyleczyć swoje uzębienie, na które nie posiada środków. Wskazał, iż lokal mieszkalny położony w M. przy ulicy [...], opłaca była żona. Natomiast lokal położony w M. przy ulicy [...] opłaca macocha, która w nim zamieszkuje. Skarżący podkreślił, iż jest bankrutem, który doczekał starości i pragnie spokojnego życia. Organ odwoławczy zaznaczył, że w ostatnim czasie skarżący kilkukrotnie występował o udzielenie ulg w spłacie zarówno składek jak i kosztów egzekucyjnych. W ocenie Dyrektora, odpowiedź skarżącego na wezwanie Dyrektora z 7.10.2024 r., jest niepełna, z uwagi na brak odniesienia się do kwestii mających znaczenie w sprawie. Skarżący nie wskazał osoby bądź osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. Nie określił również dochodów i miesięcznych wydatków ponoszonych przez niego, jak i pozostałych domowników. Ponadto w przedłożonym przez stronę "Oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości" skarżący wskazał, że od 18.05.2023 r. pozostaje stanu wolnego, natomiast z ustaleń ZUS Oddział w B. wynika, iż 31.08.2024 r. zawarł związek małżeński. Skarżący nie przedłożył również dokumentów potwierdzających posiadanie zobowiązania pieniężnego w wysokości 100.000,00 zł ani korespondencji, jaką otrzymuje z kancelarii komorniczej. Nie wskazał kwoty pozostającej stronie do spłaty na dzień udzielenia odpowiedzi na wezwanie, nie przedłożył również dokumentów dotyczących zdrowia ani nie określił na jakich warunkach zamieszkuje w Z., a także jakie miesięczne wydatki z tego tytułu ponosi. Dyrektor mając na uwadze sytuację życiową oraz finansową skarżącego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego", przejawiająca się między innymi brakiem możliwości jednorazowego uregulowania kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł. Materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, iż skarżący nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby natychmiastowo uregulować nie tylko należność z tytułu kosztów egzekucyjnych, ale również całe posiadane względem ZUS zadłużenie, w łącznej wysokości 308.695,44 zł, na które składają się: należności z tytułu składek w wysokości 184.690,84 zł, odsetki za zwłokę od ww. należności, które na dzień 8.07.2024 r. wyniosły 123.955,00 zł, koszty upomnienia w wysokości 49,60 zł, koszty egzekucyjne w kwocie 11.318,15 zł. Jednakże stwierdzenie zaistnienia w sprawie przesłanki "ważnego interesu zobowiązanego" nie oznacza, że wnioskowana ulga musi być udzielona. Organ bowiem, w ramach uznania administracyjnego, może wybrać sposób rozstrzygnięcia wniosku, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Dyrektor uznał, że w niniejszej sprawie przesłanka "interesu publicznego" nie wystąpiła. Interes skarżącego polegający na umorzeniu kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł, został oceniony przez pryzmat sytuacji finansowej, rodzinnej oraz życiowej strony oraz skonfrontowany z przesłanką "interesu publicznego". W ocenie organu odwoławczego obowiązek prowadzenia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych egzekucji administracyjnej wynika z przepisów prawa, bowiem ich przedmiotem są obowiązki o charakterze administracyjnym, a więc obowiązki wobec Państwa. Ich realizacja nie zależy od swobodnego uznania wierzyciela. Materiał zebrany w sprawie potwierdza, iż skarżący jako wspólnik spółki jawnej prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą i nie wywiązywał się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, co doprowadziło do powstania znacznego zadłużenia wobec Zakładu. Skierowanie należności z tytułu składek na drogę przymusowego dochodzenia spowodowało powstanie kosztów egzekucyjnych w wysokości 11.318,15 zł. Każde uchybienie obowiązków wobec Skarbu Państwa polegające na nieregulowaniu należności powoduje zastosowanie środków przymusu, które mają wpłynąć na ich uregulowanie. W odniesieniu do stanu faktycznego, wyrażenie zgody na umorzenie kosztów egzekucyjnych oznaczałaby akceptację zachowań strony, polegających na niewypełnianiu zobowiązań wobec Zakładu. W ocenie Dyrektora, nie jest zasadne udzielenie stronie ulgi z uwagi na to, że skarżący nie regulował należności wobec ZUS, a jednocześnie korzysta z systemu ubezpieczeń społecznych (pobieranie przyznanego 8.09.2024 r. świadczenia emerytalnego), jak i ubezpieczenia zdrowotnego (leczenia się w publicznych placówkach służby zdrowia), co uderza w pozostałych ubezpieczonych, i w ten sposób narusza interes społeczny. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stoi na straży prawidłowego wypełniania przez przedsiębiorców swoich obowiązków. W 2001 roku skarżący podjął decyzję o prowadzeniu działalności gospodarczej w formie spółki. Uczynił to we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność. Przekonanie strony dotyczące likwidacji działalności gospodarczej było błędne, bowiem materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji jednoznacznie wskazuje na to, iż wniosek o wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego został zwrócony ze względu na błędy we wniosku, a Spółka nadal figurowała w KRS. Swoim działaniem skarżący doprowadził do powstania znacznego, sięgającego ponad 300.000,00 zł zadłużenia, na które składają się: należności z tytułu składek, odsetki za zwłokę, koszty upomnienia oraz koszty egzekucyjne, by następnie wnioskiem z 8.07.2024 r. wystąpić o umorzenie całego posiadanego przez stronę zadłużenia. Zdaniem organu odwoławczego, nieodbieranie przez stronę korespondencji, w tym korespondencji z ZUS, było celowe i stanowiło "metodę działania". W momencie zmiany miejsca przebywania, skarżący był zobowiązany do wskazania aktualnego adresu do korespondencji. W przypadku braku realizacji tego obowiązku doręczanie pism następowało na dotychczasowy adres i wywoływało skutki prawne. Zatem powoływanie się na okoliczności związane z nieprzekazywaniem przez byłą żonę korespondencji nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto, zdaniem Dyrektora skarżący miał świadomość istnienia zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, o czym świadczy część korespondencji odbieranej przez stronę. W korespondencji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych informował stronę zarówno o posiadanym zadłużeniu, jak i obowiązkach złożenia deklaracji, a także o uregulowaniu należnych składek. Z kolei dokonanie przez Zakład wpisów hipotek na nieruchomościach, w których strona ma swój udział, stanowi konsekwencję posiadania przez stronę znacznego zadłużenia wobec Zakładu. Dyrektor wyjaśnił, że dokonane przez skarżącego wpisy w CEIDG, a także w KRS powodowały, że skarżący posiadał status przedsiębiorcy i z tego tytułu winien wypełniać nałożone na siebie obowiązki. W ocenie organu odwoławczego, posiadanie przez stronę majątku, w postaci nieruchomości pozwala uznać że w niedalekiej przyszłości istnieją szanse na odzyskanie należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych środków, pochodzących z ich sprzedaży. Materiał dowodowy zebrany w sprawie nie wskazuje, by na powstanie kosztów egzekucyjnych wpływ miały okoliczności losowe, niezależne od strony. Fakt bycia wspólnikiem spółki jawnej powodował, że skarżący podlegał, jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą ubezpieczeniom, zatem nieprzestrzeganie przez stronę obowiązujących przepisów nie może być aprobowane przez organy administracji. Organ odwoławczy nie uznał również skarżącego jako osobę bezrobotną. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż skarżący nie jest mieszkańcem schroniska dla bezdomnych bądź noclegowi. Strona zamieszkuje w domu w Z. Czasowe przebywanie w barakach, w okresie wykonywania prac dorywczych, było samodzielną decyzją strony w tym zakresie. Dyrektor podkreślił, że na dzień wydania rozstrzygnięcia sytuacja strony poprawiła się. Z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Legnicy wynika, że 8.09.2024 r. przyznano stronie świadczenie emerytalne, którego wysokość wynosi 2.663,62 zł brutto, to jest 2.403,89 zł netto. Zatem obecnie strona dysponuje stałym, miesięcznym dochodem umożliwiającym chociażby ratalną spłatę kosztów egzekucyjnych. Na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia Dyrektor nie posiada wiedzy na temat trudności w zaspokajaniu przez stronę podstawowych potrzeb życiowych. Odnosząc się do posiadanego przez stronę zobowiązania, określonego na kwotę około 100.000 zł organ zaznaczył, że na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego, pomimo skierowanego wezwania, skarżący nie przedłożył dokumentów potwierdzających posiadanie ww. zobowiązania, wobec czego organ nie miał możliwości odniesienia się do niego. W toku prowadzonego postępowania zażaleniowego skarżący wskazał, iż dokonał pierwszej wpłaty na rzecz firmy "[...]". Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy zauważa, iż zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie mogą być traktowane jako zobowiązania o charakterze drugorzędnym, ze względu na ich szczególny charakter. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący nie wymienił przepisów postępowania, które jego zdaniem zostały naruszone w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał, iż jest "zawiedziony" sposobem przeprowadzenia czynności przez Izbę Administracji Skarbowej w Olsztynie. W ocenie skarżącego, cały proces wyjaśniania przebiegał w obronie ZUS, a Izba Administracji Skarbowej w Olsztynie nie próbowała znaleźć "niczego na obronę" skarżącego. Skarżący zarzuca organowi odwoławczemu stronniczość, którą - zdaniem skarżącego - "widać było w każdym zdaniu". W ocenie skarżącego organ nie odniósł się w sposób szczegółowy do regulacji zawartych w art. 61 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a także do art. 32 ustawy z 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z której wynika, iż składka powinna być naliczana od dochodu. Skarżący podkreślił, że jego dochód był zerowy, a Izba "nie wdrożyła żadnych czynności by wstrzymać decyzję Zakładu". Zdaniem skarżącego, gdyby organ odwoławczy wziął pod uwagę interes podatnika to bez trudu znalazłby wiele argumentów na jego korzyść. skarżący ponownie wskazuje, iż w 2010 roku firma nie przynosiła dochodów i przestała istnieć. Skarżący przywołuje (nie wskazując jednak sygnatury) orzeczenie Sądu Okręgowego w Krakowie, który w wydanym rozstrzygnięciu wskazał, iż "obowiązek ubezpieczenia znika po rzeczywistym zaprzestaniu działalności gospodarczej, a nie dopiero po wyrejestrowaniu firmy". Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu brak "sprawiedliwej oceny", a także niewyjaśnienie wielu wątpliwości. Skarżący przytoczył art. 2a Ordynacji podatkowej dotyczący rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Ponadto skarżący wskazał na "samowolę" w naliczaniu składek. Podniósł, że do dnia dzisiejszego nie zna ich podstawy prawnej. Ponadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu, iż ten "powielił" opinię ZUS w jego sprawie. Skarżący odsyła do zapoznania się z jego wcześniejszą korespondencją, która - zdaniem skarżącego - przemawia na jego korzyść. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zwarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – t.j., dalej jako p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem oceny w ramach niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego jest postanowienie Dyrektora w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych z 2 grudnia 2024 r. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 64e § 1 u.p.e.a., który stanowi, że organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne może umorzyć w całości lub w części koszty egzekucyjne. Według art. 64e § 2 pkt 1 lit. a) u.p.e.a. koszty egzekucyjne mogą być umorzone na wniosek zobowiązanego, jeżeli za umorzeniem przemawia ważny interes zobowiązanego lub interes publiczny. Wyjaśnić trzeba, że rozpatrzenie wniosku o umorzenie należności nakłada na organ obowiązek ustalenia w pierwszym rzędzie tego, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy występuje "ważny interes zobowiązanego" lub "interes publiczny", jako dwie równorzędne przesłanki w tym przepisie wymienione. Jak bowiem trafnie wskazał NSA w wyroku z 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 335/13 (wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOSA) działanie w ramach uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony, gdyż zobowiązuje go do tego art. 2 Konstytucji RP w każdym przypadku, w którym w sprawie ma zastosowanie norma prawna uzależniająca załatwienie sprawy od tzw. uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcia o charakterze uznaniowym muszą więc odpowiednio wyważać interesy przeciwstawnych stron - interes obywatela z interesem publicznym, kierując się przy tym proporcjonalnością uwzględnienia obu rodzajów interesów (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 182/12 dostępny w: CBOSA). Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie wskazanych powyżej pojęć, tj. ani "ważnego interesu zobowiązanego", ani "interesu publicznego". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. W orzecznictwie (wypracowanym wprawdzie na tle tożsamego przepisu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej) przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika (w niniejszym przypadku zobowiązanego) należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne, czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Z kolei przesłankę interesu publicznego interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. Z omawianego przepisu wynika również, że rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia kosztów egzekucyjnych ma charakter uznaniowy. Istota uznania administracyjnego polega na tym, że samo stwierdzenie przez organ ziszczenia się ustawowych przesłanek umożliwiających przyznanie wnioskowanej ulgi może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. W przypadku, gdy organ egzekucyjny stwierdzi istnienie przesłanek z art. 64e § 2 pkt 1 - 3 u.p.e.a. może - działając w ramach uznania administracyjnego - odmówić ich umorzenia. Z powyższego wynika, że postanowienie w przedmiocie wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych musi być poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych oraz zawierać szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne. Organ jest obowiązany dokonać ustaleń na okoliczność występowania w sprawie przesłanek umorzenia. Jeżeli stwierdzi, że w sprawie nie występuje przesłanka umorzenia, jest obowiązany odmówić umorzenia. Natomiast w sytuacji ustalenia, że w sprawie występuje przynajmniej jedna z ustawowych przesłanek umorzenia, wówczas orzeka w granicach uznania administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo przeanalizowały sytuację skarżącego w kontekście przesłanek umorzenia, określonych w art. 64e § 2 pkt 1 lit. a) u.p.e.a. i przekonująco uzasadniły powody, jakie legły u podstaw odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie nie uchybiły przepisom wyznaczającym zasady gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Organy uczyniły zadość stawianym wymogom i wyczerpująco ustaliły zarówno sytuację rodzinną, jak i materialną skarżącego. Prawidłowo ustalony stan faktyczny stał się zaś podstawą oceny tego, czy w rozpoznawanej sprawie ziściły się przesłanki umorzenia kosztów egzekucyjnych. W zakresie sytuacji życiowej i finansowej skarżącego organ odwoławczy zwrócił uwagę, że strona nie przedłożyła pełnej informacji dotyczącej aktualnej sytuacji rodzinnej, zdrowotnej, a także materialnej, mającej istotne znaczenie w sprawie. W szczególności, skarżący nie wskazał osoby bądź osób prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe. Nie określił również dochodów i miesięcznych wydatków ponoszonych przez stronę, jak i pozostałych domowników. Ponadto w przedłożonym przez skarżącego "Oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym oraz sytuacji materialnej osoby fizycznej, która nie prowadzi pełnej księgowości" skarżący wskazał, że od 18.05.2023 r. pozostaje stanu wolnego, natomiast z ustaleń ZUS Oddział w B. wynikało, iż 31.08.2024 r. skarżący zawarł związek małżeński. Strona o powyższym fakcie nie poinformowała w toku prowadzonego postępowania zażaleniowego. Skarżący nie przedłożył również dokumentów potwierdzających posiadanie zobowiązania pieniężnego w wysokości 100.000,00 zł ani korespondencji, jaką otrzymuje z kancelarii komorniczej. Nie wskazał kwoty pozostającej do spłaty na dzień udzielenia odpowiedzi na wezwanie, jak również nie przedłożył dokumentów dotyczących stan zdrowia ani nie określił na jakich warunkach zamieszkuje w Z., a także jakie miesięczne wydatki z tego tytułu ponosi. Z akt kontrolowanej sprawy oraz ustaleń organów wynika, że skarżący nie jest osobą bezdomną, gdyż zamieszkuje w domu w Z., posiada nieruchomości, z których sprzedaży możliwe będzie odzyskania należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych środków. Skarżący dysponuje również stałym, miesięcznym dochodem umożliwiającym chociażby ratalną spłatę kosztów egzekucyjnych. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w szczególności z informacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. wynika, że 8.09.2024 r. przyznano stronie świadczenie emerytalne, którego wysokość wynosi 2.663,62 zł brutto, to jest 2.403,89 zł netto. Zatem obecnie strona dysponuje stałym, miesięcznym dochodem umożliwiającym chociażby ratalną spłatę kosztów egzekucyjnych. Dyrektor w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji wskazał, że nie posiada wiedzy na temat trudności w zaspokajaniu przez stronę podstawowych potrzeb życiowych. Zaznaczyć przy tym należy, że umorzenie należności organu egzekucyjnego z tytułu poniesionych kosztów egzekucyjnych może nastąpić jedynie w wyjątkowych przypadkach, gdy występuje rzeczywista niemożność zapłaty przez zobowiązanego tych należności (zob. wyrok NSA OZ w Łodzi z 5.03.1997 r., SA/Łd 3131/95 jak i P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 64(e)). W ocenie Sądu opisana wyżej sytuacja materialna skarżącego nie świadczy o rzeczywistej niemożności spłacenia należności z tytułu kosztów egzekucyjnych. Jednocześnie organ trafnie przyjął, iż brak jest uzasadnienia dla całkowitej rezygnacji przez organ egzekucyjny z należnych mu środków również z punktu widzenia przesłanki interesu publicznego, skoro sytuacja materialna skarżącego nie daje podstaw do przyjęcie, iż nie jest on w stanie spłacić przedmiotowych należności. Argumentacja podniesiona przez stronę na uzasadnienie wniosku o umorzenie skupia się na okolicznościach, które nie podlegają badaniu w ramach postępowania dotyczącego umorzenia należności, a tym samym argumenty te nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozstrzygnięcia. Prawo naliczenia przez organ egzekucyjny kosztów egzekucyjnych wynika wprost z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Koszty te organ egzekucyjny przeznacza na pokrycie wydatków związanych z działaniem w zakresie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Egzekucja administracyjna nie toczy się bowiem na koszt budżetu państwa. Organ egzekucyjny nie otrzymuje dotacji na wydatki związane z prowadzeniem postępowania egzekucyjnego. Pokrywane są one z wpływów uzyskanych z tytułu kosztów egzekucyjnych. Niedobór środków na ten cel może więc zagrozić skuteczności i ciągłości wykonywania egzekucji administracyjnej w ogóle. Dlatego ulga w tym zakresie jest rozwiązaniem nadzwyczajnym, stosowanym wyjątkowo. W ocenie Sądu w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo uznano, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które świadczyłyby o wyjątkowości jego sytuacji w kontekście obowiązku zapłaty kosztów egzekucyjnych Z akt kontrolowanej sprawy wynika, iż skarżącemu zagwarantowano prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, poprzez możliwość zapoznania się z aktami sprawy, składania wniosków dowodowych, wnoszenia wyjaśnień, a także zapoznania się z uzasadnieniami wydawanych rozstrzygnięć. Zatem w ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie nie nosi znamion stronniczości. To, iż rezultat prowadzonego postępowania nie jest zbieżny z oczekiwaniem skarżącego nie daje podstaw do twierdzeń o stronniczość. Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego braku odniesienia się organu odwoławczego do okoliczności związanych z faktem, iż składka powinna być naliczana od dochodu, wskazać należy, że z akt kontrolowanej sprawy wynika, że skarżący w okresie od 25.04.1989 r. do 28.03.1996 r. prowadził gospodarstwo rolne. Data zakończenia działalności przypada na 1.01.1997 r. Natomiast data wykreślenia z REGON nastąpiła 23.07.2024r. (karta nr 78 akt postępowania organu odwoławczego). Od 7.01.1991 r. Skarżący rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą: "[...]", w zakresie sprzedaży detalicznej prowadzonej na straganach i targowiskach. Zgodnie z decyzją Burmistrza M. Nr [...] z 26.11.2007 r., działalność gospodarcza skarżącego została wykreślona z ewidencji, z uwagi na zaprzestanie jej wykonywania dniem 30.11.2007 r. (karta nr 54 akt postępowania organu odwoławczego). Skarżący zakończył prowadzenie jednoosobowej działalności gospodarczej, ale działalność gospodarczą prowadził w formie spółki jawnej, którą wraz z dwoma wspólnikami zawiązał 4.10.2001 r. pod nazwą: "[...]" (karta nr 48 akt postępowania organu odwoławczego). Rozwiązanie Spółki nastąpiło - zgodnie z informacją z Krajowego Rejestru Sądowego - w wyniku uchwały wspólników 30.09.2023 r. (karta nr 45 akt organu odwoławczego). W świetle powyższego argumentacja skarżącego w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Pomimo, że w skardze skarżący nie zarzucił organom przedawnienia należności objętych kontrowaną decyzją, to okoliczność ta była przez Sąd badana z urzędu. Przypomnieć także należy, że postępowanie w sprawie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i rentowe może być prowadzone wówczas, gdy takie należności są nadal wymagalne, a dłużnik nie jest w stanie - jego zdaniem - ich uiścić. A zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę w zapłacie składek może zapaść jedynie wówczas, kiedy należności - umorzenia których domaga się strona - nie uległy przedawnieniu lub z innych przyczyn nadal są wymagalne (por. wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2009 r., sygn. II GSK 15/09 oraz z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. II GSK 2181/17, opubl. w CBOSA). W rozpatrywanej sprawie orzekające organy stwierdziły, że figurujące na koncie skarżącego należności z tytułu składek są wymagalne i nie uległy przedawnieniu. W ocenie Sądu stanowisko organów jest trafne, zebrany materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza wieloletnie niewypełnianie przez skarżącego obowiązków związanych z opłacaniem należności wobec ZUS w trakcie prowadzonej działalności gospodarczej. Przeprowadzone przez Zakład postępowania wyjaśniające wykazały, że skarżący nie dokonywał wpłat należności z tytułu składek, wobec czego ZUS określił w drodze decyzji wysokość zobowiązań z tego tytułu. I tak, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Inspektorat w K: - decyzją z 6.03.2020 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 4.847,58 zł, w tym na: ubezpieczenia społeczne za okres od VIII 2019 r. do XI 2019 r. w kwocie 3.338,20 zł wraz z odsetkami w wysokości 97,00 zł ubezpieczenie zdrowotne za okres od VIII 2019 r. do XI 2019 r. w kwocie 1.369,28 zł wraz z odsetkami w wysokości 33,00 zł Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres od VIII 2019 r. do IX 2019 r. w kwocie 140,10 zł. decyzją z 17.12.2020 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 10.121,47 zł w tym na: a) ubezpieczenia społeczne za okres od XII 2019 r. do VII 2020 r. w kwocie 7.242,77 zł wraz z odsetkami w wysokości 372,00 zł b) ubezpieczenie zdrowotne za okres od XII 2019 r. do VII 2020 r. w kwocie 2.878,70 zł wraz z odsetkami w wysokości 148,00 zł decyzją z 15.01.2021 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 2.555,60 zł, w tym na: a) ubezpieczenia społeczne za okres od VIII 2020 r. do IX 2020 r. w kwocie 1.830,92 zł wraz z odsetkami w wysokości 44,00 zł b) ubezpieczenie zdrowotne za okres od VIII 2020 r. do IX 2020 r. w kwocie 724,68 zł wraz z odsetkami w wysokości 18,00 zł decyzją z 17.08.2021 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 5.211,48 zł, w tym na: a) ubezpieczenia społeczne za okres od II 2021 r. do V 2021 r. w kwocie 3.684,24 zł wraz z odsetkami w wysokości 92,00 zł b) ubezpieczenie zdrowotne za okres od II 2021 r. do V 2021 r. w kwocie 1.527,24 zł wraz z odsetkami w wysokości 32,00 zł - decyzją z 21.04.2021 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 5.136,27 zł, w tym na: a) ubezpieczenia społeczne za okres od X 2020 r. do I 2021 r. w kwocie 3.667,44 zł wraz z odsetkami w wysokości 93,00 zł b) ubezpieczenie zdrowotne za okres od X 2020 r. do I 2021 r. w kwocie 1.468,83 zł wraz z odsetkami w wysokości 31,00 zł - decyzją z 11.02.2022 r., nr [...], określił zadłużenie z tytułu składek w wysokości 3.908,61 zł, w tym na: a) ubezpieczenia społeczne za okres od VI 2021 r. do VIII 2021 r. w kwocie 2.763,18 zł wraz z odsetkami w wysokości 111,00 zł b) ubezpieczenie zdrowotne za okres od VI 2021 r. do VIII 2021 r. w kwocie 1.145,43 zł. Z akt sprawy wynika, że wydane decyzje stanowiły podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych, bez uprzedniego doręczenia upomnień. Były także podstawą wpisu hipotek do ksiąg wieczystych na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego. W toku prowadzonych postępowań egzekucyjnych w zakresie uregulowania należności z tytułu składek powstały koszty egzekucyjne w wysokości 11.318,15 zł. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte 27.05.2014 r. i nadal jest prowadzone. Koszty egzekucyjne będące przedmiotem postępowania zażaleniowego nie przedawniły się, są wymagalne i należne organowi egzekucyjnemu. Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Reasumując, zarzuty podniesione w skardze nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.