I SA/Ol 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji umarzającej zaległości podatkowe wraz z odsetkami oraz raty podatku od nieruchomości I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie ) na rzecz adwokata Z. T. kwotę 240 ( dwieście czterdzieści ) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]", którą po wznowieniu postępowania odmówiono uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia "[...]" utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" umarzającej zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008 wraz z odsetkami za zwłokę oraz I i II ratę podatku od nieruchomości za 2009r. W. P. (dalej jako podatnik, skarżący), wobec niestwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ord. pod.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że podatnik składając wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie powołał się na przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1,2,3 i 5 Ord. pod. (które są tożsame z przesłankami zawartymi w kpa), jednak nie przedstawił żadnych konkretnych dowodów w tym zakresie. Prawidłowo, w jego ocenie zatem organ podatkowy pierwszej instancji wywiódł, że biorąc pod uwagę charakter kwestionowanej przez podatnika decyzji (korzystnej dla niego, bowiem uwzględniającej jego żądanie) oraz materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy, nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ord. pod. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył W. P. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, mając na uwadze art. 145 § 1 ust. 1 litera a oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. w Dz. U. z 2012r., poz. 270 , cyt. dalej jako p.p.s.a. ). Wskazał, że decyzja została wydana bezprawnie, pomimo nieuzyskana zgody strony w sprawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało stanowisko zajęte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy, że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności oceny wymaga zarzut skarżącego dotyczący nieuzyskania zgody strony na prowadzenie postępowania. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika bowiem, że w dniu 18 października 2012r. skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania, zatytułowany przez niego jako "Wniosek o wznowienie sprawy" (k. 6 akt adm.). Swoje stanowisko skarżący potwierdził w piśmie z dnia 12 listopada 2012r. (k. 8 akt adm.), gdzie dodatkowo wskazał przyczyny wznowienia powołując się na art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013r. poz. 267, dalej jako kpa). Zdaniem Sądu prawidłowo organ uznał, mając na uwadze charakter sprawy, że w niniejszym przypadku zamiast wskazanych przez skarżącego przepisów kpa zastosowanie winny znaleźć tożsame z nimi przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, czyli odpowiednio art. 240 § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 Ord. pod. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, że w rozpoznawanej sprawie wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło po wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" ( k. 4-5 akt adm.). Sąd zobligowany był zatem na początku do oceny prawidłowości zastosowania przez organy podatkowe trybu przewidzianego w art. 240 § 1 Ord. pod. Dopiero bowiem w przypadku, gdy wskazywana przesłanka rzeczywiście zostanie ustalona, dopuszczalne będzie rozstrzygnięcie istoty sprawy w zakresie tożsamym co do zakresu podmiotowego i prawnego ze sprawą rozstrzygniętą poprzednią decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 245 § 1 Ord. pod. dopiero po przeprowadzeniu pełnego postępowania rozpoznawczego w granicach określonych w art. 243 § 2 organ może bowiem wydać jedną z decyzji o treści wskazanej w art. 245 Ord. pod. Zgodnie z art. 240. § 1Ord. pod. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji; 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W ocenie Sądu organy podatkowe prawidłowo uznały, iż w niniejszym przypadku nie doszło do spełnienia się wskazywanych przez skarżącego przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 Ord. pod. Podatnik bowiem poza ich wskazaniem nie przedstawił żadnych dowodów na ich poparcie. Podkreślenia wymaga fakt, że skarżący domagał się uchylenia decyzji ostatecznej utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy umarzającej zaległości podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2004-2008 wraz z odsetkami za zwłokę oraz I i II ratę podatku od nieruchomości za 2009r., a więc decyzji korzystnej dla niego i uwzględniającej w całości jego żądanie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku . O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 461).