I SA/Ol 704/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Katarzyna Górska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" o nr: "[...]" w przedmiocie stwierdzenia postania długu celnego oraz określenia kwoty cła postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Skarżący M. Z. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty cła w wysokości 0 zł, w związku z wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej paliwa w postaci oleju napędowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wniosek został złożony z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia strony skarżącej możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przedmiotem zaskarżonej do WSA decyzji jest orzeczenie w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia kwoty cła w wysokości 0 zł. Decyzja ta, nie nakładając na skarżącego obowiązku zapłaty jakichkolwiek należności, nie może wywołać niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu skarżącego. Treść przytoczonego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, że wniesienie do sądu administracyjnego skargi nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji z mocy prawa, lecz zależne jest od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może wstrzymywać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest wyjątkową instytucją, a przesłanki uzasadniające jej zastosowanie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004, Baza CBOIS). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada na nią obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W interesie wnioskodawcy leży zatem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności i jego uzasadnienie, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawił żadnego uzasadnienia, z którego wynikałaby możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał tylko, iż na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wnosi o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji z uwagi na wystąpienie przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego wniosku, pomimo tego, iż wymóg taki wynika z brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a. W oparciu o ten przepis skarżący był obowiązany do wskazania konkretnych zdarzeń albo okoliczności świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione, a ponadto zobowiązany był poprzeć je stosownymi dokumentami. Sąd mógłby wówczas dokonać ich analizy pod kątem stwierdzenia, czy podniesione przez stronę argumenty uzasadniają uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Natomiast samo ogólne wskazanie we wniosku wystąpienia przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, bez wskazania konkretnych skutków oraz bez poparcia twierdzeń stosownymi dokumentami, nie pozwala na zastosowanie przepisu art.61 §3 p.p.s.a. Dlatego też Sąd uznał, że strona nie wykazała zaistnienia przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. nie wykazała ani tego, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ani by mogły zostać spowodowane trudne do odwrócenia skutki. Z tych względów, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.