I SA/Ol 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2012 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku T.W. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. T.W. złożył w dniu 18 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Jednocześnie uiścił na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 listopada 2011 r. wezwano skarżącego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, do uzupełnienia wpisu sądowego o kwotę 67 zł, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony dorosłemu domownikowi strony w dniu 22 listopada 2011 r., a zatem termin do wykonania wynikającego z niego obowiązku upłynął w dniu 29 listopada 2011 r. W dniu 30 listopada 2011 r. dokonano wpłaty na rachunek Sądu kwoty 67 zł tytułem uzupełnienia wpisu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. do przedłożenia dowodu wpłaty w/w kwoty tytułem uzupełnienia wpisu sądowego, strona w dniu 14 grudnia 2011 r. dokonała powtórnie wpłaty kwoty 67 zł na rachunek bankowy Sądu. W piśmie z dnia 20 grudnia 2011 r. wyjaśniła natomiast, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego odebrali jej rodzice, którzy też dokonali wpłaty wpisu sądowego w dniu 30 listopada 2011 r. Wnosząc o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, strona wskazała, że nie mogła osobiście odebrać kierowanej do niej przesyłki, gdyż przebywała w tym czasie w N.J. Po powrocie z zagranicy uzyskała zaś informację od rodziców, że opłata została uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jak wynika z treści art. 87 § 1 – 4 p.p.s.a., przywrócenie uchybionego terminu jest uwarunkowane łącznym spełnieniem następujących przesłanek. Strona powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu (87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1) i jednocześnie strona powinna dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4). W rozpoznawanej sprawie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (14 grudnia 2011 r. – data doręczenia wezwania Sądu do przedstawienia dowodu wpłaty uzupełniania wpisu sądowego, 20 grudnia 2011 r. – data nadania wniosku o przywrócenie terminu w urzędzie pocztowym). Rozważenia wymagało zatem, czy strona skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nastąpiło bez jej winy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Jak podkreśla się w orzecznictwie (np. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym przy ocenie winy lub jej braku, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie SN z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wskazał bowiem, że nastąpiło ono ze względu na jego przebywanie poza granicami kraju i związaną z tym niemożność osobistego odbioru kierowanej do niego korespondencji. Tymczasem w świetle orzecznictwa sądowego, w przypadku wyjazdu za granicę (której to zresztą okoliczności w żaden sposób strona nie uprawdopodobniła), należyta dbałość o jej interesy, która mogłaby uchronić ją od negatywnych następstw nieobecności w kraju, powinna była wyrazić się w ustanowieniu pełnomocnika do realizacji obowiązków związanych z zainicjowanych postępowaniem sądowym bądź chociażby w zobowiązaniu domowników do informowania o kierowanej do niej korespondencji związanej z tym postępowaniem. Strona miała bowiem świadomość, że złożenie przez nią skargi skutkować będzie wszczęciem określonych procedur. W takiej sytuacji należyta dbałość w prowadzeniu własnych spraw wymagała od niej, aby przed wyjazdem za granicę podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie swoich interesów. Taka zapobiegliwość umożliwiłaby jej dochowanie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego, czy to przez upoważnione osoby, czy też przez nią samą. Pobyt za granicą nie uniemożliwiał bowiem skarżącemu realizacji nałożonego na niego obowiązku uzupełnienia wpisu sądowego przez niego samego osobiście, choćby za pomocą ogólnodostępnego dzięki łączom internetowym przelewu elektronicznego. W związku z powyższym, fakt pobytu za granicą nie może uprawdopodobnić braku winy w uchybieniu terminu do dokonania określonej czynności procesowej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.