I SA/Ol 706/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2017 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G., R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie czynności egzekucyjnej postanawia: odrzucić skargę M. G. W dniu 22 września 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarga M.G. i R. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. w przedmiocie czynności egzekucyjnej. Z akt sprawy wynika, że Prezydent, działając jako organ egzekucyjny, w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku R. G., na podstawie tytułów wykonawczych, zawiadomieniem z dnia 8 maja 2017 r., dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, wypłacanych przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone w dniu 12 maja 2017 r. W dniu 16 maja 2017 r. R. G. wniósł skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia w KRUS. Podanie zawierające skargę, o której mowa powyżej zostało podpisane również przez małżonkę skarżącego, M.G. Postanowieniem z dnia "[...]"r., Prezydent nie uwzględnił skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej R. G. Adresatem powyższego rozstrzygnięcia był R. G. W dniu 1 czerwca 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo zawierające zażalenie na postanowienie w przedmiocie skargi na ww. czynność egzekucyjną. Podanie zostało podpisane zarówno przez zobowiązanego, R.G jak i przez M.G. Postanowieniem z dnia "[...]"r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta z dnia "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala zatem, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Stosownie do art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1); wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4); jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5); jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego (pkt 5a); jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Zauważyć jednak trzeba, że zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 50 p.p.s.a. wynika, że legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na kryterium interesu prawnego. Pod pojęciem interesu prawnego należy rozumieć istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością. O tym, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa wskazujący na własne prawo lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Od wykazania związku między chronionym przez prawo interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi. W niniejszej sprawie skarżąca nie była stroną postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie. Stronami w postępowaniu egzekucyjnym są zobowiązany i wierzyciel. W postępowaniu egzekucyjnym zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym – również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają (art. 1a pkt 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Z akt sprawy wynika, że zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia "[...]"r. wystawionych przez Prezydenta jest R. G., a nie M.G.. Z tego też względu adresatem zaskarżonego postanowienia był wyłącznie skarżący R.G.. Jedynie skarżący jest zatem osobą posiadającą przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. W tego rodzaju postępowaniu nie można uznać, aby interes prawny w zaskarżeniu postanowienia w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną miał poza zobowiązanym jakikolwiek inny podmiot. Z samego charakteru wskazanego postanowienia wynika, że dotyczy ono wyłącznie interesu prawnego osoby do której jest skierowane. Brak legitymacji skargowej skarżącej – M. G. skutkuje niedopuszczalnością jej skargi, a sytuacja taka – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.