I SA/Ol 707/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", określającą J.K. kwotę długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług. Powołane rozstrzygnięcie wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie, trybie i terminie zaskarżenia zostało doręczone stronie w dniu 21 sierpnia 2013 r. W dniu 21 września 2013 r. J.K. wniósł za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na ww. decyzję (vide - datownik poczty na kopercie, k. 4 akt sąd.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2013 r.. Zatem termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie upłynął w dniu 20 września 2013 r. Natomiast skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 21 września 2013 r., a zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powołanych dowodów korespondencji fakt wniesienia skargi za pośrednictwem właściwego organu, po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy, nie budzi wątpliwości. Dlatego też, na podstawie wymienionych wyżej przepisów prawa skargę J.K. należało odrzucić.