I SA/Ol 709/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.B. zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony. Z uwagi na powyższe, to na niej ciąży też obowiązek choćby uprawdopodobnienia, że jej wniosek zasługuje na uwzględnienie, a pozytywne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest uzależnione od poparcia wniosku stosownymi twierdzeniami i dokumentami. Przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz 2006, s. 162). W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał uzasadnienia, a skarżąca nie wskazała jakichkolwiek dowodów potwierdzających zaistnienie przesłanek wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Rolą Sądu nie było przy tym domniemywanie, w czym konkretnie skarżąca upatruje istnienia tych przesłanek w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji i jakie dane jej dotyczące miałyby o tym świadczyć. Niezależnie od powyższej oceny, zauważyć również należy, że możliwość udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w okolicznościach niniejszej sprawy wykluczał również charakter decyzji. Były to bowiem decyzje wydane w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być zaś takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (p. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w akcie. Odmowny charakter kontrolowanych w sprawie decyzji wyklucza natomiast ustalenie takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi też niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.