I SA/Ol 712/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak-Brzozowa po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za miesiące od października do grudnia 2004 r. 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa – Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz pełnomocnika skarżącego, kwotę 240zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz należny od tej kwoty podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu. I SA/Ol 712/10 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania K.B., Firma Usługowo-Handlowa A utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]", odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". Jak wynika z akt sprawy, decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" określono stronie wysokość zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za: - październik 2004r. w kwocie 4.907,70 zł, - listopad 2004r. w kwocie 10.418,10 zł, - grudzień 2004r. w kwocie 8.093,40 zł. Powyższa decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania w zakresie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za październik, listopad oraz grudzień 2004r. w Firmie Usługowo Handlowej A, prowadzonej przez stronę. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono m.in., że strona nie złożyła za okres październik - grudzień 2004r. informacji w sprawie opłaty paliwowej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał zaś art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (T.j. Dz.U. z 2004r., Nr 256, poz. 2571), zgodnie z którym obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podatnik jest zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Podstawą do wszczęcia postępowania była natomiast decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]’, określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za październik, listopad oraz grudzień 2004r. Powyższą decyzję po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]". Natomiast wyrokiem z dnia 13 września 2007r., sygn. akt I SA/Ol 269/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę na decyzję organu odwoławczego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Po rozpatrzeniu odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia "[...]", utrzymał w mocy własną decyzję określającą wysokość zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej. Pismem z dnia 10 stycznia 2010r. Strona wniosła o wznowienie postępowania, wskazując, iż w niniejszej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i były nieznane organowi, który ją wydał. Po wznowieniu postępowania, postanowieniem z dnia "[...]", Dyrektor Izby Celnej wydał w dniu "[...]" decyzję, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W odwołaniu od decyzji, strona zarzuciła nieprawidłowe ustalenia zdarzeń faktycznych oraz tendencyjność Dyrektora Izby Celnej, żądając jednocześnie jej uchylenia i wznowienia postępowania. Strona wskazała, iż decyzja w sprawie opłaty paliwowej jest oparta wyłącznie na decyzji w sprawie podatku akcyzowego. Ponadto zarzuciła, iż decyzja w sprawie podatku akcyzowego była oparta na stwierdzeniu, iż spółka B. od której strona w ramach prowadzonej działalności zakupywała wyroby akcyzowe, nie istnieje. Powyższe stwierdzenie zdaniem strony oparte było na fałszywym dokumencie wystawionym przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. o wykreśleniu z ewidencji podatników VAT spółki B. z dniem 29 lutego 2004r. na podstawie art. 157 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r., tj. ustawy, która w dniu wydania zaświadczenia nie obowiązywała. Dokument ten został sprostowany już po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie podatku akcyzowego. W opinii strony, powyższy fakt spełnia przesłankę do wznowienia postępowania podatkowego, zawarta wart. 240§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Strona podniosła również, iż ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej sprawie podatku akcyzowego opierała się na fakcie nieistnienia spółki B. i fikcyjności wystawianych faktur. Natomiast do wniosku o wznowienie postępowania dołączono dokumenty wskazujące, iż spółka B. działa do tej pory. Ustalono również prezesa tej Spółki oraz pełnomocnika, którzy funkcjonują w innych instytucjach. Wskazała również, iż powoływanie się w decyzji na wyroki zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymujące w mocy ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej dotyczącą określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jest nieporozumieniem, z uwagi na to, iż w dniu wydania tej decyzji nie znano drugiej firmy o nazwie B.. Na konto tej firmy, robiono przelewy z konta strony za dostarczone paliwo, na podstawie wystawionych faktur z numerem konta. Do wniosku o wznowienie postępowania dołączono również wyciągi, w których było wskazane do kogo były przelewane pieniądze z konta strony za konkretne dostawy paliwa. Powyższy fakt stanowi również przesłankę do wznowienia postępowania, określoną w art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który ją wydał. Odnosząc się do ww. przepisu Dyrektor Izby Celnej zauważył, iż nowe okoliczności faktyczne, czy nowe dowody, to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym, istniejące jednak w dacie wydania decyzji ostatecznej. W niniejszej zaś sprawie Strona, po wezwaniu organu podatkowego do przedstawienia wystąpienia nowych okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. "[...]", przedstawiła dokumentację mającą wskazywać istnienie firmy B. sp. z o.o., fakt uczestniczenia przez S.P. w obrocie gospodarczym oraz dostarczanie paliwa przez B. Organ I instancji po przeanalizowaniu dostarczonej przez dokumentacji stwierdził, iż nie wskazuje ona na nowe dowody lub okoliczności faktyczne, które mają wpływ na ocenę materiału dowodowego zebranego uprzednio w postępowaniu podatkowym toczącym się w sprawie określenia zobowiązania opłacie paliwowej. Przedstawione przez pełnomocnika dokumenty założycielskie firmy B. sp. z o.o. były znane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji ostatecznej i nie miały wpływu na ocenę zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. Także dostarczone przez Stronę dokumenty w postaci: kopii protokołu kontroli podatkowej z dnia 4 maja 2009r., kopii protokołów przesłuchań świadków, kopii pisma z Departamentu Bezpieczeństwa Bank C. (z dnia 4 listopada 2008r.), kopii odpowiedzi D. (z dnia 5 czerwca 2008r.) oraz kopii pisma Urzędu Regulacji Energetyki (z dnia 29 września 2009r.), nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania. Jakkolwiek powyższa dokumentacja była nowym dowodem, nieznanym organowi, to jednak nie wniosła ona nowych dowodów ani też nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy określenia zobowiązania w opłacie paliwowej, gdyż nie potwierdziła ona źródła pochodzenia paliwa, które było przedmiotem działalności gospodarczej strony. W związku z powyższym, dowody te nie spełniły przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto organ zauważył, iż dokumenty: kopia porozumienia kompensacyjnego z dnia 28 maja 2004r., kopia protokołu z dnia 4 maja 2009r., nie miały żadnego znaczenia w sprawie z uwagi na to, iż były to tylko wybiórcze części tych dokumentów, z pozostawionymi pustymi obszarami, co może również wskazywać na fakt, iż puste fragmenty mogły zawierać niekorzystne fakty dla Strony. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie prowadzone przed organem I instancji zostało przeprowadzone w sposób właściwy. Dokumentacja dostarczona w trakcie postępowania przez Stronę wnioskującą nie wniosła żadnych istotnych faktów do niniejszej sprawy, nie stanowiła także podstawy do zmiany decyzji ostatecznej. Z przedstawionej dokumentacji wynikało, iż strona zakupywała olej napędowy od firmy nieistniejącej, tj. B. Sp. z o.o. Sposób natomiast rozliczenia z ww firmą wskazany w dołączonej dokumentacji, polegający na przelaniu części gotówki na konto firmy B., nie stanowił istotnego dowodu w niniejszej sprawie. Strona nabywała paliwo od firmy B. Sp. z o.o. regulując płatności w większości przypadków gotówką, w przypadku przelewu wskazując natomiast konto firmy B. W związku z tym, powyższy fakt nie miał istotnego znaczenia w tej sprawie. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył przy tym, iż uruchomiony przez stronę tryb ograniczył postępowanie nadzwyczajne tylko do badania powołanej przez nią przesłanki. W postępowaniu przed organem odwoławczym, nie mogła być natomiast rozpatrzona kwestia przedstawienia fałszywego dowodu w sprawie dotyczącego dokumentu wystawionego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. o wykreśleniu z ewidencji podatników podatku VAT spółki B. z dniem 29 lutego 2004r. Powyższy fakt mógł stanowić jedynie przesłankę do złożenia przez Stronę wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 240§1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W kwestii fałszywości dowodu powinny się przy tym wypowiedzieć właściwe organy, a w przypadku gdy Strona domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, to musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci prawomocnego orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dowód na podstawie którego dokonano ustaleń istotnych dla sprawy, był sfałszowany. Wydając decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej organ odwoławczy miał również na uwadze fakt, iż prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 września 2007r., sygn. akt I SA/Ol 269/07 oddalono skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona wniosła o: 1/ uznanie, iż zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]"., zostały wydane z naruszeniem: - przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię - zasad ogólnych postępowania podatkowego, w szczególności art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187§1 oraz art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa. 2/ uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji jej poprzedzającej w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, 3/ zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane tylko i wyłącznie na podstawie prawomocnych wcześniejszych decyzji bez przeanalizowania argumentów, które zostały podniesione przez skarżącą we wniosku o wznowienie postępowania. W opinii skarżącej, Dyrektor Izby Celnej rozpatrzył jej sprawę bardzo powierzchownie oraz nie wziął pod uwagę jej zastrzeżeń, pomimo tego, iż w jej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Dyrektor Izby Celnej nie uwzględnił również nowych okoliczności w sprawie, takich jak pojawienie się firmy B., który w istotny sposób uczestniczył w obrocie handlowym z firmą B. sp. z o.o., gdzie skarżąca również była stroną. Istotne są przy tym nazwy firm, konto, które spółka B. Sp. z o.o.. wskazywała na fakturach, zeznania A. Z., który potwierdził współpracę jego firmy ze spółką B. Sp. z o.o. Skarżąca zarzuciła także, iż Dyrektor Izby Celnej zbagatelizował przedstawione dokumenty założycielskie firmy B. Sp. z o.o., twierdząc, iż dokumenty były mu znane. Skoro powyższe dokumenty były znane organowi w czasie wydania decyzji, to dlaczego w decyzji stwierdzono, że kupowała ona paliwo od firmy nieistniejącej. Skarżąca wskazała, iż organ wydający decyzję nie wystąpił do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej o dokumenty w prowadzonej przeciwko niej sprawie, których fragmenty Strona dołączyła do wniosku o wznowienie postępowania. Ponadto strona podniosła, iż stwierdzenie, że spółka B. jest podmiotem nieistniejący było oparte na fałszywym dokumencie wystawionym przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. o wykreśleniu z ewidencji podatników podatku VAT Spółki. W opinii zaś Skarżącej, powoływanie się Dyrektora Izby Celnej na prawomocny wyrok sądu administracyjnego było nieporozumieniem i dowodem na to, że organ nie zapoznał się z tym orzeczeniem oraz powodami oddalenia skargi. W odpowiedzi na skardze, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 i zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia stanowiących podstawę prawną tej decyzji przepisów prawa, w szczególności zaś art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Na wstępie należy wskazać, iż wznowieniowe postępowanie administracyjne jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Postępowanie wznowieniowe jest zatem postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest natomiast ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 240 § 1 O.p. W ocenie Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Celnej odnosząc się do przesłanek wznowienia wskazanych przez Stronę we wniosku z dnia 10.01.2010r., stwierdził brak przesłanek z art.240 § 1 pkt 5 O.p., zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem podniesione przez Stronę okoliczności i przedłożone dowody nie spełniają warunków określonych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie: a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; b) są one istotne dla sprawy; c) nie były znane organowi, który wydał decyzję; d) istniały w dniu wydania decyzji. Należy zauważyć, iż pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza jednak sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, opubl. PP 2004, nr 11, poz. 60). Nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, nie publikowany). Trzeba również podkreślić, iż nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia. Na gruncie tego przepisu spór między stronami dotyczy tego, czy przedstawiona dokumentacja mająca wskazywać istnienie firmy B., fakt uczestniczenia przez S.P. w obrocie gospodarczym oraz dostarczanie paliwa przez B. stanowi nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne, a nadto czy są one istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej za miesiące od października do grudnia 2004r. Sąd rozważając kwestię istnienia przesłanek wymienionych w art. 240§1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wziął pod uwagę wszystkie argumenty strony podnoszone w postępowaniu odwoławczym, a po analizie całego materiału dowodowego stwierdził, że ww. przesłanki nie zaistniały, o czym prawidłowo orzekł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, strona nie przedstawiła bowiem dowodów ani argumentów uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w trybie wznowionego postępowania. Wbrew zatem sugestiom strony, w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i były nieznane organowi, który ją wydał ( art.240§1 pkt 5 O.p.). Należy zauważyć, iż określenie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, stanowiło podstawę do wydania decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w opłacie paliwowej. W związku z tym, przedstawione przez stronę nowe dowody lub okoliczności faktyczne powinny być na tyle istotne aby mogły wpłynąć na określenie wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, przedstawione przez stronę dokumenty założycielskie firmy B. były znane organowi podatkowemu w chwili wydawania innej decyzji dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego i nie wpłynęły na ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Również przedłożone przez stronę zeznania świadków nie wniosły nowych dowodów ani nie wskazały nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy określenia zobowiązania w opłacie paliwowej, gdyż nie potwierdziły źródła pochodzenia paliwa, które było przedmiotem działalności prowadzonej przez stronę skarżącą. Także dostarczone przez stronę dokumenty w postaci: kopii protokołu kontroli podatkowej z dnia 4 maja 2009r., kopii protokołów przesłuchań świadków, kopii pisma z Departamentu Bezpieczeństwa Bank C. (z dnia 4 listopada 2008r.), kopii odpowiedzi D. (z dnia 5 czerwca 2008r.) czy też kopii pisma Urzędu Regulacji Energetyki (z dnia 29 września 2009r.), nie mogły stanowić podstawy wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 §1 pkt 5 O.p. Jakkolwiek przedstawiona przez stronę dokumentacja była nowym dowodem, nieznanym organowi, to jak wynika z akt, nie istniała w dniu podejmowania rozstrzygnięcia przez organy podatkowe. Dowody te nie spełniają więc przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazane zeznania świadków, nie potwierdziły źródła pochodzenia paliwa, które było przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez stronę. Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarżąca zakupywała olej napędowy od firmy nieistniejącej tj. B. Sp. z o.o. , co zostało wykazane w decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie istotne jest również, że organ w I instancji przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie, czy wystąpiła powołana przez stronę przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Organ odwoławczy, nie był natomiast właściwy do zbadania zaistnienia przesłanki określonej w pkt.1 art. 240 §1 Ordynacji podatkowej, w sytuacji, gdy powyższa kwestia nie była rozpatrzona przez organ I instancji. Naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego, nakazującą dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygniecie ale tej samej sprawy podatkowej. W związku z tym, kwestia przedstawienia fałszywego dowodu w sprawie dotyczącego dokumentu wystawionego przez Pierwszy Urząd Skarbowy w G. o wykreśleniu z ewidencji podatników podatku VAT spółki B. Sp. z 0.0. z dniem 29 lutego 2004r nie mogła być rozpatrzona w postępowaniu odwoławczym. Odnosząc się z kolei do twierdzeń strony, iż organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie od własnej decyzji, należy wskazać, iż powyższe postępowanie organu znajduje podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie takim organem był Dyrektor Izby Celnej , a w związku z tym, to właśnie ten organ był właściwy do prowadzenia postępowania dotyczącego wznowienia. Zgodnie zaś z art. 221 Ordynacji podatkowej właściwym od rozpoznania odwołania w powyższym postępowaniu wznowieniowym był właśnie Dyrektor Izby Celnej. Skarżąca nietrafnie zarzuciła też, naruszenie przez organ odwoławczy podstawowych zasad postępowania podatkowego, zawartych w art. 120, art. 121, art.122, art. 124, art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił wszystkie istotne w sprawie okoliczności oraz w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny, od którego zależało wzruszenie decyzji ostatecznej w postępowaniu wznowieniowym. Przyczyny odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zostały przez organ odwoławczy przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym odniesiono się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, oceniając je zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inną. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdził, iż nie wnoszą one nic nowego do sprawy ponad to, co już zostało ustalone i ocenione w przeprowadzonym postępowaniu. Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art.250 p.p.s.a. oraz na podstawie § 2 ust.1 i §3 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153).