I SA/Ol 712/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu dniu 1 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia W.Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 lipca 2016 r., utrzymującego w mocy postanowienie Starszego Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji zajętego świadczenia emerytalnego postanawia: odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w dniu 5 lipca 2016 r.. W dniu 14 lipca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) W.Z. wniósł zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w pkt 1 - 10. Przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r., nie przewidują środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego. Orzekając na podstawie art. 260 p.p.s.a., sąd działa jako sąd drugiej instancji kontrolujący orzeczenie referendarza sądowego. Wydane na podstawie tego przepisu orzeczenie staje się prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). W świetle tych unormowań nie jest zatem dopuszczalne zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Stosownie do art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W sytuacji więc, gdy, jak w niniejszej sprawie, pomimo prawidłowego pouczenia, że od postanowienia Sądu z dnia 5 lipca 2016 r. nie przysługuje środek odwoławczy (k. 134 – 135 i 143 akt sąd.), skarżący wniósł zażalenie, należało je odrzucić na podstawie powołanych wyżej art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.. Mając to na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.