I SA/Ol 713/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 28 października 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. A. B. (dalej jako skarżący, wnioskodawca), reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w zobowiązania w podatku z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Następnie pismem z dnia "[...]" wnioskodawca uzupełnił złożony wniosek wskazując, że jest on zasadny z uwagi na fakt, iż został on uznany przez organ rentowy w Niemczech za osobę całkowicie niezdolną do pracy, której jedynym źródłem utrzymania jest świadczenie rentowe. Na dowód czego załączył tłumaczenia przysięgłe decyzji stwierdzających pełny stopień inwalidztwa i całkowitej niesamodzielności oraz decyzji o przyznaniu renty w wysokości 677,59 Euro miesięcznie z powodu pełnej niezdolności do zarobkowania. Wskazano, że uzyskiwane przez skarżącego świadczenie służy jedynie zaspokojeniu podstawowych potrzeb samego skarżącego. Zaległy podatek wraz z odsetkami w łącznej wysokości odpowiadającej rocznemu przychodowi z tytułu renty przekracza jego zdolności płatnicze. Wyegzekwowanie samej tylko należności głównej w wysokości 11.646 zł nie może odbyć się bez poważnego uszczerbku dla jego utrzymania. Egzekucja została już wszczęta i niechybnie można zakładać, że dojdzie do zajęcia świadczenia rentowego wskutek czego zostanie on pozbawiony środków do życia do tego stopnia, iż nie będzie go stać na utrzymanie stałego i niezbędnego dla niego opiekuna oraz na leki, co z pewnością spowoduje nieodwracalne skutki dla jego zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 20126r. poz. 718 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyte w/w przepisie prawa wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania ma charakter fakultatywny, a więc może lecz nie musi być wydane, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę zarówno wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia lub nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wskazać należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest rozstrzygnięcie dotyczące określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w wysokości 11.646 zł. Tym samym, mając na uwadze wysokość ciążącej na skarżącym kwoty zaległości podatkowej, sytuację majątkową oraz przede wszystkim zdrowotną Sąd stwierdził, iż w niniejszym przypadku wykazał on, że są podstawy do przyjęcia, iż zachodzi, w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji, niebezpieczeństwo powstania u skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wprawdzie przedmiot sporu stanowi świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne, co oznacza – w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi – nastąpi zwrot należności z odsetkami, jednak Sąd wziął pod uwagę fakt, iż zgodnie z załączonymi decyzjami skarżący został uznany w Niemczech za osobę, której stopień inwalidztwa wynosi 100 % i spełnia on przesłanki do uznania go za osobę w stosunku do której zachodzą znaczne utrudnienia w poruszaniu, nadzwyczajne utrudnienia w poruszaniu, konieczność stałego towarzyszenia innej osoby, bezradność. Środki z renty, którą skarżący otrzymuje muszą mu zaś wystarczyć nie tylko na bieżące utrzymanie ale także na opłacenie opiekuna, który zgodnie z załączoną decyzją, jest mu niezbędny ze względu na stan jego zdrowia. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu wykonanie objętej skargą decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.