I SA/Ol 716/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 grudnia 2009r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w sprawie wymiaru A.O. i K.O. wspólnikom Spółki A podatku od nieruchomości na 2009r. i jednocześnie ustaliło ww. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2009r. do 30 czerwca 2009r. w kwocie 68 zł. W motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że podatnicy zawarli z Burmistrzem, w dniu 1 czerwca 1994r. , umowę dzierżawy, której przedmiotem był "teren państwowy" położony w O. przy ul. "[...]" o powierzchni 187 m2 pod działalność handlowo-usługową. Umowa ta została zawarta na czas określony od dnia 1 czerwca 1994r. do dnia 1 czerwca 2009r. W złożonym w dniu 9 października 2001r. wykazie nieruchomości podatnicy wykazali ww. grunt jako związany z działalnością gospodarczą. Organ I instancji ustalił podatnikom zobowiązanie w podatku od nieruchomości za sporny grunt na 2009r. w kwocie 135 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnicy nie wyrazili zgody na wymierzenie podatku od nieruchomości za grunt 187 m2 na sumę 135 zł i wnieśli o przedstawienie mapy z umiejscowieniem dzierżawionej działki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż zakres przedmiotowy i podmiotowy obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości wyznacza ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2006r., nr 121, poz.844 ze zm.),zwana dalej w skrócie u.p.o.l.. Organ stwierdził, że podatnicy, jako posiadacze nieruchomości gruntowej stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego na podstawie zawartej umowy, byli podatnikami podatku od nieruchomości. Biorąc jednak pod uwagę fakt, że umowa była zawarta na czas określony - do 1 czerwca 2009r. i nie został przedłużona , obowiązek podatkowy wygasł z dniem 30 czerwca 2009r. Zgodnie bowiem z art.6 ust.4 u.p.o.l. obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek. Z kolei art.6 ust.5 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Stąd Kolegium ustaliło zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do czerwca 2009r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, A.O. i K.O. wnieśli o jej uchylenie. Podnieśli, że bez ich zgody na działce poczyniono prace budowlane co w efekcie spowodowało, że nie władali praktycznie dzierżawioną działką. Stwierdzili, że w dniu 28 września 2009r., gdy chcieli zapoznać się z aktami sprawy, pracownik Kolegium poinformował ich, że akta zostały odesłane organowi I instancji, udostępniono im tylko kilka dokumentów, ale nie pozwolono wykonać kserokopii. Skarżący zarzucili, iż Kolegium naruszyło prawo przez odmowę czynnego udziału w postępowaniu – o postępowaniu dowiedzieli się dopiero 1 września 2009r., w dniu otrzymania zaskarżonej decyzji. Brak akt sprawy stanowi naruszenie art.14 kpa, a brak możliwości wykonania kserokopii z dokumentów stoi w sprzeczności z wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004r., sygn. akt I SA/Gd 1657/97. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zaznaczyło także, iż stronie nie wyznaczono terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, gdyż nie przeprowadzano dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Nadto w sprawie zastosowano art.165 §5 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a, wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niekwestionowana w sprawie jest okoliczność zawarcia przez skarżących z Burmistrzem, w dniu 1 czerwca 1994r., umowy dzierżawy gruntu o powierzchni 187 m2 . Grunt miał być dzierżawiony do 1 czerwca 2009r. pod działalność gospodarczą. Umowa nie została wypowiedziana, ani zmieniona. Z treści skargi wynika, iż skarżący kwestionują natomiast możliwość faktycznego wykorzystywania całego dzierżawionego gruntu i to jest przyczyną, dla której nie zgadzają się z obciążeniem ich podatkiem od nieruchomości za całą dzierżawioną powierzchnię. Zgodnie z art.3 ust.1 pkt 4 lit.a u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne , w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Agencją Własności Rolnej Skarbu państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Przepis ten nie daje zatem organom podatkowym podstaw do wyboru podatnika przy wymiarze podatku od nieruchomości. Z umowy dzierżawy wynika, iż skarżący byli posiadaczami gruntu o powierzchni 187 m2 do dnia 1 czerwca 2009r., przy czym umowa ta nie została przez strony zmieniona. Także w wykazie nieruchomości z dnia 9 października 2001r. podatnicy wykazali całą powierzchnię dzierżawionego gruntu. Z akt nie wynika, ażeby wykaz ten był przez nich aktualizowany. Organ nie miał więc podstaw do ustalenia zobowiązania podatkowego od mniejszej powierzchni. Wszelkie zaś zarzuty dotyczące sposobu i zakresu korzystania z dzierżawionego gruntu nie mogą być przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Należą one bowiem do kategorii cywilnoprawnych. Strony umowy dzierżawy winny na drodze cywilnej rozstrzygnąć ww. kwestie. Odnosząc się do zarzutu odmowy czynnego udziału w postępowaniu i nie powiadomienia podatników o postępowaniu, stwierdzić należy, iż zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie z art.165 §5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przepisów dotyczących wszczęcia postępowania z urzędu w formie postanowienia nie stosuje się do postępowań w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych , które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości ustalane są corocznie, a jak już wyżej wskazano, podatnicy nie złożyli aktualizacji wykazu nieruchomości, stąd organ przyjął, iż stan faktyczny nie uległ zmianie. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż o postępowaniu dowiedzieli się dopiero w dniu otrzymania zaskarżonej decyzji. Z akt sprawy wynika, iż decyzja organu I instancji doręczona im została w dniu 7 marca 2009r. i od tej decyzji wniesione zostało w terminie odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Podatnicy uruchomili zatem sami postępowanie odwoławcze. Zaznaczyć przy tym należy, iż w treści odwołania podatnicy nie kwestionowali powierzchni opodatkowanego gruntu, a jedynie ogólnie nie zgodzili się na wymiar podatku w ustalonej kwocie. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i ustalił podatek od całej powierzchni, ale za krótszy okres. Nie prowadził postępowania dowodowego, dlatego też brak zawiadomienia o wyznaczeniu stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jest uchybieniem nie mającym istotnego wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów braku akt sprawy stwierdzić należy, iż z treści skargi wynika, iż skarżący z aktami chcieli zapoznać się w siedzibie Kolegium w dniu 28 września 2009r., a więc po upływie ponad miesiąca od wydania zaskarżonej decyzji. Zostali przy tym poinformowani o zwrocie akt do organu I instancji. Wobec powyższego zarzut ten należy uznać za nieuzasadniony. Wobec braku jakiegokolwiek protokołu z zapoznania się podatników z aktami sprawy, czy też braku pisma dokumentującego żądanie wydania kserokopii dokumentów z akt sprawy, trudno jest uznać za usprawiedliwiony zarzut nie wydania tych kserokopii. Nie jest on poparty żadnym dowodem. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani procedury podatkowej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , orzekł jak w sentencji.