I SA/Ol 720/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 stycznia 2010 r., sprawy ze skargi G. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania G. T., od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", Nr "[...]" określającej wysokość nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 294 zł z tytułu nadpłaconego podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 maja 2005 r. G. T. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki: Daimler Chrysler, PT Cruiser o numerze nadwozia: "[...]", rok produkcji 2000, pojemność silnika 1996 cm3. Dnia 02 czerwca 2005 r. złożył Naczelnikowi Urzędu Celnego "deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego" AKC -U samochodu osobowego i dokonał wpłaty akcyzy w kwocie 1 482,00 zł na konto Izby Celnej. Według deklaracji podstawa obliczenia podatku wynosiła 2 902,00 zł, stawka podatku 51,1%, kwota podatku do zapłacenia 1 482,00 zł. Wnioskiem z dnia 4 maja 2009 r. G T. zwrócił się o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 1.411 zł i oprocentowania w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego. W toku prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatnika do przedstawienia dowodów pozwalających na obiektywne określenie szczegółowego zakresu posiadanych przez w/w pojazd w chwili powstania obowiązku podatkowego ewentualnych uszkodzeń, dokumentów potwierdzających przebieg pojazdu wg stanu w okresie bezpośrednio zbliżonym do momentu przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju. W odpowiedzi na wezwanie organu, podatnik wyjaśnił, że nie posiada innych poza umową kupna samochodu, obiektywnych dowodów potwierdzających wartość samochodu w chwili sprowadzenia go do kraju. Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego określił wysokość nadpłaty w podatku akcyzowym w kwocie 294zł (dwieście dziewięćdziesiąt cztery złote) z tytułu nadpłaconego podatku akcyzowego od nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Daimler Chrysler PT Cruiser. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej zarzucając: – błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, polegający na ustaleniu nieprawidłowej i zawyżonej średniej wartości rynkowej pojazdu, w dniu nabycia wewwnątrzwspólnotowego, a tym samym ustalenie nieprawidłowej wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym i kwoty nadpłaty; naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 3 ustawy z dnia z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 o podatku akcyzowym; – naruszenie prawa procesowego tj.: art. 122, art. 187 § 1, mi. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Celnej, odnosząc się do zarzutów odwołania, stwierdził, iż w/g art. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego zwrot nadpłaty przysługuje podatnikowi podatku akcyzowego, który nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy albo dokonał importu samochodu osobowego po upływie 2 lat kalendarzowych od jego produkcji, licząc rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy . Kwotę zwrotu nadpłaty ustala się według wzoru: Z=a-n (gdzie: z- kwota zwrotu nadpłaty, a- podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, n-podatek akcyzowy zawarty w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju, n= (średnia wartość rynkowa samochodu: 1,22: 1,031)x 0,031. Wyjaśnił, że średnią wartością jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, a jeżeli miesiąc powstania obowiązku podatkowego nie jest możliwy do ustalenia - w miesiącu zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz - jeżeli to możliwe do ustalenia- z tym samym wyposażeniem i przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo albo importowany samochód osobowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu (art. 3 ust.2). Mając na uwadze powyższą regulację prawną organ odwoławczy potrzymał stanowisko organu I instancji w kwestii ustalenia średniej wartości rynkowej samochodu osobowego Daimler Chrysler, PT Cruiser wg licencjonowanego katalogu pojazdów EUROTAX (nr licencji 10276) na kwotę 48.200 zł (brutto). Po obniżeniu powyższej kwoty o podatek VAT i podatek akcyzowy, wartość netto pojazdu ustalono na kwotę 38.320 zł. Od wartości netto określono wartość podatku akcyzowego na kwotę 1.188 zł. Kierując się powyższymi ustaleniami organy podatkowe określiły kwotę zwrotu nadpłaty podatku na kwotę 294 zł. Organ II instancji wyjaśnił, że stawka zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego zindywidualizowana jest w odniesieniu do konkretnego samochodu przez dwa elementy wyliczenia: kwotę podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego i średnią wartość rynkową samochodu. Wskazał, że wartość średnia pojazdu nie zawsze będzie tożsama z kwotą faktycznie uiszczoną, jako cena za samochód. Podkreślił, że ustalenie średniej wartości rynkowej danego samochodu polega bowiem nie tylko na uwzględnieniu indywidualnych cech samochodu (tj. wyposażenia i przybliżonego stanu technicznego), ale również na odwołaniu się do elementów obiektywnych, jakim jest średnia wartość innych podobnych samochodów na rynku. W założeniu bowiem wartość samochodu ma być uśredniona, co gwarantuje odniesienie kwoty nadpłaty akcyzy do jednakowych dla wszystkich podatników kryteriów. Takie podejście pozwala jednocześnie na uwzględnienie, że samochody są w różnych stanach technicznych, co ma wpływ na ich cenę, a zatem przyjęcie średniej wartości samochodu pozwala na zmniejszenie dysproporcji między rzeczywistą wartością samochodu a wartością stanowiącą podstawę do naliczenia akcyzy. Stwierdził, że w ustawie z dnia 9 maja 2008 r. ustawodawca nie przewidział możliwości zwrotu nadpłaty na podstawie ceny wg "umowy kupna-sprzedaży" bądź innego dokumentu. Podkreślił, że organ podatkowy prowadząc postępowanie w zakresie określenia wysokości nadpłaty nie podważa wiarygodności przedłożonych przez podatnika dokumentów ani treści w nich zawartych. Zauważył, że organ I instancji ustalił średnią wartość samochodu osobowego wykorzystując system informatyczny "EUROTAX". Wskazał, iż dane zbierane przez tą firmę pochodzą z największych giełd samochodowych, auto-komisów, salonów sprzedaży oraz ogłoszeń prasowych z całej Polski. Katalogi te są też powszechnie wykorzystywane przez rzeczoznawców samochodowych oraz firmy ubezpieczeniowe. Zdaniem organu odwoławczego nie ma podstaw do kwestionowania danych uzyskanych wg informatora. Są to wiarygodne i obiektywne notowania wartości rynkowej samochodów używanych na terytorium kraju, w których uwzględnione są: rok produkcji, data pierwszej rejestracji, przebieg, liczba właścicieli, stan pojazdu, marka, model, typ, rodzaj nadwozia, liczba drzwi, pojemność silnika, moc, rodzaj paliwa, rodzaj skrzyni biegów, wyposażenie standardowe, dodatkowe W przedmiotowej sprawie ustalenie rynkowej wartości podobnego pojazdu nabytego w kraju nie miało na celu zweryfikowania podanej przez stronę podstawy opodatkowania tylko zbadanie czy kwota podatku akcyzowego zadeklarowanego i zapłaconego przez podatnika w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego doprowadziła do jego dyskryminacji fiskalnej. W dalszej części rozważań organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu podatnika nie uwzględnienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego adnotacji wpisanych na umowie kupna z dnia 30.05.2005 r. "uszkodzenie powypadkowe, całkowite zniszczenie, uszkodzony silnik i skrzynia biegów" uznał, że jest to lakoniczny zapis, który nie wskazuje na zakres uszkodzeń. Na jego podstawie zdaniem organu II instancji trudno jest jednoznacznie stwierdzić zakres uszkodzeń. W toku zaś prowadzonego postępowania wyjaśniającego odwołujący nie przedstawił innych niż –umowa kupna – dokumentów potwierdzających uszkodzenia samochodu. W tak ustalonym stanie faktycznym w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy I instancji nie posiadał dowodów pozwalających ustalić ewentualnie indywidualne cechy stanu technicznego w celu dokonania ewentualnych korekt w stosunku do notowań średnich wartości rynkowych. Podkreślił , iż z treści art. 122 , art. 187 Ordynacji podatkowej nie wynika, aby obowiązek poszukiwania dowodów ciążył tylko na organie podatkowym, bowiem strona w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie stosownych środków dowodowych. Jeżeli istniały jakiekolwiek dowody mające wpływ na inne niż w decyzji rozstrzygnięcie w sprawie, podatnik powinien je przedłożyć. Organ odwoławczy uznał także, że wniosek o powołanie biegłego w celu sprawdzenia stanu technicznego pojazdu, po upływie 4 lat od powstania obowiązku podatkowego, w sytuacji gdy samochód przeszedł badanie techniczne w czerwcu 2005r, nie jest uzasadnione. Nie podzielił także stanowiska podatnika w kwestii "zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" z dnia 01.06.2005r. jak i z dnia 22.06.2005r. Z zaświadczenia z dnia 01.06.2005r. wynikało, że na dzień 01.06.2005 r. nabyty samochód był sprawny technicznie. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. dokument zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Uznał, że brak wpisania numeru rejestracyjnego na zaświadczeniach nie wskazuje jednoznacznie, że samochód był poważnie uszkodzony i w związku z tym musiał być sprowadzony do kraju na lawecie. Od powyższej decyzji G. T. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, zarzucając jej naruszenie prawa poprzez: błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu nieprawidłowej i zawyżonej średniej wartości rynkowej pojazdu marki Chrysler PT Cruiser, w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 3 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego lub importu samochodu osobowego oraz art. 10 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Przedmiotowej decyzji zarzucił także naruszenie prawa procesowego tj.: art. 122, art. 187 §1, art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w jej uzasadnieniu wywiódł, że jedynym obiektywnym dowodem potwierdzającym wartość samochodu w chwili sprowadzenia go do kraju w roku 2005 (700 euro) jest umowa sprzedaży. Z umowy tej w ocenie skarżącego wynika, że samochód był całkowicie zniszczony, miał uszkodzony m.in. silnik i skrzynię biegów. Dowód ten nie został ani podważony ani też uwzględniony przez organy podatkowe. Strona nie zgadza się z ustaloną wartością samochodu na kwotę 48.200 zł i ustaleniem, że samochód był w dobrym stanie technicznym. Stwierdził, że dokonana przez organy podatkowe interpretacja ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego była tendencyjna i zmierzająca do ustalenia jak najmniejszej kwoty nadpłaty. Podkreślił, iż nie ponosi winy, że w roku 2005: organ podatkowy pobrał od niego zawyżony podatek akcyzowy, nie zakwestionował zadeklarowanej podstawy opodatkowania, nie powołał biegłego w celu ustalenia wartości samochodu. Nadto stwierdził, iż nie miał obowiązku dokumentowania stanu technicznego pojazdu, natomiast obowiązkiem organów podatkowych było przeprowadzenie postępowania w razie podejrzenia zaniżenia podstawy opodatkowania. Za sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznaje argumenty Dyrektora Izby Celnej dotyczące zaświadczenia o badaniu technicznym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Z nie budzących zastrzeżeń ustaleń organów podatkowych poczynionych w sprawie wynika, że skarżący w dniu 31 maja 2009 r. dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Daimler Chrysler, PT Cruiser, rok produkcji 2000, pojemność silnika 1996 cm3 za kwotę 700 euro. W dniu 2 czerwca 2005r. do Urzędu Celnego wpłynęła deklaracja uproszczona nabycia wewnątrzwspólnotowego AKC-U dotycząca przedmiotowego samochodu, w której podatnik wskazał podstawę obliczenia podatku 2.902 zł, stawkę podatku 51,1% i kwotę podatku 1.482 zł. Dzień wcześniej zostało przeprowadzone badanie techniczne pojazdu, w którym stwierdzono, że pojazd spełnia wymagania techniczne określone w art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dokonując oceny prawnej ustalonego w sprawie stanu faktycznego należy wskazać, że na podstawie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega zarówno import wyrobów akcyzowych, jak i ich wewnątrzwspólnotowe nabycie (art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5). Nabyciem wewnątrzwspólnotowym w rozumieniu tej ustawy jest przemieszczenie towarów akcyzowych na terytorium kraju z terytorium państwa członkowskiego (art. 2 pkt 11). Stosownie do regulacji zawartej w art. 80 ustawy o podatku akcyzowym, akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowy (ust.1), podatnikami tego podatku są /.../ podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (ust. 2 pkt 2), obowiązek podatkowy w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego powstaje z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (ust. 3 pkt 3). Stwierdzić należy, że podstawę materialnoprawną do rozpoznania wniosku strony stanowiła ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego (Dz. U Nr 118, poz. 745). Zastosowanie tej ustawy na co wyraźnie wskazuje zarówno tytuł ustawy jak i treść art. 2, 3 i 9 zostało zawężone do postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, a zatem sytuacji , kiedy najpierw doszło do wpłaty podatku w większej wysokości, niż należna lub wpłaty kwoty w ogóle nienależnej. Konstytutywnym elementem nadpłaty jest zatem uprzednia czynność zapłaty takiej kwoty, która przewyższa w całości lub w części powinność podatkową. Kryterium warunkującym stwierdzenie nadpłaty jest ustalenie braku powinności do uiszczenia całości lub części kwoty, która została zapłacona przez podatnika. Przedmiotem postępowania nie jest określanie wysokości zobowiązania podatkowego w akcyzie od dokonanego przez stronę nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Podkreślić przy tym należy, że przepisy ustawy o zwrocie nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego nie przecinają prawnego węzła powstałego uprzednio zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 2 ww. ustawy zwrot nadpłaty przysługuje podatnikowi podatku akcyzowego, który nabył wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy po upływie 2 lat kalendarzowych od jego produkcji, licząc rok produkcji jako pierwszy rok kalendarzowy. Kwotę zwrotu nadpłaty ustala się według wzoru: Z=a-n: gdzie z- stanowi kwota zwrotu nadpłaty, a - podatek akcyzowy zapłacony z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, n - podatek akcyzowy zawarty w cenie samochodu osobowego zarejestrowanego na terytorium kraju (art. 3 ust. 1 ww. ustawy). Przy czym ustawodawca uznał, że średnią wartością jest wartość ustalona na podstawie notowań na rynku krajowym, w miesiącu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego, a jeżeli miesiąc powstania obowiązku podatkowego nie jest możliwy do ustalenia – w miesiącu zapłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotwego albo importu samochodu osobowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, roku produkcji oraz- jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo lub importowany samochód osobowy, od którego zapłacono podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu art. 3 ust. 2 ustawy). W świetle powyższej regulacji prawnej za niezasadne należy uznać żądanie skarżącego ustalenia i wyliczenia ewentualnej kwoty nadpłaty na podstawie ceny transakcyjnej określonej w umowie sprzedaży. Obowiązkiem organów podatkowych było wyłącznie określenie wysokości nadpłaty na podstawie art. 2 i 3 ww. ustawy, a zatem w oparciu o średnią wartość rynkową podobnego pojazdu na rynku krajowym. Przy czym jak wynika to z przepisów indywidualny stan techniczny sprowadzanego pojazdu podlega uwzględnieniu przy ustalaniu średniej wartości rynkowej podobnego samochodu tylko w sytuacji jeżeli jest on możliwy do ustalenia. Podkreślić przy tym należy, że z nałożonego obowiązku zarówno organ I instancji jak i II wywiązały się bez zarzutów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika , że organ podatkowy I instancji postanowieniem z dnia "[...]" wezwał skarżącego do przestawienia dowodów pozwalających na obiektywne określenie szczegółowego zakresu posiadanych przez przedmiotowy pojazd, w chwili powstania obowiązku podatkowego ewentualnych uszkodzeń oraz wysokości możliwych do zastosowania korekt w stosunku do notowań średnich wartości rynkowych podobnych pojazdów na rynku krajowym. Skarżący zatem miał możliwość przedstawienia wszystkich ewentualnie posiadanych dowodów mogących potwierdzić zakres posiadanych uszkodzeń w celu zastosowania korekt w stosunku do notowań średnich wartości rynkowych podobnych pojazdów na rynku krajowym. Przedstawiona zaś umowa kupna samochodu z dnia 30.05.2005 r. w ocenie Sądu nie dawała możliwości ustalenia zakresu i wartość uszkodzeń nabytego samochodu osobowego, a tym samym nie mogła stanowić samodzielnego obiektywnego dowodu potwierdzającego ewentualne indywidualne cechy stanu technicznego wpływające na ewentualną korektę w stosunku do notowań średnich wartości rynkowych. Wbrew zarzutom skarżącego w toku prowadzonego postępowania organy podatkowe nie kwestionowały ceny nabycia a jedynie ustalały średnią wartość rynkową nabytego samochodu na rynku krajowym. Wskazać przy tym należy, że regulacja art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakładająca na organy podatkowe podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wbrew stanowisku skarżącego nie oznacza obowiązku nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organy faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek poszukiwania i przedstawienia dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie nie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Normy prawa materialnego, formułując znamiona podatkowego stanu faktycznego, różnie kształtują rozkład ciężaru dowodu. Obarczenie przez ustawodawcę ciężarem dowodu strony postępowania związane jest z techniką wymiaru danego podatku. Wymiar podatku może być dokonywany z udziałem organów podatkowych, konkretyzujących w drodze decyzji obowiązek podatkowy w stosunku do danego podatnika, lub tez odbywać się on może bez udziału organów podatkowych i wydawania decyzji ustalających zobowiązanie podatkowe. W większości konstrukcji podatkowych stanów faktycznych ustawodawca zrezygnował z udziału organów podatkowych w konkretyzacji obowiązku podatkowego, zobowiązując podatników do obliczenia należnego świadczenia podatkowego oraz odprowadzenia go na rachunek budżetu. W przedmiotowej sprawie w sytuacji żądania zwrotu nadpłaconego podatku akcyzowego również na podatnika jako nabywcy wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego nałożony został ciężar dowodu wykazania indywidualnych cech samochodu osobowego wpływającą na średnią wartość rynkową samochodu. Stwierdzić trzeba, iż organy podatkowe w przedstawionym stanie faktycznym bez współudziału podatnika w ustalaniu rzeczywistego stanu technicznego pojazdu w dniu nabycia nie posiadały innych możliwości dowodowych określenia indywidualnych cech pojazdu mogących wpłynąć na korektę wartości rynkowej nabytego samochodu osobowego na dzień 31 maja 2005r. niż zastosowane w przeprowadzonym postępowaniu. Tym samym przy braku obiektywnych dowodów przedstawionych przez podatnika, mogących potwierdzić rzeczywisty stan techniczny pojazdu w oparciu o regulację ustawy o zwrocie nadpłaty podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego albo importu samochodu osobowego oparły się na obiektywnym dowodzie w postaci komputerowego systemu wyceny wartości rynkowych pojazdów na rynku krajowym "Eurotax". Dane zawarte w programie komputerowym umożliwiły ustalenie średniej wartości rynkowej pojazdu w oparciu o notowania wartości rynkowych samochodów używanych na terytorium kraju, które uwzględniają : rok produkcji, datę pierwszej rejestracji, przebieg, liczbę właścicieli, stan pojazdu, markę, model, typ itp. Wbrew stanowisku skarżącego również przedstawione zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, czy to z dnia 1.06. 2005r. czy też 22.06.2005 r. stanowiące niewątpliwie dokument urzędowy, w którym powołane do tego organy władzy publicznej uznały, iż nabyty dzień wcześniej samochód osobowy "spełniał wymagania techniczne art. 66 ustawy (P)" nie stanowią obiektywnego dowodu potwierdzającego fakt istnienia poważnych uszkodzeń nabytego pojazdu. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że ustalenia stanowiące podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, są wyczerpujące, spójne, jasne, wnikliwie rozpatrzone, a tym samym za takie, które pozwalały je uznać za prawidłowe i zgodne z zasadą prawdy obiektywnej. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.