I SA/Ol 726/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski ( sprawozdawca ) Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2020r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od grudnia 2013r. do marca 2019r. oddala skargę. A. L. (dalej również jako strona, odwołujący się, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej Kolegium, SKO) z "[...]" r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od grudnia 2013 r. do marca 2019 r. Jak wynika z przekazanych akt sprawy 15 października 2013 r. wpłynęła do Urzędu Miasta w "[...]" (dalej Urząd) deklaracja skarżącego o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną przy ul. "[...]" w "[...]". W formularzu deklaracji wskazano, że pod wskazanym adresem zamieszkuje jedna osoba, a odpady będą gromadzone w sposób nieselektywny. Pismem z 5 kwietnia 2019 r. skarżący poinformował Urząd, że nie zamieszkuje przedmiotowej nieruchomości od października 2016 r. Na tej podstawie wniósł o anulowanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od 1 października 2016 r. Następnie złożył 24 kwietnia 2019 r. kolejną deklarację, w której zgłosił zmianę danych zawartych w poprzedniej deklaracji od października 2016 r. (część B formularza DO-1). W części E formularza DO-1 wykazał brak osób zamieszkujących nieruchomość. W załączonym uzasadnieniu (formularz GOK-1) oświadczył, że w kwietniu 2016 r. utracił tytuł prawny do nieruchomości oraz potwierdził fakt niezamieszkiwania pod ww. adresem od października 2016 r. twierdząc jednocześnie, że ustał tym samym obowiązek ponoszenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Kolejnym pismem z 2 maja 2019 r. zwrócił się do Urzędu o przeprowadzenie postępowania w celu stwierdzenia, czy od maja 2016 r. był zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi pod ww. adresem. Prezydent "[...]" (dalej Prezydent) postanowieniem z 14 maja 2019 r. powołując art. 165 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 6o i art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi pod ww. adresem. Następnie postanowieniem z 10 czerwca 2019 r. włączył do postępowania ww. deklaracje i pisma skarżącego. Decyzją z "[...]" r. Prezydent określił wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za omawianą nieruchomość w kwocie 14,41 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2013 r. do marca 2019 r. Organ powołał w sentencji art. 6o, art. 6i oraz art. 6q ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 ze zm.), dalej u.c.p.g., w związku z art. 21 § 1 pkt 1, § 2, § 3, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900), dalej O.p. W uzasadnieniu podał, że ustawodawca uzależnił wstrzymanie naliczania opłaty od dopełnienia przez właściciela nieruchomości ustawowego obowiązku, jakim jest złożenie w ciągu 14 dni nowej deklaracji jeżeli zaistniała podstawa do zmiany wysokości tej opłaty. W przedmiotowej sprawie była to zmiana właściciela nieruchomości i zmiana adresu zamieszkania. Bez znaczenia pozostawał fakt, że strona wymeldowała się z przedmiotowej nieruchomości i nie zamieszkiwała na niej. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła rażące naruszenie przepisów dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności art. 120 - 125 O.p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Prezydentowi do ponownego rozpatrzenia, jak też przeprowadzenie postępowania dowodowego poprzez włączenie do akt sprawy odpisu z księgi wieczystej ww. nieruchomości, postanowienia Sądu Rejonowego w "[...]" z 7 maja 2014 r. sygn. akt "[...]", postanowienia Sądu Okręgowego w "[...]" z 25 marca 2016 r. sygn. akt "[...]", na okoliczność wadliwie przyjętej podstawy wydania decyzji. Na tle załączników odwołania podniesiono, że 25 marca 2016 r., czyli w dniu wydania postanowienia Sądu Okręgowego, odwołujący się utracił prawo własności ww. nieruchomości, co powoduje, że Prezydent bezpodstawnie określił jego zobowiązanie. Ponadto, pomimo przeciwnego stanowiska Prezydenta, odwołujący się ma prawo do korygowania swoich deklaracji wstecz do okresu, gdy przedawnia się zobowiązanie objęte tą korektą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p., uchyliło decyzję Prezydenta w części dotyczącej określenia stronie wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. nieruchomość w kwocie 14,41 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2013 r. do września 2016 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, zaś w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. SKO powołało art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1, art. 6o ust. 1 u.c.p.g. i podało, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części wskazanej w sentencji, i w tym zakresie umorzenie postępowania nastąpiło z uwagi na art. 6o ust. 1 powołanej ustawy, i wobec poprawności złożonej przez odwołującego deklaracji za okres od października 2013 r. do września 2016 r. Nie było bowiem podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres. Odnosząc się do sprawy w części utrzymującej decyzję Prezydenta w mocy Kolegium wyjaśniło, że powołana ustawa wprowadza zasadę, że to do właściciela nieruchomości należy inicjatywa w zakresie poinformowania organu gminy o obowiązku oraz zmianach wpływających na wysokość opłaty. Zgodnie bowiem z art. 6m ust. 1 tej ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Zmiana okoliczności, w szczególności decyzja zainteresowanego o tym, że jego odpady będą segregowane (selektywna zbiórka odpadów) skutkuje zmianą wysokości opłaty, ale wymaga to zakomunikowania podmiotowi obowiązanemu do organizowania zbiórki odbioru odpadów. Decyzja o zmianie sposobu oddawania odpadów, a w konsekwencji o zmienionej wysokości opłaty z tego tytułu, wymaga złożenia odpowiedniej deklaracji, co wynika z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. To z inicjatywy właściciela nieruchomości następuje zmiana wysokości opłaty, jeśli jest ona następstwem zmiany okoliczności. Do właściciela nieruchomości należy zatem zakomunikowanie organowi o zmianie danych stanowiących podstawę naliczenia opłaty, przy czym następuje to poprzez złożenie deklaracji zawierającej zmienione dane. Do sytuacji odwołującego się wprost odnosi się art. 6m ust. 2 powołanej ustawy, który wiąże skutek w postaci zmniejszenia opłaty w związku ze zmianą danych stanowiących podstawę naliczania opłaty dokonaną w deklaracji w danym miesiącu. Natomiast art. 6q ust. 3 u.c.p.g. przesądza, że w razie korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nie stwierdza się nadpłaty w opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była już świadczona. Jeśli więc korekta deklaracji nastąpiła później (w sprawie: 24 kwietnia 2019 r.), aniżeli okres, którego miała ona dotyczyć: (październik 2016 r.), nie jest możliwe nienaliczanie opłaty za okres, który upłynął i w którym odwołujący nie zadeklarował zmienionej sytuacji. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że odwołujący się złożył korektę deklaracji dopiero 24 kwietnia 2019 r. Kwestia natomiast zniesienia współwłasności na przedmiotowej nieruchomości, zaprzestania zamieszkiwania i wymeldowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Brak jest zatem podstaw do uchylenia prawidłowej decyzji Prezydenta w omówionej części. SKO odnotowało również, że Prezydent błędnie wskazał w treści decyzji dane wynikające z księgi wieczystej: rok 2019 zamiast 2016. Zapis w księdze wieczystej nie pozostawia wątpliwości co do przedmiotowej daty, i powyższe stanowi oczywistą omyłkę przy sporządzaniu decyzji. Błąd ten nie ma jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem okres, w jakim odwołujący się zobowiązany był ponosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie jest związany z datą zmiany właściciela nieruchomości, lecz z datą zmiany deklaracji: 24 kwietnia 2019 r. Natomiast uprawnienie do korekty deklaracji na podstawie art. 81 § 1 O.p. przysługuje podatnikom o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, a właśnie art. 6q ust. 3 u.c.p.g. jest takim przepisem. Dlatego nie można uznać, że korekta deklaracji, złożona przez stronę po upływie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany będącej podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty, wywołuje skutki wstecz od października 2016 r. Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Wniósł o uchylenie decyzji SKO w części utrzymującej w mocy decyzję poprzedzającą i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 120 - 124, art. 81 O.p. i art. 2 ust. 2 pkt 4, art. 6m, art. 6q ust. 1 u.c.p.g. W treści skargi podniósł, że organ nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy. Skarżący bezspornie pozostawał współwłaścicielem nieruchomości do 25 marca 2016 r., to znaczy do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu z 7 maja 2014 r. Opuścił nieruchomość 24 października 2016 r. i przekazał ją innej osobie. Skarżący dostarczył dowody potwierdzające stan faktyczny, jednak Prezydent nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, a organ odwoławczy nie dostrzegł okoliczności, że na tle art. 6m ust. 2 u.c.p.g. to nie skarżący ale pozostający od 24 października 2016 r. współwłaściciel nieruchomości winien złożyć nową deklarację. W przeciwnym razie organ wydaje decyzję. Ostatecznie 25 października 2016 r. przestał być współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 4 u.c.p.g. W związku z tym po 25 października 2016 r. nie mógł składać żadnych deklaracji w świetle art. 6m u.c.p.g. Decyzja organu odwoławczego w wyżej opisanych kwestiach nic nowego nie wniosła i niczego nie wyjaśniła. Natomiast organ odwoławczy przytoczył przepisy prawa, jednakże nie odniósł ich do stanu faktycznego sprawy. Skarżący podniósł ponadto, że złożył korektę deklaracji na podstawie art. 81 O.p., natomiast SKO nie zajęło żadnego stanowiska w kwestii zastosowania przez Prezydenta art. 6o ust. 3 u.c.p.g. zgodnie z którym po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U.2019.1579 z dnia 2019.08.22 ) został uchylony art. 6q ust. 3 u.c.p.g. . Z godnie z treścią art. 27 ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem przepisów: 1) art. 1 pkt 2 lit. c, pkt 3 i 23, art. 4 i art. 7 pkt 7-10, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.; 2) art. 6 pkt 2 lit. a, pkt 33 i pkt 36 lit. b, które wchodzą w życie z dniem 30 czerwca 2021 r.; 3) art. 6 pkt 15 w zakresie art. 35b ust. 2, który wchodzi w życie z dniem 1 sierpnia 2020 r.; 4) art. 6 pkt 26 lit. a oraz pkt 27-30, art. 7 pkt 1-3, 5, 6 i 11 oraz art. 8, które wchodzą w życie z dniem 1 września 2019 r.. Zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Zmiana okoliczności, w szczególności decyzja zainteresowanego o tym, że jego odpady będą segregowane (selektywna zbiórka odpadów) skutkuje zmianą wysokości opłaty, ale wymaga to zakomunikowania podmiotowi obowiązanemu do organizowania odbioru odpadów. Z art. 6m ust. 2 u.c.p.g. wynika, że z inicjatywy właściciela nieruchomości następuje zmiana wysokości opłaty, jeśli jest ona następstwem zmiany okoliczności. Do właściciela nieruchomości należy zatem zakomunikowanie organowi o zmianie danych stanowiących podstawę naliczenia opłaty, przy czym następuje to poprzez złożenie deklaracji zawierającej zmienione dane. Do sytuacji odwołującego się wprost odnosi się art. 6m ust. 2 powołanej ustawy, który wiąże skutek w postaci zmniejszenia opłaty w związku ze zmianą danych stanowiących podstawę naliczania opłaty dokonaną w deklaracji w danym miesiącu. Natomiast art. 6q ust. 3 u.c.p.g. przesądzał ( obowiązywał on w dacie składania korekty deklaracji), że w razie korekty deklaracji lub nowej deklaracji zmniejszającej wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - nie stwierdza się nadpłaty w opłacie za miesiące, w których usługa odbierania odpadów komunalnych była już świadczona. Skarżący złożył korektę deklaracji 24 kwietnia 2019 r. Kwestia natomiast zniesienia współwłasności na przedmiotowej nieruchomości, zaprzestania zamieszkiwania i wymeldowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. SKO odnotowało również, że Prezydent błędnie wskazał w treści decyzji dane wynikające z księgi wieczystej: rok 2019 zamiast 2016. Zapis w księdze wieczystej nie pozostawia wątpliwości co do przedmiotowej daty, i powyższe stanowi oczywistą omyłkę przy sporządzaniu decyzji. Błąd ten nie miał jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, bowiem okres, w jakim skarżący zobowiązany był ponosić opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, nie jest związany z datą zmiany właściciela nieruchomości, lecz z datą zmiany deklaracji: 24 kwietnia 2019 r. Natomiast uprawnienie do korekty deklaracji na podstawie art. 81 § 1 O.p. przysługuje podatnikom o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej, a właśnie art. 6q ust. 3 u.c.p.g. był takim przepisem. Dlatego nie można było uznać, że korekta deklaracji, złożona przez stronę skarżącą po upływie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany będącej podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty, wywołuje skutki wstecz od października 2016 r.. W ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach prawodawca nałożył na właścicieli nieruchomości szereg obowiązków dotyczących utrzymania czystości i porządku. Zgodnie z art. 6h tej ustawy to właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. zobowiązano właściciela nieruchomości by złożył do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. W art. 6o ust. 1 u.c.p.g. wskazano natomiast, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Pojęcie właściciela nieruchomości dla potrzeb u.c.p.g. zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 2 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy. Zgodnie z tym przepisem ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości - rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Mechanizm ponoszenia opłat za odbiór i zagospodarowanie odpadów opisany w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Powołana ustawa wprowadza zasadę, że to do właściciela nieruchomości należy inicjatywa w zakresie poinformowania organu gminy, którego zadaniem własnym obowiązkowym (art. 3 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) jest zagospodarowanie i odbiór odpadów komunalnych o obowiązku oraz zmianach wpływających na wysokość opłaty. Zgodnie bowiem z art. 6m ust. 1 tej ustawy, właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Z tego też powodu zarzutu skargi o przeprowadzeniu postępowania dowodowego nie można uznać za uzasadniony. Zakres postępowania dowodowego określają przepisy postępowania procesowego i materialnego. W konsekwencji Sąd nie zgodził się zarzutami skargi w przedmiocie naruszenia art. 120 - 124, art. 81 O.p. i art. 2 ust. 2 pkt 4, art. 6m, art. 6q ust. 1 u.c.p.g.. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo na podstawie wskazanych dokumentów. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że skarżący zadeklarował 15 października 2013r. o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość położoną przy ul. "[...]" w "[...]". W formularzu deklaracji wskazano, że pod wskazanym adresem zamieszkuje jedna osoba, a odpady będą gromadzone w sposób nieselektywny. Pismem z 5 kwietnia 2019 r. skarżący poinformował Urząd, że nie zamieszkuje przedmiotowej nieruchomości od października 2016 r. Na tej podstawie wniósł o anulowanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od 1 października 2016 r. Następnie złożył 24 kwietnia 2019 r. kolejną deklarację, w której zgłosił zmianę danych zawartych w poprzedniej deklaracji od października 2016 r. (część B formularza DO-1). W części E formularza DO-1 wykazał brak osób zamieszkujących nieruchomość. W załączonym uzasadnieniu (formularz GOK-1) oświadczył, że w kwietniu 2016 r. utracił tytuł prawny do nieruchomości oraz potwierdził fakt niezamieszkiwania pod ww. adresem od października 2016 r. twierdząc jednocześnie, że ustał tym samym obowiązek ponoszenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi. Kolejnym pismem z 2 maja 2019 r. zwrócił się do Urzędu o przeprowadzenie postępowania w celu stwierdzenia, czy od maja 2016 r. był zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi pod ww. adresem. Organ nie uznał korekty deklaracji. Decyzją z "[...]" r. Prezydent określił wysokość zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za omawianą nieruchomość w kwocie 14,41 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2013 r. do marca 2019 r. Organ powołał w sentencji art. 6o, art. 6i oraz art. 6q ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z art. 21 § 1 pkt 1, § 2, § 3, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z "[...]" r. uchyliło decyzję Prezydenta w części dotyczącej określenia stronie wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. nieruchomość w kwocie 14,41 zł miesięcznie w okresie od grudnia 2013 r. do września 2016 r. i w tym zakresie umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji, zaś w pozostałej części utrzymało decyzję w mocy. SKO powołało art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3 ust. 1, art. 6o ust. 1 u.c.p.g. i podało, że uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części wskazanej w sentencji, i w tym zakresie umorzenie postępowania nastąpiło z uwagi na art. 6o ust. 1 powołanej ustawy, i wobec poprawności złożonej przez odwołującego deklaracji za okres od października 2013 r. do września 2016 r. Nie było bowiem podstaw do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za wskazany okres. W świetle przedstawionych okoliczności faktycznych i przepisów prawa materialnego, brak było przesłanek do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Na mocy powołanych przepisów prawa materialnego to na skarżącym ciążył obowiązek ponoszenia deklarowanych opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wydanie decyzji było konsekwencją złożenia korekty deklaracji opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ta korekta była nieskuteczna, gdyż pozostawała w opozycji do powoływanych przepisów prawa materialnego. Zgodnie z art. 21 Ordynacji podatkowej § 2. Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. § 3. Jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w korekcie deklaracji. Na mocy powołanego przepisu Organ był zobowiązany wydać decyzję, określającą wysokość zobowiązania w prawidłowej wysokości. Skarga okazała się bezzasadna i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.