I SA/Ol 729/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Małgorzata Klimek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. W. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie: odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wnioskiem z dnia 30 października 2017r. skarżący R. W. zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego w osobie Pana M. I.. Ze złożonego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) wynikało, iż wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną L. W. i synem M. W.. Skarżący utrzymuje się z zasiłku opiekuńczego z MOPS z tytułu opieki nad niepełnosprawną żoną w wysokości "[...]" zł. Żona otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny, okresowy, stały czasem zasiłek na zakup żywności w wysokości "[...]" zł. Syn wnioskodawcy otrzymuje rentę z ZUS w wysokości "[...]" zł. Łączny dochód rodziny wynosi około "[...]" zł w zależności od miesiąca. Skarżący jest właścicielem mieszkania własnościowego o powierzchni 74 m2. Wskazał, iż mieszkanie jest zadłużone w PKO na kwotę "[...]" zł, rozprawa w tym zakresie odbędzie się 22.11.2017r. w Sądzie Okręgowym "[...]". Innego majątku nie posiada zarówno wnioskodawca jak i osoby dzielące z nim gospodarstwo domowe. Do wspólnych wydatków rodziny w zakresie utrzymania należą: czynsz w wysokości "[...]" zł, energia elektryczna w wysokości "[...]" zł, gaz w kwocie "[...]" zł, wyżywienie "[...]" zł, środki czystości i higieny "[...]" zł, leki "[...]" zł, abonament telewizji kablowej "[...]" zł, doładowanie telefonu "[...]" zł. Rozpoznając niniejszy wniosek wskazać należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r, poz. 1369 ze zm.), zwaną dalej w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną skarżącego wskazać należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez niego zakresie. Stwierdzić należy, że w obecnej sytuacji majątkowej i życiowej wnioskodawca nie posiada środków pieniężnych, jak również możliwości ich zdobycia, czy też majątku na opłacenie kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika. Za powyższym stanowiskiem przemawia przede wszystkim wysokość uzyskiwanego przez jego rodzinę dochodu (ok. "[...]" zł). Skarżący utrzymuje się wraz z żoną i synem z zasiłków z MOPS oraz renty z tytułu niezdolności do pracy syna. Uzyskiwany dochód jest w całości wydatkowany na bieżące potrzeby rodziny. Nie bez znaczenia jest również sytuacja rodzinna skarżącego, który opiekuje się chorą żoną oraz fakt, że osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, są osobami niepełnosprawnymi (jak wynika z akt administracyjnych). Trudno zatem uznać, aby z dochodów rodziny, pochodzących w głównej mierze z zasiłków z opieki społecznej, możliwe było poniesienie przez wnioskodawcę kosztów ustanowienia pełnomocnika. Jednocześnie należy wyjaśnić, że wyznaczenie konkretnej osoby jako pełnomocnika z urzędu nie należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 253 p.p.s.a. o wyznaczenie radcy prawnego sąd zwraca się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Ustanawiając na rzecz strony radcę prawnego sąd nie wskazuje zatem w wydanym postanowieniu konkretnego pełnomocnika. Sąd zwracając się do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych o wyznaczenie pełnomocnika może jedynie poinformować ten organ, iż strona wnosiła o ustanowienie konkretnej osoby jako pełnomocnika. Zgodnie bowiem z art. 244 § 3 p.p.s.a. jeżeli strona we wniosku wskazała radcę prawnego właściwa rada okręgowa izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez skarżącego. W tych okolicznościach, za zasadne uznano przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego ustanowienie dla niego radcy prawnego, i tym samym, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.