I SA/Ol 74/18

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 23 października 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o ustanowienie pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie: skargi na czynność egzekucyjną postanawia: umorzyć postępowanie z wymienionego wyżej wniosku o przyznanie prawa pomocy WSA/post.1 - sentencja postanowieni Wyrokiem z dnia 26 lutego 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę M.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w z dnia "[...]". Postanowieniem z dnia 29 maja 2018r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu M.B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla niego adwokata. Pismem z dnia 11 lipca 2018 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Sąd o wyznaczeniu dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata K.K. Następnie dniu 16 sierpnia 2018r. pełnomocnik skarżącego złożył opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Pismem procesowym z dnia 8 października 2018r. skarżący wniósł o wyznaczenie innego pełnomocnika do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący wskazał, iż wyznaczony z urzędu pełnomocnik nie skontaktował się z nim w celu uzyskania informacji o faktach istotnych dla oceny, interpretacji. Dodał, że ustalenia pełnomocnika nie odnoszą się do stanu faktycznego, a jedynie do aranżowanego. Stwierdził, że opinia pozbawiona jest zasadności. Podniósł, iż ustanowienie pełnomocnika we własnym zakresie nie jest możliwe z uwagi na sytuację finansową. Rozpoznając niniejszy wniosek zważono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Z treści art. 245 § 1 p.p.s.a. wynika, m. in., że prawo pomocy obejmuje również ustanowienie adwokata. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 maja 2018 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Treść wydanego wówczas rozstrzygnięcia odpowiadała żądaniu strony. Aktualnie skarżący wniósł o ustanowienie pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej w ramach prawa pomocy. Wskazać należy, iż wyznaczenie przez właściwą okręgową radę adwokacką pełnomocnika z urzędu, reprezentowanie skarżącego przed sądem przez tegoż pełnomocnika, a następnie sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stanowiło wykonanie wydanego w sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Oznacza to, że skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu, zaś wyznaczony adwokat udzielił pomocy prawnej stronie skarżącej. Niezadowolenie strony skarżącej z działań wyznaczonego pełnomocnika nie uprawnia do przyznania stronie kolejnego pełnomocnika w ramach prawa pomocy. Podkreślić bowiem należy, że sąd wydaje jedynie postanowienie w sprawie przyznania prawa pomocy, wskazane w art. 253 § 1 p.p.s.a., po spełnieniu przez skarżącego przesłanek uprawniających do przyznania tego prawa, natomiast wyznaczenie konkretnego pełnomocnika, w tym również nowego (kolejnego) pełnomocnika, należy do właściwości Okręgowej Rady Adwokackiej, co wynika z treści art. 253 § 1 i 2 p.p.s.a. W przepisach ustawy brak jest bowiem unormowania, które uprawniałoby stronę do skutecznego żądania przyznania jej prawa pomocy przez ustanowienie kolejnego profesjonalnego pełnomocnika, w sytuacji, gdy dotychczas ustanowiony pełnomocnik nie spełnił oczekiwań strony, wyrażając odmienne poglądy co do celowości, zasadności lub zgodności z prawem czynności, które zamierzała strona podejmować w postępowaniu. Wykonywanie pomocy prawnej polega nie tylko na działaniu profesjonalnego pełnomocnika zgodnie z zamiarami strony, ale również na przedstawianiu i wyjaśnianiu stronie jej sytuacji prawnej, z uwzględnieniem profesjonalnej wiedzy i umiejętności oceny sytuacji przez wyznaczonego pełnomocnika. W związku z tym, rozpoznanie wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika jest zbędne, zatem postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu, na podstawie art. 249 a ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności oraz zasadę ekonomiki procesowej wyrażoną w art. 7 p.p.s.a. odstąpiono od wezwania skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku (PPF). Złożenie wniosku z zachowaniem wymogów formalnych w żaden sposób nie mogło skutkować podjęciem odmiennego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, zatem merytoryczne rozpoznawanie kolejnego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu poprzez dokonywanie oceny oświadczeń skarżącego odnoszących się do jego sytuacji majątkowej byłoby niecelowe. Z powyższych względów, na podstawie art. 249 a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.