I SA/Ol 740/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2010 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie określenia powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, który uzasadniono tym, że przedsiębiorstwo prowadzone jest w niewielkich rozmiarach i przeciwko skarżącemu wydano 7 decyzji, nakładających obowiązek zapłaty należności podatkowych. Ponadto podniósł, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje pogorszenie trudnej sytuacji skarżącego , grożącą znaczną szkodą majątkową i spowoduje trudności w prowadzeniu firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może zatem nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z dnia 18.06.2004r., FZ 138/04, niepubl.). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20.12.2004r., GZ 138/2004, LEX nr 281811). Obowiązującą zasadą jest, iż wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia obciąża stronę. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w uzasadnieniu wniosku nie przedstawił żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jego interesów następstw wykonania postanowienia tj., że poniosłaby ona znaczną szkodę lub powstałyby trudne do odwrócenia skutki. Należy przy tym przyjąć, że dla istnienia przesłanki wstrzymania wykonania postanowienia nie wystarczy wystąpienie "jakiejkolwiek" szkody, lecz musi to być znaczna szkoda, która zagrażałaby bytowi socjalnemu skarżącego. Należy wskazać, iż dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wystarcza samo podniesienie argumentów będących odzwierciedleniem części treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004r., sygn. akt FZ 85/04). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i dlatego Sąd orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.