I SA/Ol 743/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: odrzucić sporządzoną przez adwokata M. K. skargę kasacyjną z dnia 23 maja 2014 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 743/13 WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z "[...]" nr "[...]", w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego przez skarżącego żądania oraz prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej doręczono Z. R. w dniu 25 lutego 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy (k. nr 68). Następnie na wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata , oraz umorzył postępowanie w pozostałym zakresie z uwagi na prawomocnie rozstrzygnięcie Referendarza sądowego z dnia 10 grudnia 2013 r. przyznające skarżącemu zwolnienie od kosztów sądowych. Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 22 kwietnia 2014r. poinformowała o wyznaczeniu na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokata M. K., który w dniu 25 kwietnia 2014r. upoważnił aplikanta adwokackiego G. L. do zapoznał się z aktami sprawy. W dniu 23 maja 2014 r. (data wpływu do WSA w Olsztynie) pełnomocnik skarżącego - adwokat M. K. wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyżej orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), w skrócie "p.p.s.a.", skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Podkreślić należy, że przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, co do początku biegu trzydziestodniowego terminu, czy też możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie wpadkowe o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Jeżeli zatem stronie skarżącej został doręczony odpis orzeczenia, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi kasacyjnej niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Jakkolwiek art. 175 § 1 powołanej ustawy przewiduje przymus adwokacko-radcowski, jednakże nie oznacza to, że ubieganie się o przyznanie pełnomocnika z urzędu ma wpływ na interpretację art. 177 § 1 p.p.s.a. Tym samym, skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej po upływie trzydziestodniowego terminu jest możliwe wyłącznie, jeżeli zostanie przywrócony termin do dokonania tej czynności. Jednakże wniosek taki nie został w niniejszej sprawie złożony. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują natomiast wstrzymania biegu terminów ustawowych. Zatem także postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy nie może stanowić podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Podkreślić również należy, że nie sytuuje to strony chcącej skorzystać z prawa pomocy w gorszej, niekorzystnej pozycji, ani nie pozbawia strony konstytucyjnego prawa do sądu oraz do zaskarżenia orzeczeń wydanych w pierwszej instancji. Ponadto wskazać należy, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu ma takie same prawa i obowiązki, jak pełnomocnik z wyboru, zaś jedyną różnicą jest zwolnienie strony z obowiązku ponoszenia kosztów związanych z jego ustanowieniem (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 358/14 publ. CBOIS). Odpis wyroku WSA w Olsztynie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 743/13 wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony skarżącemu w dniu 25 lutego 2014 r., zatem ostatnim dniem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej był 27 marzec 2014r. Skargę kasacyjną pełnomocnik ustanowiony z urzędu adwokat M. K. wniósł w dniu 23 maja 2014r., czyli po upływie terminu do jej wniesienia. Przy czym w skardze kasacyjnej nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Bez względu na powyższe Sąd stwierdza dodatkowo, że w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, potwierdzonej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2013 r. sygn. akt SK 17/12 (publ. OTK-A 2013/6/86) ukształtował się pogląd, iż art. 87 § 1 p.p.s.a. rozumiany w ten sposób, że – w sytuacji niedochowania terminu wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 § 1 tej ustawy, na skutek wystąpienia o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego - przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje z dniem, w którym powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnik ma możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z powyższym, na podstawie art. 178 w związku z art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako wniesioną po upływie terminu, należało odrzucić.