I SA/Ol 746/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. G. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]", reprezentowany przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniósł, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo jest niewielkich rozmiarów, zaś organy celne prowadzą przeciwko niemu szereg postępowań. Obecnie organ II instancji wydał już kilkanaście decyzji utrzymujących w mocy decyzje organu I instancji nakładające obowiązek zapłaty należności podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pogorszenie i tak już trudnej sytuacji finansowej skarżącego. W konsekwencji skarżącemu grozi znaczna szkoda majątkowa i trudności w prowadzeniu firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zasadą jest bowiem, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza powołaniem się na grożącą znaczną szkodę majątkową, trudnościami w prowadzeniu firmy oraz wydaniem w stosunku do skarżącego kilkunastu innych decyzji nakładających obowiązek zapłaty należności podatkowych, nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskodawca nie wykazał istnienia konkretnych przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi bądź wyliczeniami. Wskazać należy, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika winien zatem przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania zaskarżonego aktu. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia jednak Sądowi dokonanie oceny wskazywanych przez niego okoliczności. Także z akt sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniały przesłanki wskazywane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.