I SA/Ol 755/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w sprawie wymiaru K. G. (dalej jako podatnik, skarżący) zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok w wysokości 1.968 zł. Decyzją Burmistrza ustalono podatnikowi łączne zobowiązanie podatkowe za: 1. podatek rolny od: - gruntów własnych o pow. 9,2288 ha, pow. przeliczeniowa 11,0306 ha, w wysokości 1.910,51 zł; - gruntów dzierżawionych o pow. 0,4367 ha, pow. przeliczeniowa 0,3300 ha, w wysokości 57,16 zł; 2. podatek od nieruchomości od: - budynku mieszkalnego o pow. 139,78 m2 , zwolnionego w 100%, w wysokości 0 zł; - nieużytku o pow. 200 m2 nie podlegającemu opodatkowaniu. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej jako u.p.o.l.) oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006r. Nr 136, poz. 969 ze zm., dalej jako u.p.r.) oraz wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie, a zwłaszcza z wypisu z ewidencji gruntów, wynika, że podatnik jest właścicielem gruntów położonych w gminie i na terenie miasta, oznaczonych jako działka: "[...]" o powierzchni 8,5200 ha, nr "[...]" o powierzchni 0,0159 ha, nr "[...]" o powierzchni 0,1616 ha, nr "[...]" o powierzchni 0,0325 ha, nr "[...]" o powierzchni 0,5140 i nr "[...]" o powierzchni 0,0048 ha – razem grunty własne wynoszą 9,2488 ha fizycznego. Ponadto podatnik dzierżawi od Gminy grunty położone na działkach nr "[...]","[...]" i "[...]" o powierzchni 0,4367 ha. Wraz z tymi gruntami podatnik posiada łącznie 9,6655 ha. Grunty o powierzchni 9,6655 ha podlegają, zgodnie z klasyfikacją w ewidencji gruntów podatkowi rolnemu, zaś grunt o powierzchni 200 m2 stanowi nieużytek i jest zwolniony z mocy prawa od podatku od nieruchomości. Podatnik składając odwołanie zakwestionował powierzchnię opodatkowanych gruntów , gdyż jego zdaniem powierzchnia gruntów przyjęta do opodatkowania podatkiem od nieruchomości winna być mniejsza o 1,80 ha. Tymczasem w ocenie organu, w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej cyt. jako p.g.k. ), podstawą wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem powierzchnia gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym będąca w posiadaniu podatnika (własnych i dzierżawionych), w świetle zapisów w ewidencji gruntów, wynosi 9,6655 ha, to taką też powierzchnię organ podatkowy zobowiązany był przyjąć do wymiaru tego podatku, co uczynił. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy wymierzył podatnikowi zobowiązanie podatkowe na 2014r. Powyższą decyzję zaskarżył podatnik wskazując, że prosi o wyjaśnienie różnicy podanego obszaru gruntów należących do niego z budynkami do podatku rolnego. Stwierdził, że nie otrzymał odpowiedzi na treść odwołania do kolegium. Burmistrz uzasadnił, że w jego gospodarstwie przeważają grunty III b klasy, to znaczy , iż dla niego nieważna jest klasa 4a 0,8400 ha i 4,01100 tj. wypisu z rejestru gruntów z dnia "[...]". Podniósł, że jeżeli chodzi o obszar to mapy posiada i znane są mu liczby podawane w odpowiedziach przez obydwa urzędy oraz klasa ziemi. W decyzji ma własność 9,2288 ha, a dołożono mu ( zwiększono) do 11,0306 ha. W jego ocenie na treść jego odwołania nie odpowiedziano, gdyż brakuje w decyzji klas ziemi, następnie nie ma liczby hektarów przeliczeniowych są tylko fizyczne. Nie wzięto poda uwagę decyzji podatkowej i odpowiedzi burmistrza z "[...]". Podniósł, że jako rolnik posiada mapy swojej działki, domu, budynków, numery ich klasy, ich powierzchnię. To co zostało wpisane przez kolegium jest zbędne zaś o ważnych dla niego kwestiach nie wspomniano. W odwołaniu nie wspomniał o studniach kolektora, tj. 200 m2 , za którą to powierzchnię płacił podatek od jesieni 1994r. do marca 2003r., gdyż nie potrafiono wyłączyć tej powierzchni z produkcji jako nieużytek. Dopiero w dniu 1 kwietnia 2003r., na jego pisemną prośbę uznano komisyjnie tą powierzchnię jako nieużytek i teraz prosi o jego zwrot. Na rozprawie skarżący potrzymał wniesioną skargę, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań sądu stwierdzić należy , że stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t. j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., cyt. dalej jako p.p.s.a. ), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 §1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga ,jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontroli zaskarżonej decyzji dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych istnieje bowiem możliwość prawidłowej subsumcji stanu faktycznego do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń fatycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest bowiem kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji . Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, a tym samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga kwestia czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną ( art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej jako Ord. pod.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ord. pod. Poczynione ustalenia faktyczne , ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ord. pod. Wprawdzie w skardze skarżący nie sformułował wprost zarzutu zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego lecz z treści skargi wywieść można, że kwestionuje on ustalenia faktyczne, na podstawie których organy podatkowe przyjęły powierzchnię podlegającą opodatkowaniu podatkiem rolnym. W jego ocenie "dopisano mu" 1,80 ha na skutek podania powierzchni w hektarach fizycznych zamiast w hektarach przeliczeniowych oraz pominięcia klas gruntu. W związku z tymi twierdzeniami skarżącego podniesienia wymaga zatem , że zgodnie z cytowanym art. 187 § 1 Ord. pod. , organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek zebrać i w wyczerpujący sposób rozważyć cały materiał dowodowy, lecz nie oznacza to, że mogą prowadzić nieograniczone postępowanie dowodowe . Odnosząc się do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać w szczególności należy, że w postępowaniu podatkowym nie jest możliwe skuteczne prowadzenie postępowania dowodowego przeciwko każdemu wpisowi w ewidencji gruntów. Ewidencja jest bowiem specyficznym zbiorem informacji, który z natury rzeczy może być aktualizowany nawet z pewnym opóźnieniem, a niekiedy może zawierać wpisy, które podlegałyby zmianie w określonym stanie faktycznym , gdyby przeprowadzono odpowiednie postępowanie przed organem prowadzącym ewidencję gruntów. Taki charakter mają między innymi dane dotyczące klasyfikacji gruntów według rodzajów użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych. Klasyfikacja gruntów oparta jest na danych przeznaczenia i użytkowania gruntów oraz ich gleboznawczej jakości. Wskazać należy, że nawet dokonanie zmiany tych parametrów nie oznacza zmiany aktualności ewidencji gruntów z prawnopodatkowego punktu widzenia, mając na względzie treść art. 21 ust. 1 p.g.k. Zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust 1 p.g.k.). Tym samym wskazać należy, że z punktu widzenia przepisów dotyczących opodatkowania podatkiem od nieruchomości lub podatkiem rolnym decydujące znaczenie mają dane zawarte w aktualnej ewidencji gruntów ( z wyjątkiem gruntów rolnych i leśnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej , co nie zachodzi w niniejszej sprawie). A zatem w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna, o co zdaje się wnosi skarżący. Jedynie zapisy z ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te , które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organów podatkowych , a wypis w ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ord. pod. Powyższe stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych od wielu lat i jest ugruntowane. Opiera się ono na jednoznacznej treści wspominanego wyżej art. 21 ust. 1 p.g.k. , przywołanej w zaskarżonej decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko orzecznictwa, wskazując, ze zostało ono wyrażone m.in. w wyrokach NSA z dnia 13 stycznia 2010r. , sygn. akt II FSK 1243/08 ; z dnia 14 września 2011r. , sygn. akt II FSK 533 /10 ; z dnia 18 stycznia 2013r. , sygn. akt II FSK 974/11; wyrokach WSA : w Lublinie z dnia 25 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Lu 847/12 ; w Warszawie z dnia 12 grudnia 2012r., sygn. akt III SA/Wa 1019/12 i z dnia 22 stycznia 2013r. , sygn. akt III SA/Wa 1901/12 ; w Gliwicach z dnia 28 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Gl 707/12 orzeczenia dostępne w bazie : http:// orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że organy prawidłowo w oparciu o dane wynikające z ewidencji (k. 4 i 5 akt adm.) określiły wymiar podatku rolnego i od nieruchomości na 2014r. pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego. W odniesieniu do podatku rolnego organ pierwszej instancji zawarł w aktach szczegółowe wyliczenie zawierające wskazanie klasy gruntów rolnych wraz z podaniem ich powierzchni fizycznej oraz przeliczeniem tej powierzchni na powierzchnię przeliczeniową (k. 3 akt adm.), która stanowi podstawę do ustalenia podatku rolnego. Organ prawidłowo wyliczył , w oparciu o reguły zawarte w tabeli ustalającej przeliczniki powierzchni użytków rolnych powierzchnię przeliczeniową. Wskazania wymaga przy tym , że przy ustalaniu podstawy opodatkowania przyjęta powierzchnia przeliczeniowa była wyższa od powierzchni fizycznej tylko w przypadku gruntów rolnych klasy IIIb oraz łąk i pastwisk klasy III. W pozostałych przypadkach powierzchnia ta była taka sama ( dla klasy IVa) a nawet mniejsza ( dla klasy IV). Sposób ustalenia podstawy opodatkowania był więc w pełni zgodny z unormowaniem w art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o podatku rolnym . Przepisy te stanowią bowiem , że "podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni , rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego". Natomiast trafnie zarzuca skarżący, że w decyzji organu odwoławczego brakuje wskazania hektarów przeliczeniowych oraz podania sposobu obliczenia powierzchni fizycznej na przeliczeniową. Jest uchybienie wymogom art. 210 § 4 Ord. pod. co do treści uzasadnienia faktycznego. Jednak podkreślić należy, że ten uchybienie to jest nieistotne , gdyż nie ma wpływu na wysokość przyjętego podatku. Organ odwoławczy w swoim rozstrzygnięciu utrzymał bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji będącej przedmiotem odwołania , która prawidłowo wskazała zarówno powierzchnię fizyczną , jak i powierzchnię przeliczeniową gruntów. Tym samym, SKO podtrzymało wszystkie ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji, które stały się podstawą do wydania decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera także prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości ( którego to rozstrzygnięcia nie kwestionuje skarżący), a który z uwagi na objęcie budynku mieszkalnego ulgą oraz niepodlegania nieużytków podatkowi od nieruchomości został ustalony na kwotę 0 zł. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja SKO w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014r. Jak już wskazywano, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Dlatego, też Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie mógł orzekać o zgodności z prawem decyzji w przedmiocie podatku za lata wcześniejsze (od jesieni 1994r. do marca 2003r.) , co do których skarżący sformułował zarzuty w skardze. W świetle powyższego zaskarżoną decyzję uznać więc należało za zgodną z prawem. Wydana bowiem została w oparciu o materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowej oceny materialnoprawnej. Organy podatkowe dysponowały aktualnym wypisem z rejestru gruntów, z którego wynikała klasyfikacja gruntów, w oparciu o którą ustalono zobowiązanie podatkowe na 2014r. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku .