I SA/Ol 758/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia I i II raty w podatku od nieruchomości za 2016r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M.F., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia I i II raty podatku od nieruchomości za 2016 r. W odwołaniu z dnia 29 lutego 2016 r. od decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2016r. M.F. wniósł o umorzenie podatku od nieruchomości za 2016 r. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał, iż ma 66 lat. W maju 2015 r. doznał złamania szyjki kości udowej lewej i w związku z tym przebywał w Szpitalu Powiatowym w B., a następnie kontynuował leczenie usprawniające w Wojewódzkim Szpitalu Rehabilitacyjnym w G.. Leczy się od 1969 r. na chorobę układu mięśniowego. Ponosi następujące wydatki: opłaty na wspólnotę mieszkaniową, dwie raty tytułem kredytu bankowego, opłaty za prąd, wodę i ścieki. Utrzymuje się ze świadczenia rentowego i dodatku pielęgnacyjnego w łącznej kwocie 965,38 zł miesięcznie. Odmawiając umorzenia I i II raty podatku od nieruchomości za 2016 r., Wójt Gminy w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" ocenił, że sytuacja materialna strony nie jest szczególna, wyjątkowa i odmienna od licznej rzeszy podatników, którzy borykają się z trudnościami w zaspakajaniu swoich podstawowych potrzeb życiowych. Podniósł, że wiele osób na terenie gminy jest bezrobotnych bez prawa do zasiłku czy też chorych, a jedynym źródłem utrzymania są niejednokrotnie świadczenia otrzymane z pomocy społecznej. Pomimo to wywiązują się z obciążających ich należności podatkowych. Dodał, że podatnik spłaca kredyty, a wywiązywanie się ze zobowiązań kredytowych nie może odbywać się kosztem podatków. Organ podatkowy nie może również ponosić odpowiedzialności za obciążenia finansowe wobec wspólnoty mieszkaniowej. W ocenie organu, rata podatku w wysokości 43 zł kwartalnie nie jest zbyt wygórowana i jej zapłata nie zagrozi egzystencji podatnika. Organ podatkowy zobowiązany jest natomiast do uwzględnienia zbiorowego interesu społeczności gminnej, gdyż środki finansowe pochodzące z podatków stanowią jeden z podstawowych elementów składowych budżetu gminy. Utrzymując w mocy powyższą decyzję organu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołało się do brzmienia przepisu art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.). Wskazało, że przepisy dają podstawę do wydania decyzji w ramach tzw. uznania administracyjnego. Przesłanka "ważnego interesu podatnika", od wystąpienia której uzależnione jest umorzenie zaległości podatkowych, wymaga ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, skutków finansowych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązań dla podatnika. Organ odwoławczy podniósł, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z córką A. Jest współwłaścicielem działki gruntu o powierzchni 0,0930 ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym, sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe, w udziale 124/1000, wyodrębnionego lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 50,70 m2 oraz działki o powierzchni 0,0048 ha sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe, zabudowanej budynkiem gospodarczym o powierzchni użytkowej 15,34 m2. Uzyskuje dochody w postaci świadczenia rentowego w wysokości 967,80 zł miesięcznie, świadczenia rentowego córki w wysokości 478,37 zł miesięcznie, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł oraz zasiłku celowego otrzymanego w 2016 r. w poszczególnych miesiącach od stycznia do maja w kwotach odpowiednio: 300 zł, 150 zł, 450 zł, 300 zł i 150 zł. Rodzina strony ponosi następujące wydatki: na wspólnotę mieszkaniową w maju 2016 r. 400 zł, w czerwcu 2016 r. 400 zł oraz 200 zł, raty kredytu bankowego 286,63 zł oraz 153,13 zł, energia 77,43 zł, ścieki 28 zł, woda 2,97 zł, karta do telefonu 25 zł, opłata rat 9 zł, gaz butlowy 50 zł. Według oświadczenia strony w maju 2016 r. wydatki te wyniosły łącznie 982,16 zł, a w czerwcu 2016 r. – 1.145,73 zł. Strona wskazała również, że ponosi koszty leczenia i wyżywienia, których wielkości nie doprecyzowała. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że w maju 2015 r . podatnik doznał złamania szyjki kości udowej lewej i w związku z tym przebywał w Szpitalu Powiatowym w B., a następnie w Wojewódzkim Szpitalu Rehabilitacyjnym w G.. Od 1966 r. cierpi na chorobę układu mięśniowego. Jego córka choruje zaś na schizofrenię oraz chorobę mięśni. Obciąża ja obowiązek alimentacyjny wobec dziecka w kwocie 160 zł miesięcznie. W ocenie organu odwoławczego, analiza sytuacji finansowej podatnika prowadzi do wniosku, że uzyskuje stały dochód, a zatem powinien regulować należne zobowiązania podatkowe. Podnoszona w odwołaniu argumentacja dotycząca trudnej sytuacji finansowej, nie może stanowić automatycznie podstawy do udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Automatyczne umorzenie zobowiązania podatkowe w takich okolicznościach, jak opisuje strona, oznaczałoby zwolnienie od podatku dla osób o określonej sytuacji finansowej, co jest zastrzeżone wyłącznie dla ustawodawcy. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości związany jest z faktem posiadania przedmiotów opodatkowania, bez względu na uzyskiwane dochody czy ponoszone koszty. Podniesiono również, że stawki podatku od nieruchomości są jednakowe dla podatników Gminy. Nie można przyjąć, aby zobowiązania z tego tytułu były z założenia nadmierne i niemożliwe do uiszczenia dla określonych podatników. Ponadto nawet zaistnienie okoliczności uzasadniającej zastosowanie ulgi nie obliguje organu podatkowego do jej udzielenia. Wymagalny podatek jest bowiem jego wierzytelnością, z której dochodzenia nie musi rezygnować, zwłaszcza w sytuacji ciążących na nim obowiązków publicznych, na które musi zabezpieczyć konieczne do ich realizacji fundusze (wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2527/12). Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zebrał niezbędny materiał dowodowy, poddał go ocenie i spójnie uzasadnił swoje stanowisko, przyjmując, że nie zastosuje umorzenia zaległości podatkowej z uwagi na interes publiczny. W skardze złożonej na powyższą decyzję M.F. podniósł, że postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych jest postępowaniem odrębnym i może zostać wszczęte dopiero wówczas, kiedy wymiar podatku jest ostateczny. Postępowanie wymiarowe ma na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego, zaś postępowanie w przedmiocie zastosowania ulg podatkowych kieruje się odrębnymi przesłankami, a jego celem jest udzielenie ulgi w już istniejącym zobowiązaniu podatkowym. W niniejszej sprawie nie było podstaw do rozpatrzenia wniosku podatnika o umorzenie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości, gdyż na dzień złożenia wniosku nie doszło jeszcze do powstania zaległości podatkowej. W dalszej części skargi podatnik przedstawił ponownie swą sytuację finansową oraz zdrowotną. Podniósł, że budynek gospodarczy znajduje się w bardzo złym stanie technicznym i nie prowadzi w nim żadnej działalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy {art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a."}. Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowił przepis art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionym ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Sąd jako prawidłowe ocenił stanowisko organów podatkowych w niniejszej sprawie, że wskazany wyżej przepis skonstruowany jest na zasadzie uznania administracyjnego, co oznacza, że samo ustalenie istnienia wskazanych w nim przesłanek nie przesądza rozstrzygnięcia sprawy, albowiem jego wybór pozostawiony jest organowi rozpoznającemu wniosek podatnika. Stwierdzenie przez organ, że którakolwiek z ww. przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego występuje w sprawie, otwiera organowi jedynie drogę do rozważenia, czy zaległość podatkowa może być umorzona. W świetle przyjętej przez ustawodawcę w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji, organ podatkowy jest skrępowany w zakresie oceny zaistnienia przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (p. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). W konsekwencji w przypadku decyzji wydanej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, sądowa kontrola obejmuje wyłącznie samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, które jest wynikiem dokonania przez organ wyboru. Teza ta niejednokrotnie była formułowana w orzecznictwie sądowym (p. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2001r., sygn. akt I SA/Wr 239/99, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 19 listopada 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 1876/07, Lex nr 484969; wyrok WSA w Gdańsku z 10 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 874/08, Lex nr 483118). W kwestii wykładni ww. pojęć ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego należy natomiast zauważyć, że nie mają one stałego zakresu treści, lecz tworzą zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Innymi słowy, zwroty te są swoistymi klauzulami generalnymi odsyłającymi do ocen pozaprawnych (wyrok NSA z dnia z 26 sierpnia 2010 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 689/09, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane poniżej, o ile nie wskazano innego publikatora). Treść tych pojęć należy ustalać w procesie stosowania prawa przy uwzględnieniu indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Można powoływać się na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa, czy też dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym przypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie (wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2016/12). Uwzględniając powyższe, jedynie przykładowo można wskazać, że pod przesłanką ważnego interesu podatnika mogą kryć się nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika (p. wyroki NSA: z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1339/12, z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt 666/12, z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 619/09, z dnia 12 lutego 2003 r., sygn. akt III SA 1838/01, Mon. Pod. 2003, nr 7, str.43; R. Mastalski w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2010, Wrocław 2010, s. 349; B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Warszawa 2010, s. 382). Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. (wyrok NSA z dnia 21 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2752/01, Lex nr 145004). Interes publiczny definiuje się także jako potrzebę (dobro), której zaspokojenie służy zbiorowości lokalnej (mieszkańcom miasta) lub całemu społeczeństwu. Poruszając się w zakresie przyznanych kompetencji, Sąd stwierdził, iż organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa skutkujących uchyleniem decyzji. W ocenie Sądu, działania organów podatkowych i wyprowadzone z nich wnioski mieszczą się w zakresie powołanego wyżej przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i nie wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów. W niniejszej sprawie organy podatkowe w konkluzji swych umotywowanych w sposób obiektywny i logiczny wniosków na tle sytuacji życiowej i finansowej skarżącego, uznały, że nie zaistniała którakolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, a tym samym nie zachodziła też podstawa do rozważenia, czy sytuacja strony uzasadnia przyznanie wnioskowanej ulgi w oparciu o uznanie administracyjne. Z oceną tą Sąd się zgadza, zaś uzasadnieniem dla takiego stanowiska jest zaakcentowany już wyżej wyjątkowy charakter ulgi w spłacie zaległości podatkowych, które jako odstępstwo od konstytucyjnych zasad powszechności i równości opodatkowania, mogą być przyznawane jedynie w szczególnych sytuacjach, nie zaś w każdym przypadku, gdy podatnik wystąpi z wnioskiem o ich udzielenie. Rozważając treść przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków określonych w ustawach. W świetle zatem norm Konstytucji RP możliwość umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, a jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności opodatkowania (p. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1339/12), nie może być stosowana w tych sytuacjach, w których okoliczności powoływane przez podatnika wnioskującego o umorzenie zaległości są wyłącznie następstwem określonych decyzji podatnika. Faktem notoryjnym (czyli takim, który nie wymaga dowodzenia) jest, że najczęściej powodem wnioskowania o ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych są problemy finansowe podatnika, które utrudniają lub uniemożliwiają realizację powstałych zobowiązań. Gdyby jednak uznać, iż w każdym takim przypadku trudna sytuacja wnioskodawcy stanowi wystarczającą okoliczność do uwzględnienia jego wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, instytucja ta utraciłaby wyjątkowy charakter. Na gruncie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej konieczne jest zatem wykazanie przez podatnika upatrującego podstaw swego wniosku w trudnej sytuacji ekonomicznej nie tylko, że wystąpiły problemy w regulowaniu zobowiązań, lecz również, że problemy te mają charakter wyjątkowy, tzn. wynikają ze szczególnych, a przy tym niezależnych od podatnika, zdarzeń faktycznych bądź prawnych, lub też, że mogą one wywołać szczególnie dotkliwe dla podatnika konsekwencje skutkujące naruszeniem praw podmiotowych i dóbr osobistych przynależących do sfery jego elementarnych uprawnień. Jako oczywisty przykład okoliczności, uzasadniających wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika z uwagi na jego sytuację finansową, jawią się m.in. te przypadki, w których ewentualna egzekucja zaległości podatkowych będzie skutkować zagrożeniem egzystencji podatnika, a jego samego skłoni do zaspokajania swych podstawowych potrzeb ze środków pomocy społecznej. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie żadna z wyżej wymienionych okoliczności nie wystąpiła, a tym samym wskazana przez stronę sytuacja nie uzasadniała przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Z ustaleń organów przeprowadzonych w oparciu o przedłożone przez stronę dokumenty wynikało, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z pełnoletnią córką. Uzyskuje dochody w postaci świadczenia rentowego w wysokości 967,80 zł miesięcznie, świadczenia rentowego córki w wysokości 478,37 zł miesięcznie, zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł oraz zasiłku celowego. Według oświadczenia strony w maju 2016 r. wydatki rodziny wyniosły łącznie 982,16 zł, a w czerwcu 2016 r. – 1.145,73 zł. Dodatkowo rodzina strony ponosi koszty leczenia i wyżywienia, których wielkości nie sprecyzowano. Ponadto córkę skarżącego obciąża obowiązek alimentacyjny wobec dziecka w kwocie 160 zł miesięcznie. Z zebranego w sprawie materiału wynikało również, że strona znajduje się w trudnej sytuacji zdrowotnej. Od 1966 r. podatnik cierpi na chorobę układu mięśniowego, zaś w maju 2015 r . doznał złamania szyjki kości udowej lewej i w związku z tym odbył leczenie i rehabilitację. Jego córka choruje zaś na schizofrenię oraz chorobę mięśni. W ocenie Sądu, przeprowadzona powyżej analiza sytuacji rodziny skarżącego uzasadniała w pełni wniosek organów podatkowych, że nie uzasadnia ona zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I i II raty w podatku od nieruchomości za 2016 r. w łącznej wysokości 86 zł. Na powyższą ocenę co do niewystąpienia w sprawie przesłanek umorzenia zaległości podatkowych miała przede wszystkim wpływ wysokość dochodzonego od strony zobowiązania. Zaznaczyć przy tym należy, że zobowiązanie to pozostaje w związku z posiadanym przez podatnika majątkiem nieruchomym. Strona jest bowiem właścicielem działki gruntu o powierzchni 0,0930 ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w udziale 124/1.000, wyodrębnionego lokalu mieszkalnego o powierzchni 50,70 m2 oraz działki o powierzchni 0,0048 ha, zabudowanej budynkiem gospodarczym o powierzchni 15,34 m2. Zdaniem Sądu, w przypadku podatku od nieruchomości, którego wysokość wiąże się posiadaniem majątku w postaci gruntu, budynków i budowli o określonej wielkości bądź też wartości, istotne jest, że podatek ten został skonstruowany w ten sposób, by co do zasady odpowiadać możliwościom płatniczym podatnika zobowiązanego do jego uiszczenia. Bezspornie posiadanie nieruchomości wiąże się z obowiązkiem uiszczenia podatku w wysokości proporcjonalnej do wielkości bądź wartości tego majątku, podobnie jak z innymi kosztami utrzymania nieruchomości, które podmiot decydujący się na posiadanie takiej nieruchomości powinien wkalkulować w swe możliwości. Majątkowy charakter podatku od nieruchomości stanowi zatem okoliczność przemawiającą za uznaniem, że udzielenie stronie ulgi w spłacie zaległości podatkowej naruszyłoby zasadę powszechności i równości opodatkowania. Trafnie organ II instancji zwrócił uwagę, że skarżący uzyskuje stały dochód, a zatem powinien regulować należne zobowiązania podatkowe. Prawidłowo organ w tym zakresie nawiązał również do argumentacji dotyczącej sytuacji innych podatników na terenie Gminy, którzy ponoszą podatek od nieruchomości w podobnym do strony zakresie i zmagają się z podobnymi problemami. Podniósł, że stawki podatku od nieruchomości są jednakowe dla podatników Gminy i nie można przyjąć, aby zobowiązania z tego tytułu były nadmierne i niemożliwe do uiszczenia dla określonych podatników. Niewątpliwie oceniając ten aspekt, organ II instancji poprzez stwierdzenie, że sytuacja strony nie różni się od innych podatników, prawidłowo odwołał się do poczucia tzw. ogólnej sprawiedliwości społecznej (p. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1009/01), do czego był uprawniony znając realia lokalnej społeczności oraz możliwości finansowe Gminy, jako dysponenta tego podatku. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, że nie było podstaw do rozpatrzenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych w sytuacji, gdy na dzień złożenia wniosku nie doszło jeszcze do powstania zaległości podatkowej. Wskazać bowiem należy, że w chwili orzekania przez organ I instancji w kwestii wniosku o umorzenie zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości (21 czerwca 2016 r.), upłynęły terminy płatności I i II raty podatku od nieruchomości (odpowiednio 15 marca 2016 r. i 15 maja 2016 r.). Natomiast bez znaczenia z punktu widzenia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych była argumentacja skargi, że budynek gospodarczy, od którego dokonano wymiaru podatku, znajduje się w bardzo złym stanie technicznym i skarżący nie prowadzi w nim żadnej działalności. Kwestia stanu technicznego, w jakim znajduje się przedmiot opodatkowania, a tym samym zasadności wymiaru podatku, mogła być poddana kontroli Sądu w sprawie ze skargi na decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016 r., nie zaś w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Mając na uwadze, że organy podatkowe w swych decyzjach rozważyły każdy z elementów argumentacji podstaw wniosku o umorzenie zaległości podatkowych, stwierdzić należy, że dokonały kompleksowej oceny okoliczności wskazanych przez skarżącego, stanowiących w jego ocenie, o istnieniu przesłanki ważnego interesu podatnika i prawidłowo wywiodły, że przesłanka ta w sprawie nie wystąpiła. Analiza wydanych w sprawie decyzji oraz akt administracyjnych wskazuje, iż organy w sposób prawidłowy zebrały materiał dowody, a następnie dokonały jego analizy przez pryzmat przepisu art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Wskazane przez nie motywy decyzji świadczą o prawidłowym rozumieniu zarówno przesłanki ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.