I SA/Ol 760/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami na rok 2014 oddala skargę. Ł. G. (dalej skarżący, strona, wnioskodawca, producent rolny, beneficjent) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora "[...]"Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami na rok 2014. Jak wynika z akt sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR (dalej Kierownik ARiMR, organ I instancji) decyzją z "[...]" nr "[...]" przyznał producentowi rolnemu płatności rolnośrodowiskowe w łącznej wysokości 35.827,35 zł. Decyzję organ oparł na wynikach kontroli administracyjnej oraz przeprowadzonej kontroli na miejscu programu rolnośrodowiskowego, która odbyła się w dniach 25 listopada - 2 grudnia 2014r.. Kontrolą objęto stan na działkach rolnych zgłoszonych przez skarżącego we wniosku z dnia 2.05.2014r. do płatności rolnośrodowiskowych w ramach pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania), wariant 2.4 Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania), wariant 2.6 Uprawy warzywne (w okresie przestawiania), w ramach pakietu 3 - Ekstensywne trwałe użytki zielone, wariant 3.1.2 - Ekstensywna gospodarka na łąkach i pastwiskach na obszarach Natura 2000 oraz w ramach pakietu 4 Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków i w ramach pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w tym wariantu 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000. W wyniku złożenia odwołania od tej decyzji organ odwoławczy w uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" stwierdził, że organ I instancji w sposób prawidłowy przyznał beneficjentowi płatność rolnośrodowiskową z sankcjami na rok 2014. Wskazał, że zebrane w niniejszej sprawie dowody określiły zakres i sposób użytkowania działek rolnych w roku gospodarczym 2014, a także sposób realizacji wymogów obowiązujących wymienionych w wariantach płatności rolnośrodowiskowej. Natomiast spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności przyznania płatności rolnośrodowiskowych z pomniejszeniem wysokości ze względu na stwierdzone podczas kontroli na miejscu na działkach rolnych A, NN, ZZ uchybienia, które nie dotyczą różnic w powierzchni działek zadeklarowanej i stwierdzonej w toku kontroli. W raporcie pokontrolnym w gospodarstwie strony stwierdzono, że nie zostały spełnione wymogi pakietowe. W przypadku działki rolnej A zadeklarowanej do wariantu 4.1 oraz na działce rolnej NN i ZZ deklarowanej do wariantu 5.1 - pozostawienie nieskoszonej niewłaściwej części działki rolnej, w szczególności innej niż zaznaczona na materiale graficznym, czego skutkiem było zastosowanie wobec działki rolnej A kodu P020, a działki rolnej NN i ZZ kodu N020. Na działce rolnej A (deklarowana do wariantu 4.1) oraz na działkach rolnych NN i ZZ (deklarowane do wariantu 5.1) zachowany obszar niekoszenia pozostawiono wbrew deklaracji w innym miejscu. Skarżący nie zgłosił zmiany do wniosku. Za kluczowe organ II instancji uznał ustalenia znajdujące się w raporcie z czynności kontrolnych na miejscu, a także dokumentacji fotograficznej dokonywanych ustaleń w czasie kontroli na miejscu. Powołał się na § 18 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, § 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-20013 (Dz.U. z 2013, poz. 361 ze zm. – dalej rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Przedstawił wyliczenia płatności za poszczególne pakiety zgłoszone przez skarżącego do realizacji, wyliczył też kwoty sankcji za poszczególne działki (A sankcja w kwocie 3.594 zł, NN – 198,65 zł i ZZ – 2.397,50 zł, str. 10 i 12 decyzji). Wskazał, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość płatności. Do wyliczenia wysokości należnych płatności organ uwzględnił zatwierdzoną na podstawie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą (PEG) działek zgłoszonych do poszczególnych pakietów. W przypadku pakietu 4 przy naliczaniu wysokości płatności uwzględniono także fakt, że odnotowano naruszenie wymogów pakietowych powodujące nałożenie sankcji zmniejszające płatności za działkę A, na której stwierdzono uchybienie P020. Sankcje pakietowe zastosowane zgodnie z § 38 rozporządzenia rolnośrodowiskowego zostały przedstawione w sposób szczegółowy w uzasadnieniu decyzji. Analogicznie w przypadku pakietu 5 wysokość płatności została ustalona w oparciu o powierzchnię zatwierdzoną w czasie kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej, jednocześnie została ona pomniejszona w związku z odnotowanym naruszeniem pakietowym N020 (pozostawienie obszaru niekoszenia w innym miejscu niż deklarowano na załączniku graficznym) stwierdzonym na działce rolnej NN i ZZ, co skutkowało przyznaniem płatności do tych działek w wysokości 50%. Dyrektor ARiMR stwierdził, że ww. naruszenia nie można kwalifikować jako nieprawidłowości nie wynikające z winy rolnika, bowiem to rolnik dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganą powierzchnię niekoszoną. W sytuacji faktycznego stwierdzenia przez rolnika siedliska ptaków w innym miejscu niż określone zostało to w planie działalności rolnośrodowiskowej, na rolniku spoczywa obowiązek dokonania zmian takiego planu w porozumieniu z osobą sporządzającą plan działalności rolnośrodowiskowej, również poinformowanie właściwego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o zdezaktualizowaniu się danych zawartych we wniosku - na co wskazuje treść przepisu art. 73 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, dalej rozporządzenie 1122/2009. Jak wynika z akt sprawy wymogu powyższego skarżący nie dopełnił. Organ odwoławczy wskazał, że w odwołaniu skarżący wskazał, iż rok 2014 był rokiem wyjątkowo suchym, wysokie temperatury przełożyły się na bardzo słabe przyrosty traw. Dlatego też w uzgodnieniu z ekspertami przyrodniczymi podjął decyzję o zmianie miejsca niekoszonego w roku 2014 ze względu na racjonalność gospodarowania zasobami paszy, a także w celu zachowania wymogów realizowanych pakietów ochronnych. Jednakże pomimo dokonanych zmian wspomnianych powyżej skarżący nie poinformował o tym fakcie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, co powinien był uczynić w terminie 10 dni roboczych (od dnia, w którym rolnik lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać takiej czynności wraz z dostarczeniem dowodów potwierdzających wystąpienie siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności). Zatem przedłożone w dniu 5 maja 2015r. dokumenty, tj. wyjaśnienie eksperta przyrodniczego ornitologa z dnia 27 marca 2015r., jak i oświadczenie eksperta przyrodniczego na okoliczność zmiany miejsca niekoszonego w roku 2014, złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w ocenie organu II instancji nie zasługiwały na uwzględnienie. Tym bardziej, że przed dokonaniem kontroli na miejscu skarżący nie informował organu o wystąpieniu okoliczności nadzwyczajnych, bądź działaniu siły wyższej, które miałyby wpływ na realizację programu rolnośrodowiskowego, co też podniósł dopiero w odwołaniu - susza czy występujące na jego terenie olbrzymie ilości zwierzyny leśnej stanowiące wielki problem gospodarczy. Organ przywołał § 45 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013, poz. 361) oraz art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE L 368 z dnia 23 grudnia 2006r, str. 15 ze zm.). Wskazał, że skarżący uchybił ww. terminowi na powiadomienie o przypadku działania siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, oraz nie przedstawił dowodów potwierdzających działanie siły wyższej, stosownie do treści art. 47 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) 1974/2006. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego producent rolny wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji w części dotyczącej zmniejszenia płatności i naliczenia sankcji oraz zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych. Zwrócił się o analizę całości sprawy i anulowanie decyzji w części dotyczącej zmniejszenia płatności i naliczonych sankcji odnośnie działek A, NN i ZZ. Zarzucił zaskarżonej decyzji błędne ustalenie stanu faktycznego, co spowodowało zmniejszenie płatności rolnośrodowiskowej z tytułu realizacji pakietów 4.1 i 5.1-ochrona siedlisk lęgowych ptaków, przez co naruszono przepisy art. 7 ,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Skarżący podał, że rok 2014 był wyjątkowo suchy i występowanie bardzo wysokich temperatur w okresie letnim przełożyło się na bardzo słabe przyrosty traw. W uzgodnieniu z ekspertami przyrodniczymi producent rolny podjął decyzję o zamianie pozostawienia miejsca niekoszonego w 2014r. ze względu na racjonalność gospodarowania zasobami paszy, ale także w celu zachowania wymogów realizowanych pakietów ochronnych. Nadmienił, że w 2013r. rozpoczął realizację programu pakiet 4.1 i 5.1 i w 2014r. istniała możliwość pozostawienia części niekoszonej w innym miejscu. Ponadto wcześniej pozostawione miejsce niekoszone w 2013r. nie nakładało się z tym, które pozostawił w 2014r.. W związku z tym zastosowanie kodu błędu P020 uznał za nieuzasadnione i krzywdzące, nie doszło bowiem do złamania zasad realizowanych pakietów rolnośrodowiskowych. Doszło do zmiany w zakresie zaplanowanych miejsc koszenia i wypasu, co nie ma wpływu na realizowanie 5-cio letniego programu rolnośrodowiskowego - pakiet 4.1 i 5.1. Podniósł, że specyfika rolnictwa, warunki pogodowe czy koniunktura na rynku wymusza często na rolniku podejmowanie decyzji, dostosowujących prowadzenie gospodarstwa do zmieniającej się sytuacji. Trudno jest więc zaplanować na okres 5 lat wszystkie szczegóły np. związane z pozyskiwaniem paszy dla własnych zwierząt. Susza zmusiła wielu rolników do ograniczenia produkcji ze względu na brak paszy. Skarżący w 2014r. dokonał modyfikacji, która umożliwiła realizację 5-cio letniego programu, a jednocześnie nie pozbawiła jego zwierząt źródła paszy. Podkreślił, że doszło do tego po uzgodnieniu z ekspertami i po modyfikacji planów koszenia. Dodatkowo organy nie wzięły pod uwagę, że na jego łąkach i pastwiskach, na których wypasał swoje bydło i gdzie zlokalizowano wystąpienie błędów, żerowała także masowo zwierzyna leśna. Dlatego też nawet, gdy rolnik pozostawia miejsce niekoszenia wskazane na załączniku graficznym, to do zimy nie pozostaje na polu nic z tej niekoszonej roślinności. Nieuwzględnienie tego faktu w orzeczeniach ARiMR zmusi rolników do masowego występowania o odszkodowania w uprawach rolniczych oraz o odszkodowania z tytułu naliczanych sankcji przeciwko Skarbowi Państwa jako właścicielowi zwierzyny leśnej. Beneficjent zauważył, że koła łowieckie nie są w stanie zaspokoić wszystkich roszczeń rolników i poczuwają się jedynie do zwrotu kosztów za zniszczoną uprawę. Ponadto zarzucił, że nie podjęto działań w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, działanie organów ARiMR w niniejszej sprawie ograniczyło się jedynie do karania i sankcjonowania, co powołuje brak zaufania do władzy publicznej i przedstawia ją jako instytucję o roli represyjnej, a nie edukacyjnej i pomocniczej wobec rolnika. Nie udzielano też stronie wyczerpujących informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych dotyczących realizacji programu rolnośrodowiskowego. Powyższe uzasadnia w ocenie strony zarzut naruszenia art. 7 ,8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej w skrócie p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu organy poczyniły w tej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, a skarżący nie podważył ich skutecznie w toku prowadzonego postępowania. Kwestionowane rozstrzygnięcia oparte zostały na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy w dniach od 25 listopada 2014r. do 2 grudnia 2014r.. Kontrola wykazała, że na działkach A, NN, ZZ stwierdzono nieprawidłowości oznaczone kodem P020. Skarżący nie kwestionował wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w jego gospodarstwie w zakresie programu rolnośrodowiskowego. Natomiast wskazywał na okoliczności obiektywne, które uniemożliwiły zrealizowanie programu w tym zakresie. W tym miejscu trzeba podkreślić, że ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64 poz. 427, ze zm.) modyfikuje, w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, obowiązki organu właściwego do wydawania decyzji i pozycję strony postępowania. Zgodnie z art. 21 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W art. 21 ust. 2 ustawy wskazuje się z kolei, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 3 ww. ustawy, to na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Kontrola jest istotnym elementem systemu przyznawania i wypłaty rolnikom środków finansowych w ramach płatności rolnośrodowiskowych. Celem kontroli na miejscu jest zweryfikowanie i ustalenie, czy deklarowane we wniosku o dopłaty powierzchnie działek rolnych i rodzaj upraw odpowiadają stanowi faktycznemu w danym okresie. Zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Dodać trzeba, że cytowana wyżej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przewiduje, że agencja płatnicza oraz podmioty wdrażające przeprowadzają kontrole, w tym kontrole na miejscu i wizytacje w miejscu (zob. art. 30 ust. 1). Przepis art. 31 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że czynności kontrolne są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie do ich wykonywania wydane przez organ agencji płatniczej lub przez właściwy organ podmiotu wdrażającego. Stosownie do art. 31 ust. 5 ustawy osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności raport. Podmiot kontrolowany ma zaś prawo zgłoszenia umotywowanych zastrzeżeń co do ustaleń zawartych w protokole osobie, która sporządziła raport. Raport z czynności kontrolnych ma moc prawną dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., gdyż został sporządzony przez uprawniony do tego organ i w przypisanej formie, w zakresie powierzonych organowi z mocy prawa zadań, wskazanych w zakresie działania tego organu. O wadze takiego raportu świadczy to, że kontrole przeprowadzane mogą być tylko przez określone podmioty. Takim dowodom, jak omawiany raport z kontroli, właśnie z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane (dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowanymi i technicznymi) i bezstronne - co do zasady przypisać należy przymiot wiarygodności (zob. wyrok NSA z 4 kwietnia 2008r. sygn. akt II GSK 492/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasad sporządzania dokumentacji pokontrolnej. Kontrola oraz protokół z czynności kontrolnych został sporządzony zgodnie ze stosowaną na terenie całego kraju metodologią, w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Organ powołał się ww. na rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Zgodnie z § 38 ust. 1 tego aktu jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1: pkt 1 - płatność rolnośrodowiskowa dotycząca tego pakietu przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o tyle procent, ile odpowiada procentowemu stosunkowi powierzchni; pkt 2 - jeżeli zostanie stwierdzone uchybienie w przestrzeganiu przez rolnika wymogów w ramach poszczególnych wariantów pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 6 lub 8, płatność rolnośrodowiskowa w części dotyczącej danego wariantu przysługuje w danym roku w wysokości zmniejszonej o kwotę stanowiącą iloczyn: 1) współczynnika procentowego określonego w załączniku nr 7 do rozporządzenia oraz 2) kwoty stanowiącej iloczyn: a) wysokości płatności, jaka przysługiwałaby w ramach danego wariantu, gdyby rolnik przestrzegał tych wymogów, oraz procentowego stosunku powierzchni obszaru, na którym stwierdzono to uchybienie, do powierzchni obszaru, na którym powinny być przestrzegane te wymogi w ramach danego wariantu. W rozpoznawanej sprawie płatność została zmniejszona o 50%. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń w myśl art. 30 na treść rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25 z 28.1.2011r., str. 8-23, dalej rozporządzenie nr 65/2011). Zgodnie z ust. 1 do tego artykułu płatności oblicza się na podstawie tego, co uznano za kwalifikowalne podczas kontroli administracyjnych. Państwo członkowskie sprawdza wniosek o płatność otrzymany od beneficjenta i określa kwoty, które kwalifikują się do wsparcia. Państwo członkowskie określa: a) kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi wyłącznie w oparciu o wniosek o płatność; b) kwotę, którą należy wypłacić beneficjentowi po sprawdzeniu kwalifikowalności wniosku o płatność. Jeżeli kwota określona zgodnie z lit. a) przekracza kwotę określoną zgodnie z lit. b) o więcej niż 3%, do kwoty określonej zgodnie z lit. b) należy zastosować zmniejszenie. Kwota zmniejszenia stanowi różnicę między tymi dwiema kwotami. Zmniejszenie nie ma jednak zastosowania, jeżeli beneficjent może udowodnić, że nie ponosi winy za włączenie niekwalifikującej się kwoty. W przypadku stwierdzenia, że beneficjent umyślnie złożył fałszywą deklarację, daną operację wyklucza się ze wsparcia EFRROW i odzyskuje się wszystkie kwoty, które już zostały na nią wypłacone. Ponadto beneficjenta wyklucza się z otrzymywania wsparcia w ramach tego samego środka w roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, oraz w następnym roku kalendarzowym (ust. 2). Zmniejszenia i wykluczenia, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio do wydatków niekwalifikowalnych stwierdzonych podczas kontroli na mocy art. 25 i 29 (ust. 3). W rozpoznawanej sprawie skarżący jednostronnie odstąpił od wykoszenia traw na działkach oznaczonych jako A, NN i ZZ. Nie powiadomił o tym bowiem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Producent rolny dokonuje koszenia i wyznacza zgodnie z planem rolnośrodowiskowym wymaganej powierzchni niekoszonej. Wystąpienie suszy w 2014r. i bardzo słabe przyrosty traw, powoływane w skardze i wcześniej w odwołaniu, stanowią okoliczności, które mógł ocenić organ I instancji po otrzymaniu zgłoszenia od wnioskodawcy. Samowolna modyfikacja planów koszenia mająca wynikać z suszy nie może mieć miejsca, natomiast w niniejszej sprawie nie są oceniane podniesione w skardze szkody wyrządzane przez zwierzynę leśną. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Opiera się na protokole z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego, wyniki której nie zostały skutecznie podważone w toku postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił zasadność przesłanek, które doprowadziły do zastosowania przepisów prawa materialnego i wobec stwierdzonych nieprawidłowości - do obniżenia płatności rolnośrodowiskowej. Odniesiono się też do zebranych dowodów i wyjaśnień skarżącego. Ocena dowodów oraz podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego i powodują, że zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 7, 8 i 9 k.p.a. są nieuzasadnione. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a..