I SA/Ol 761/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod,, sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 20 stycznia 2010r. na rozprawie sprawy ze skarg B. O. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia dotychczasowej decyzji i odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005, po wznowieniu postępowania oraz z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia dotychczasowej decyzji i odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, po wznowieniu postępowania postanawia zawiesić postępowanie z urzędu Dwoma decyzjami z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy dwie decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" uchylające, po wznowieniu postępowania, decyzje dotychczasowe i odmawiające przyznania B. O. płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) oraz płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożyła B. O.wnoszą o ich uchylenie. Jednocześnie skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania, na podstawie art. 125§1 ust.2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu wyjaśnienia sprawy z jej zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa poświadczenia nieprawdy i fałszowania dokumentu mającego znaczenie prawne przez K. B. i Sołtysa wsi R., skierowanego do Prokuratury Rejonowej w O. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania, w odpowiedziach na skargi, organ stwierdził, iż sygnalizowane przez skarżącą zgłoszenie do organów ścigania nie ma wpływu na procedowanie w niniejszych sprawach, gdyż organ oparł swoje rozstrzygnięcia na dowodach z zeznań świadków, mieszkańców wsi r. W pismach z dnia "[...]". skarżąca podtrzymała swój wniosek o zawieszenie postępowania, ze względu na postępowanie , w którym został wniesiony do Sądu Rejonowego w O. akt oskarżenia (sygn. akt Prokuratury "[...]") . Skarżąca wskazała, iż decyzje będące przedmiotem niniejszej sprawy zapadły na podstawie błędnych ustaleń faktycznych spowodowanych przedłożeniem fałszywego oświadczenia przez K. B. Zarówno w/w, jak i skarżąca pretendując do dopłat bezpośrednich za te same działki gruntu twierdziły, że uprawiały je. Należało zatem uznać, iż jedna ze stron poświadcza nieprawdę w celu wyłudzenia dopłat. Postępowanie karne ma wyjaśnić fakt uzyskania przez K. B., w drodze przestępstwa, dowodów, iż to on uprawiał przedmiotowe działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125§1 ust.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. Możliwość wpływu czynu na wynik postępowania zachodzi natomiast wówczas, gdy czyn ten może stanowić podstawę odpowiedzialności i będzie wpływał bezpośrednio na ustalenia rozstrzyganego stosunku prawnego. Taki bezpośredni wpływ może z kolei wywierać np. fałszowanie dokumentów, czy też składanie fałszywych zeznań, które wpływają na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu postępowanie karne toczące się przed Sądem Rejonowym w O., którego przedmiotem jest ustalenie czy osoby, które złożyły swoje oświadczenia, co do faktu uprawiania przez K. B. przedmiotowych działek, poświadczyły nieprawdę, a wobec tego, czy w/w posłużył się fałszywym dokumentem w celu uzyskania dopłat bezpośrednich do gruntów, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. W zaskarżonych decyzjach organ wskazał bowiem, że "Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika (zeznania świadków zawnioskowanych przez pana K. B.), że pani B. O. nie prowadziła na swój rachunek i w swoim imieniu działalności rolniczej w 2005r. na spornych gruntach, a więc nie była ich posiadaczem. (...) Powyższą kwestię użytkowania działek ewidencyjnych nr 12, 28, 38 oraz 48 położonych w obrębie R. potwierdzili mieszkańcy wsi R. w piśmie z dnia 09 lipca 2007 roku, w którym wskazano jednocześnie, iż pani B. O. nie pracowała na ww. gruntach rolnych. (...)". W decyzjach organ powołał także inne oświadczenia składane przez mieszkańców wsi R. oraz składane przez nich zeznania, stwierdzając, iż są one spójne, logiczne i potwierdzają fakt rzeczywistego użytkowania spornych gruntów rolnych w 2005r. przez K.B. Organ uznał te dowody za wiarygodne. Tak ustalony stan faktyczny stanowił podstawę rozstrzygania przez organ w niniejszych sprawach. Wskazać również należy, iż zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Mając powyższe na uwadze, Sąd na postawie powołanych przepisów postanowił jak w sentencji.