I SA/Ol 761/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2013 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni A w I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółdzielnia A w I. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu podniosła, iż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowany jest obawą o wyrządzenie znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreśliła, że opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są ponoszone w chwili obecnej bezpośrednio przez osoby posiadające tytuły prawne do poszczególnych lokali w budynkach Spółdzielni. Na skutek zaskarżonej decyzji do uiszczenia tych opłat od lipca 2013 r. została zobowiązana również strona skarżąca. Zachodzi zatem niebezpieczeństwo, że opłaty zostaną dwukrotnie uiszczone, zaś Spółdzielnia będzie zmuszona domagać się od mieszkańców zwrotu opłat przez nią uiszczonych, które już zapłacili oni bezpośrednio na rzecz organu. Wnioskodawczyni podkreśliła przy tym, że interesy organu są zabezpieczone, gdyż środki z tytułu ww. opłaty wpływają na jego rachunek bankowy, z tą tylko różnicą, że są uiszczane przez poszczególnych mieszkańców. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem powołanych w tym przepisie przesłanek. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w orzecznictwie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że strona obowiązana jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (p. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877). Wskazując na istnienie w sprawie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona swe stanowisko motywowała tym, że dochodzone na podstawie zaskarżonej decyzji opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostały już uiszczone przez inne osoby, od których, realizując obowiązek nałożony tą decyzją, będzie zmuszona domagać się poniesienia ciężaru ekonomicznego opłat przez nią uiszczonych. Jak wskazała, spowoduje to, że opłaty w istocie zostaną uiszczone dwukrotnie. Dodała również, że w sytuacji, gdy poszczególni mieszkańcy lokali uiszczają ww. opłaty bezpośrednio na rzecz organu, interesy organu są zabezpieczone. Zdaniem Sądu, uzasadnienie wniosku nie wskazuje na istnienie ustanowionej w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami prowadzonej na jego podstawie egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (p. post. NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Konieczność zapłaty należności publicznoprawnych, oraz związane z tym uszczuplenie majątku strony, jest zwykłym następstwem wydania decyzji określającej te należności. W związku z tym sama konieczność wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi automatycznej podstawy wstrzymania jej wykonania. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, że na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej, która potwierdzałaby, że wykonanie decyzji może skutkować poważnymi trudnościami w prowadzeniu jej działalności statutowej. Uzasadnienie rozpoznawanego wniosku takich jednak danych oraz argumentów nie zawiera, a zatem trudno w niniejszej sprawie wywodzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować takimi konsekwencjami, których nie będzie można naprawić w przyszłości. Uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być natomiast okoliczność, że interesy organu zostały zabezpieczone, skoro określone tą decyzją należności zostały uiszczone przez inną osobę czy też osoby. Podkreślenia wymaga, że w sytuacji, jak w niniejszej sprawie, gdy spór pomiędzy stronami postępowania, koncentruje się wokół ustalenia, kto jest zobowiązany do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, tj. Spółdzielnia czy też poszczególni mieszkańcy lokali, nie można mówić o zabezpieczeniu interesów organu poprzez zapłatę należnych opłat przez mieszkańców lokali. W sytuacji bowiem ewentualnego uznania w toku niniejszego postępowania, że opłaty te zostały uiszczone nienależnie przez mieszkańców lokali, czego na tym etapie Sąd w żadnej mierze nie przesądza, gdyż będzie to przedmiotem rozpoznania dopiero w toku merytorycznego załatwienia sprawy, organ będzie obowiązany do zwrotu nienależnie uiszczonych kwot na rzecz ww. osób, co pozbawia go gwarancji wykonania zobowiązania w zakresie uiszczenia opłat przez podmiot do tego zobowiązany. Powyższe stanowisko potwierdza również to, że z samej już konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż jego hipoteza dotyczy wyłącznie podmiotu skarżącego w danym postępowaniu, a nie sytuacji innych podmiotów, która to nie może być brana pod uwagę w niniejszym postępowaniu. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma bowiem na celu zapobieżenie, w realiach konkretnej sprawy, powstania sytuacji, w której to skarżącemu groziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, w istocie argumentacja wniosku wskazuje, że strona domaga się objęcia ochroną tymczasową tych jej interesów, które pozostają poza zakresem przesłanek ustanowionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.