I SA/Ol 78/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Burmistrza N. z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. postanawia odrzucić skargę. W dniu "[...]" Burmistrz N. wydał decyzję nr "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. Powyższa decyzja została doręczona S. R. w dniu 13 lutego 2013 r. Na powyższą decyzję w dniu 5 grudnia 2013 r. (data nadania) skarżący wniósł bezpośrednio skargę zatytułowaną "Wniosek, Zaskarżenie" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Skarga została przekazana stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. według właściwości do organu administracji. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 par.1 pkt 6 p.p.s.a. Organ wyjaśnił jednocześnie, że w dniu 5 grudnia 2013 r. do organu wpłynęło pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nazwane "Wniosek, Zaskarżenie" o identycznej treści jak złożona skarga. Pismo o takiej samej treści zostało też skierowane do Burmistrza, który w dniu 18 grudnia 2013 r. przekazał je jako odwołanie do organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądownictwa administracyjnego jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości Sądu, bowiem dotyczy działalności organów administracji publicznej, skargę wniesie uprawniony podmiot po wyczerpaniu środków zaskarżenia oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i zostanie złożona w terminie. W niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie został przez stronę skarżącą wykorzystany tryb postępowania poprzedzający wniesienie skargi. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). W niniejszej sprawie skarżącemu od wydanej przez organ I instancji decyzji przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, o czym skarżący został poinformowany w pouczeniu zawartym w tejże decyzji. Skarżący składając skargę od decyzji organu pierwszej instancji do sądu administracyjnego nie wyczerpał zatem środka zaskarżenia w postaci odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jaki przysługiwał stronie w toku postępowania administracyjnego. Przy czym, dla wypełnienia warunku wyczerpania środków zaskarżenia bezwzględnie konieczne jest uprzednie rozpoznanie wniesionego środka zaskarżenia przez organ administracji publicznej. Warunek wyczerpania środków zaskarżenia będzie zatem spełniony, gdy przedmiotem skargi będzie ostateczna decyzja organu odwoławczego, po rozpatrzeniu odwołania, czy też postanowienie o niedopuszczalności odwołania albo o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Sama zaś informacja organu o tym, że przekazał w dniu 18 grudnia 2013 r. pismo skarżącego jako odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może być uznane jako wyczerpanie środków zaskarżenia. Biorąc powyższe pod uwagę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić