I SA/Ol 787/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.N. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" o nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. odmówić stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. W dniu 26 listopada 2009r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie przekazana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych skarga M.N. na wymienioną wyżej decyzję ZUS z dnia "[...]" W skardze zawarty został również wniosek o przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy, poprzez zwolnienie w całości z kosztów sądowych. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wstępna środka zaskarżenia na wymieniony wyżej akt administracyjny wykazała, że skarga wniesiona została po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), a więc po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżona decyzja została bowiem doręczona stronie w dniu 23 września 2009r., zaś skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych strona wysłała do organu w dniu 24 października 2009r., co potwierdza data stempla pocztowego na kopercie dołączonej do skargi. Ostatni dzień do wniesienia skargi przypadał natomiast na dzień 23 października 2009r.. Wraz ze skargą nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powołanych dowodów korespondencji fakt wniesienia skargi za pośrednictwem właściwego organu, po upływie terminu wskazanego w art. 53 § 1 ustawy nie budzi wątpliwości. Dlatego też, na podstawie wymienionych wyżej przepisów prawa skargę M.N. Sąd odrzucił. Należy ponadto zauważyć, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej nie ma wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Zakamycze 2005, s. 596). Przepis art. 247 p.p.s.a. ma zastosowanie m.in. w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na mocy art. 58 § 1 p.p.s.a. Ponieważ wniesiona przez M.N. skarga podlega odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, to została wyczerpana przesłanka określona w art. 247 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie tego przepisu, odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy.