I SA/Ol 796/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 8 marca 2012r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu zażalenia Z.K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że w dniu 8 grudnia 2009 r. wpłynęło do Urzędu Skarbowego pismo Z.K. z 4 grudnia 2010r., zatytułowane jako "skarga na czynności egzekucyjne". W piśmie tym zarzucono organowi, m.in. niedoręczenie upomnienia oraz wystawionego w dniu "[...]" przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, tytułu wykonawczego obejmującego należności Z.K. z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za II – IV kwartał 2008 r. i I kwartał 2009 r., w łącznej wysokości 698,60 zł. Zarzucono też wszczęcie egzekucji bez podstawy prawnej oraz brak pouczenia o możliwości zgłoszenia zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zobowiązany podniósł ponadto, iż wystawione na podstawie jednego tytułu wykonawczego zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wysłane zostało przez organ do trzech różnych banków. Po wezwaniu strony do złożenia wyjaśnień odnośnie charakteru żądania, wobec treści jej pisma z dnia 14 stycznia 2010r., pismo z 4 grudnia 2010r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zakwalifikował jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego i po jego rozpoznaniu, postanowieniem z dnia "[...]" odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako u.p.e.a.. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone w toku kontroli instancyjnej, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wydanego w związku z zażaleniem strony postanowienia z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że rozstrzygając sprawę organ egzekucyjny oparł się jedynie na stanowisku wierzyciela, które w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 59 u.p.e.a. nie jest wymagane. Nie przeprowadził natomiast samodzielnej oceny przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, a ponadto nie zbadał podnoszonych przez zobowiązanego okoliczności oraz nie odniósł się do sformułowanych przez niego zarzutów. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia "[...]" podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, Dyrektor Izby Skarbowej w motywach postanowienia z dnia "[...]" wskazał na przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 pkt 1 – 10 u.p.e.a.. Uznając, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie wystąpiła żadna z tych przesłanek, organ zauważył, iż wbrew twierdzeniom strony, prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne nie stanowi korzyści dla żadnego z pracowników organu egzekucyjnego, czy też wierzyciela, którzy wykonują jedynie ustawowe zadania, do których realizacji organy zostały powołane. Za bezzasadny organ II instancji uznał podniesiony przez zobowiązanego w związku z wniesionym żądaniem, zarzut naruszenia przez organ egzekucyjny przepisów art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako K.p.a.. Jak podniósł, zawarty w piśmie z 4 grudnia 2009 r. wniosek nie został rozpatrzony przez organ egzekucyjny w miesięcznym terminie, o którym stanowi § 3 tego przepisu, jednak postanowieniem z dnia "[...]" poinformowano stronę o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, z uwagi na konieczność zebrania materiału dowodowego. W ocenie organu II instancji, również na dalszym etapie postępowania w przedmiocie wniosku strony z dnia 4 grudnia 2009 r., organ egzekucyjny nie uchybił terminowi wskazanemu w art. 35 § 3 K.p.a.. Z tego też względu, żądanie strony pociągnięcia do odpowiedzialności na podstawie art. 38 K.p.a. pracowników Urzędu Skarbowego, nie mogło zdaniem organu odwoławczego, zasługiwać na uwzględnienie. Podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, za niezasadne Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty zobowiązanego odnośnie braku doręczenia upomnienia oraz tytułu wykonawczego. Jak wskazał, z analizy akt sprawy wynikało, iż upomnienie przedegzekucyjne zostało skutecznie doręczone. Jego odbiór potwierdził bowiem w dniu 13 lutego 2009 r. pełnoletni domownik, żona zobowiązanego – S.K. Natomiast odpis tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 K.p.a., w dniu 16 kwietnia 2009 r., tj. z upływem 14 – dniowego terminu przechowywania pisma przez placówkę pocztową. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie podnoszonych przez nią zarzutów dotyczących sfałszowania znajdujących się w aktach sprawy zwrotnych potwierdzeń odbioru w/w korespondencji przez pracowników Urzędu Skarbowego i Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Wskazał, iż na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej upomnienie nr "[...]", oprócz podpisu żony zobowiązanego widnieje pieczęć placówki pocztowej, przesyłającej to potwierdzenie do Urzędu Skarbowego oraz numer nadawczy przesyłki pocztowej – "[...]". W ocenie organu, poświadczenie Poczty Polskiej jest wystarczającym dowodem na potwierdzenie doręczenia upomnienia osobie wskazanej w treści dowodu doręczenia. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących braku doręczenia tytułu wykonawczego, organ zaznaczył, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie zwrotu nieodebranego przez stronę tytułu wykonawczego wraz z adnotacją Poczty Polskiej o dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Jak podniósł organ II instancji, uprzednio wydane postanowienie z dnia "[...]" o uchyleniu postanowienia organu I instancji i umorzeniu postępowania w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, rozstrzygało jedynie o kwestii procesowej dotyczącej oceny prawidłowości zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to nie odnosiło się natomiast do kwestii umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak utrzymuje strona, a tym bardziej nie uwzględniało jej żądań w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji w przedmiocie bezzasadności zarzutów zobowiązanego dotyczących braku nadania biegu skardze z dnia 4 grudnia 2009 r. na czynności egzekucyjne. Wskazał, że w piśmie tym zobowiązany podniósł okoliczności stanowiące materialnoprawne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, które nie mogły być rozpoznane w trybie skargi na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a., o czym zobowiązany został poinformowany pismem z 5 stycznia 2010 r. Organ odwoławczy nie uwzględnił również argumentów zażalenia dotyczących zajęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego świadczenia z tytułu renty strukturalnej. Jak wskazał, na początku postępowania organ egzekucyjny faktycznie podjął próbę dokonania zajęcia egzekucyjnego tej należności, jednak Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówiła jego realizacji z uwagi na fakt, iż należności pochodzące z funduszy Unii Europejskiej nie podlegają zajęciu na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego oraz przepisów u.p.e.a.. Skuteczne okazało się jedynie zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku A. W odniesieniu do zarzutu niedoręczenia decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanej należności, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na treść art. 29 § 1 u.p.e.a., w myśl którego organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej i nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Powołał się ponadto na informację uzyskaną od wierzyciela w pismach z dnia 29 stycznia i 20 kwietnia 2010 r.. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów art. 80 § 1, art. 1 a pkt 12, art. 29 oraz art. 59 § 1 u.p.e.a., organ podniósł, że zobowiązany nie podał uzasadnienia tych zarzutów. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze Z.K. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia lub o jego uchylenie i zmianę poprzez umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o nadanie biegu jego skardze z dnia 4 grudnia 2009 r. na czynności egzekucyjne. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 42, art. 43, art. 44 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 27, art. 59 § 1 art. 80 § 1 i 2 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki utrzymania w mocy postanowienia organu I instancji odmawiającego umorzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ egzekucyjny nie rozpatrzył jego skargi z dnia 4 grudnia 2009 r. na podjęte w dniu 23 listopada 2009 r. czynności egzekucyjne, polegające na jednoczesnym zajęciu trzech rachunków bankowych. Zakwestionował ponadto skuteczność doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, jak również skuteczność doręczenia upomnienia do uiszczenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników, wskazując, że wbrew twierdzeniom organu żona nie podjęła się obowiązku oddania mu przesyłki, gdyż dołączone do korespondencji zwrotne potwierdzenia odbioru nie zawierają takiego zobowiązania. Strona ponownie zakwestionowała działania organu egzekucyjnego, który podjął próbę zajęcia świadczenia z tytułu renty strukturalnej. Podniosła, że potrącona z zajętego rachunku bankowego kwota 905 zł stanowiła środki uzyskane z tytułu renty strukturalnej, która nie podlega egzekucji. Pomimo wydania w dniu "[...]" postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, w dniu 28 kwietnia 2010 r. pobrano środki wypłacone mu tytułem renty strukturalnej. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu przewlekłość działania oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Przedstawiając szczegółowo okoliczności dotyczące okresów podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników, zakwestionował prawidłowość decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zwrócił uwagę, iż organ egzekucyjny zignorował jego zażalenie z dnia 14 stycznia 2010 r. i nie przekazał go organowi odwoławczemu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprawując tę kontrolę m.in. w zakresie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.). W myśl art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 tej ustawy). Orzekając w danej sprawie sąd administracyjny pełni zatem wyłącznie funkcje kasacyjne, zaś przedmiotem kontroli legalności działania organów podatkowych jest wyłącznie zaskarżony akt. Sąd nie jest uprawniony do badania całokształtu stosunków publiczno – prawnych i wydanych rozstrzygnięć w stosunku do skarżącego, ale tylko aktu stanowiącego przedmiot kontroli, tj. zaskarżonego. Okoliczność ta jest o tyle istotna, że w niniejszej sprawie skarżący podnosi szereg zarzutów, które wykraczają poza podstawę prawną i treść zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt, postępowanie egzekucyjne w sprawie organ prowadził w związku z wystawieniem przez wierzyciela Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za II – IV kwartał 2008 r. oraz I kwartał 2009 r., w łącznej wysokości 698,60 zł. Na stronach 3 - 4 pisma z dnia 4 grudnia 2009r., zatytułowanego "SKARGA na czynności egzekucyjne", które zainicjowało postępowanie, Z.K. kierując pod adresem organu szereg uwag i wniosków oraz kwestionując zasadność wszczęcia i przebiegu postępowania egzekucyjnego, jednoznacznie wskazał, iż wnosi o "stwierdzenie nieważności prowadzonej egzekucji" oraz o "umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości". Wniosek o umorzenie podtrzymał w kolejnym adresowanym do organu piśmie z dnia 14 stycznia 2010r. (k.59 akt adm.). Z niejasnych wywodów obu pism wynika, iż wnosząc o umorzenie strona zarzuciła organowi wszczęcie egzekucji bez podstawy prawnej oraz niedoręczenie jej tytułu wykonawczego i upomnienia, a w konsekwencji brak stosownego pouczenia o możliwości zgłoszenia zarzutów odnośnie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Podniosła ponadto zarzut wysłania wystawionego na podstawie jednego tytułu wykonawczego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego do trzech różnych banków Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, iż przy rozpatrzeniu sprawy, żądania i składane przez stronę wnioski powinny być odczytywane zgodnie z ich treścią. Będąc zatem związanymi podaną przez stronę podstawą prawną żądania oraz zobowiązanymi do rozpoznania sprawy zgodnie z intencjami autora dającymi ustalić się na podstawie całej treści pisma, organy obu instancji prawidłowo rozpatrzyły je w oparciu o przepis art. 59 § 1 pkt 3,4,7 u.p.e.a.. Podkreślić należy, iż wymienione w art. 59 § 1 u.p.e.a. przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji mają charakter obligatoryjny. W przypadku ich wystąpienia, organ egzekucyjny zobowiązany jest do wydania zgodnie z dyspozycją § 3 tego artykułu, (na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu - art. 59 § 4 u.p.e.a.), postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jeżeli zatem zobowiązany jednoznacznie wskazał w swoich pismach na przesłanki umorzenia określone w art. 59 § 1 u.p.e.a., to obowiązkiem organu było ich rozpoznanie w tym trybie. Określając podstawy umorzenia w art. 59 § 1 pkt 3,4,7 u.p.e.a. wskazano na przypadki: - określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, - zaistnienia błędu co do osoby zobowiązanego lub sytuacji, gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, - niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego albo niedoręczenia zobowiązanemu upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu. Badając zgodność z prawem dokonanej przez organ odwoławczy oceny zaistnienia wskazanych przez stronę przesłanek umorzenia egzekucji, Sąd zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż nieuzasadnioną jest podnoszona przez stronę argumentacja odnośnie braku doręczenia jej upomnienia oraz tytułu wykonawczego. Jak wynika z akt sprawy, upomnienie przedegzekucyjne zostało skutecznie doręczone w trybie art. 43 kodeksu postępowania administracyjnego, w dniu 13.02.2009 r. S.K. – żonie skarżącego, która fakt ten poświadczyła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji. Na dowodzie doręczenia prawidłowo umieszczona została adnotacja odnośnie numeru nadawczego przesyłki pocztowej – "[...]" oraz pieczęć placówki Poczty Polskiej przesyłającej potwierdzenie odbioru do Urzędu Skarbowego. Również w związku z zarzutem skarżącego dotyczącym niedoręczenia tytułu wykonawczego Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się potwierdzenie zwrotu nieodebranego przez Z.K. odpisu tytułu wykonawczego wraz z adnotacją Poczty Polskiej o dwukrotnym awizowaniu tejże przesyłki. Odpis tytułu wykonawczego został zatem doręczony stronie z upływem dnia 16 kwietnia 2009 r., w trybie doręczenia zastępczego, stosownie do treści art. 44 Kpa. Niezależnie od słusznych uwag organu co do prawidłowości doręczenia tego tytułu, podnieść należy, iż przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są taksatywnie wymienione w art. 59 § 1 i 2 ustawy. Nie ma zaś wśród nich kwestii doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W dotychczasowym orzecznictwie zwracano uwagę, iż nie jest rzeczą organu egzekucyjnego kontrolowanie wierzyciela co do doręczenia tytułu wykonawczego (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006r. o sygn. akt I FSK 427/06 - dostępny w bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wywodzenie uprawnień organu egzekucyjnego do badania kwestii doręczenia przez wierzyciela tytułu wykonawczego zobowiązanemu, nie znajduje tym samym oparcia normatywnego. W pełni podzielając powyższe poglądy, jak też mając na uwadze wyczerpujące odniesienie się przez organy do zarzutów zobowiązanego w powyższej kwestii, skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia stanowiska strony skarżącej w tym zakresie. Wbrew zarzutom skargi organ egzekucyjny miał podstawę prawną do wszczęcia egzekucji. Stosownie do treści art. 26 §1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zgodnie natomiast z art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jak wynika z akt, wszczęcie postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie nastąpiło na skutek doręczenia Z.K. w trybie przewidzianym w art. 44 Kpa - poprzez dwukrotne awizowanie przesyłki w dniach 02 i 09 kwietnia 2009 r. - odpisu tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela KRUS, obejmującego należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za II – IV kwartał 2008 r. oraz I kwartał 2009 r.. Przy czym, w związku z zarzutami strony, na wniosek organu, pismem z dnia "[...]" wierzyciel potwierdził zasadność wystawienia tegoż tytułu. Zauważyć należy, iż w świetle treści art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie był uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, wszczęcia egzekucji. Nie mógł tym samym prowadzić postępowania wyjaśniającego i dokonywać merytorycznej oceny podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego przez wierzyciela. Jak słusznie bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem merytorycznym, lecz wykonawczym, którego celem jest przymusowe wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym przez wierzyciela. Jego przedmiotem mogą być wyłącznie kwestie wyłaniające się w toku samego postępowania egzekucyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.05.2006 r., sygn. akt II FSK 737/05). Z powyższych względów zarzuty w tym zakresie nie mogły zasługiwać na uwzględnienie. Wobec prawidłowego doręczenia zobowiązanemu, w trybie art. 44 Kpa, tytułu wykonawczego zawierającego pouczenie o prawie wniesienia zarzutów egzekucyjnych, bezskutecznym okazał się podnoszony przez skarżącego zarzut niedopełnienia przez organ obowiązku stosownego pouczenia o powyższym prawie. Zauważyć należy, iż w związku z zastosowanymi przez organ środkami egzekucyjnymi każdorazowo przedstawiono zobowiązanemu stosowne pouczenie. W sposób dokładny i przekonywujący organy obu instancji odniosły się do sformułowanego w piśmie Z.K. z 4 grudnia 2009r. zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, w związku ze skierowaniem zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego jednocześnie do trzech różnych banków. Wyjaśniły bowiem skarżącemu, iż w związku z zastosowaniem, stosownie do treści art. 7 § 2 u.p.e.a., środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku, w sytuacji zrealizowania zajęcia w którymkolwiek z banków w całości lub w części, pozostałe zajęcia zostaną obligatoryjnie uchylone. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec dłużników Skarbu Państwa było zaś ustawowym obowiązkiem urzędu skarbowego. Nie budzi ponadto zastrzeżeń dokładnie wyjaśnione stanowisko organów w związku z podnoszonym przez skarżącego zarzutem zajęcia przez organ egzekucyjny przysługującej mu renty strukturalnej, które to zajęcie okazało się nieskuteczne po przesłaniu organowi wyjaśnień Departamentu Finansowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", iż należności pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, nie podlegają zajęciu na podstawie przepisów u.p.e.a.. W związku z pozostałymi zarzutami skargi zauważyć natomiast należy, iż nie jest kompetencją sądu administracyjnego orzekającego stosownie do treści art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a., na podstawie akt sprawy i w granicach danej sprawy, (której przedmiotem jest w tym przypadku prawidłowość orzeczenia o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego), rozstrzyganie o słuszności rozstrzygnięć odnośnie ustalenia kwot należności z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników i opłacania składek na ubezpieczenie emerytalno – rentowe, stanowiących podstawę prawną egzekwowanej należności, czy sposobu wykonywania obowiązków przez pracowników organów. Biorąc powyższe pod uwagę należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować koniecznością jego uchylenia. Dlatego też, Sąd stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił uznając ją za bezzasadną.