I SA/Ol 798/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 28 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A.S., reprezentowany przez adwokata T.B., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej wymienionej w sentencji niniejszego orzeczenia, w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie skarżącemu i jego rodzinie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Wyjaśnił, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, z której osiąga minimalne dochody. Żona skarżącego nie osiąga dochodów, na utrzymaniu pozostaje dwoje uczących się dzieci. Rodzinę skarżącego obciążają zobowiązania związane z bieżącym utrzymaniem. Korzysta ona z pomocy najbliższych, dla których jest to duże utrudnienie, wiążące się z własnymi ograniczeniami. Uiszczenie w chwili obecnej określonej zaskarżoną decyzją kwoty 6.781 zł, jak i pozostałych kwot w związku z wydaniem innych decyzji, jest niemożliwe. W celu uiszczenia zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji skarżący musiałby sprzedać mieszkanie lub zrezygnować z zakupu żywności i lekarstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., o sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku wymaga zatem od wnioskodawcy uprawdopodobnienia, iż na skutek wykonania decyzji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, na co strona może wskazywać, odwołując się np. do sytuacji majątkowej i finansowej. Argumentacja uzasadnienia rozpoznawanego w niniejszej sprawie wniosku nie została przez stronę skarżącą w sposób dostateczny uwiarygodniona. Wprawdzie we wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi brakiem możliwości utrzymania rodziny, jednak wskazując na powyższe, jedynie ogólnie powołano się na brak środków finansowych, nie przedstawiając w celu potwierdzenia podnoszonej argumentacji żadnego dowodu dotyczącego chociażby wysokości ponoszonych wydatków, stanu zdrowia, czy aktualnych, miesięcznych dochodów rodziny skarżącego. Nie uprawdopodobniono też powołanych we wniosku świadczeń jakie skarżący ma otrzymywać w ramach pomocy od rodziny, ani tego w jakiej formie i w jakiej wysokości pomoc ta jest udzielana. Odwołując się zaś do argumentacji wniosku związanej z wydaniem innych decyzji podatkowych, strona skarżąca nie wskazała łącznej kwoty dochodzonych na podstawie tych decyzji należności. Brak należytego uzasadnienia i udokumentowania rozpoznawanego wniosku, w sytuacji, gdy jak już wskazano, to wnioskodawca powinien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.