I SA/Ol 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 31 marca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. A. B., po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie z 19 marca 2014r. sygn. akt I SA/Ol 8/14 oddalającego jej skargę w niniejszej sprawie, wniosła o przyznanie prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 27 marca 2014r. zwróciła się o ustanowienie radcy prawnego w celu wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Ze złożonego formularza wniosku o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 831,15 zł brutto (717,35 zł netto) oraz dodatku pielęgnacyjnego w wysokości 203,50 zł, co daje łącznie 920,85 zł netto. Wnioskodawczyni wskazała, że stałe miesięczne koszty utrzymania wynoszą około 588,37 zł, dodatkowo spłaca ratę kredytu w wysokości 104,45 zł, który zaciągnęła na zakup drewna. Skarżąca jest współwłaścicielką mieszkania o powierzchni 65,55 m2. Nie posiada innego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych czy przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3.000 euro skarżąca. Uzasadniając wniosek skarżąca wskazała na zły stan zdrowia i podeszły wiek. Wyjaśniła, że ma orzeczony stopień niepełnosprawności i związany z nią koszt leczenia określiła na ok. 200 zł miesięcznie. Często brakuje jej środków na wykup lekarstw. Podała, że uzyskiwane dochody nie wystarczają na podstawowe potrzeby związane z utrzymaniem i leczeniem. Wskazała, iż z uwagi na wiek "[...]" nie jest w stanie podjąć dodatkowej pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Mając na uwadze przedstawioną wyżej sytuację materialną strony stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie. Wskazać należy, że skarżąca wykazała z czego się utrzymuje, jakie ponosi koszty utrzymania oraz przedstawiła swoją sytuację majątkową i rodzinną. Wynika z nich, że wnioskodawczyni rzeczywiście nie ma majątku ani wystarczających dochodów, z których mogłaby się pokryć koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika. Nie posiada też oszczędności ani przedmiotów wartościowych. W tej sytuacji za uzasadnione uznać należy przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego, gdyż nie jest ona w stanie ponieść kosztów z tym związanych, a więc ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Wobec dążenia strony skarżącej do wniesienia skargi kasacyjnej Sąd wyjaśnia, że chcąc zaskarżyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi ona działać przez pełnomocnika, co wynika z treści art. 175 § 1 p.p.s.a. Przy czym odnotować należy, że zasada prawa do sądu jest zawsze brana pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku o prawo pomocy. Celem instytucji prawa pomocy jest bowiem zagwarantowanie dostępu do sądu podmiotom, których wyjątkowo trudna sytuacja materialna nie pozwala na poniesienie kosztów postępowania (związanych w niniejszej sprawie z ustanowieniem radcy prawnego), taka jak sytuacja wykazana przez stronę w niniejszej sprawie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia.