I SA/Ol 8/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki oddala skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent Miasta, działając z urzędu na podstawie art. 215 § 1 i § 3, art. 216 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., dalej jako Ord. pod.), sprostował oczywistą omyłkę pisarską zawartą w pouczeniu postanowienia tego organu z dnia "[...]", o nadaniu rygory natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta z dnia "[...]" określającej Spółce A obecnie "[...]" (dalej jako strona, podatnik, skarżąca) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008r. Sprostowanie treści pouczenia polegało na tym, że zamiast zadania składającego się z wyrazów: "Na postanowienie niniejsze służy stronom zażalenie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma za pośrednictwem Prezydenta Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "" wpisano zdanie: "Na postanowienie niniejsze służy stronom zażalenie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma za pośrednictwem Prezydenta Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ". W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie prowadzi do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani nie powoduje zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia i nie pozostaje w sprzeczności z treścią postanowienia. Z uwagi na oczywistość omyłki sprostowanie postanowienia było - w ocenie organu - niezbędne a jednocześnie dopuszczalne jako działanie o charakterze jedynie formalnym. Postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej zostało doręczone podatnikowi w dniu "[...]" po czym w dniu "[...]"- w terminie ustawowym - w Urzędzie Pocztowym nadane zostało zażalenie na postanowienie. W złożonym zażaleniu strona wskazała, że w myśl art. 217 § 1 Ord. pod. jednym z obligatoryjnych elementów postanowień wydawanych w postępowaniu podatkowym, jest pouczenie adresata wydawanego postanowienia czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie. Pouczenie to powinno być - jak podkreślił podatnik - wyczerpujące i prawidłowe. Odnosząc się do treści art. 214 Ord. pod. podatnik wskazał ponadto, że skutkiem błędnego pouczenia może być szkoda wynikająca z braku możliwości skutecznego zaskarżenia postanowienia organu. Pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu było pouczeniem wadliwym i jako takie wywołało ten sam skutek, co całkowity brak pouczenia. Następstwem wadliwego pouczenia było wprowadzenie w błąd adresata postanowienia. Zdaniem strony organ powinien w zaistniałej sytuacji, działając z urzędu, zastosować tryb sprostowania (uzupełnienia) pouczenia wynikający z art. 213 Ord. pod. i przez to umożliwić prawidłowe i terminowe dokonanie tej czynności. Przy zastosowaniu wskazanego trybu wynikającego z art. 213 Ord. pod. termin do wniesienia zażalenia powinien rozpocząć swój bieg dopiero od daty w jakiej nastąpiło doręczenie postanowienia o sprostowaniu. Postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że oczywista omyłka to taki błąd, w wydanym przez ten organ akcie administracyjnym, który nie wpływa na jego znaczenie merytoryczne jak również na elementy stanu faktycznego sprawy oraz na jej stan prawny. Omyłkowe zamieszczenie w pouczeniu postanowienia nazwy organu innego, niż organ za pośrednictwem którego powinien być wniesiony środek zaskarżenia nie wpływa w żadnym razie na istotę wydanego przez organ postanowienia z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej, nie dotyczy bowiem przesłanek tego rygoru. Zamieszczone pouczenie, nie niesie też za sobą żadnych skutków, które mogłyby wpłynąć na ograniczenie możliwości skutecznego i terminowego wniesienia zażalenia. Zastosowanie się podatnika do zamieszczonego w postanowieniu organu podatkowego pouczenia spowodowałoby skutecznie wniesienie tego środka zaskarżenia. Wynika to w sposób oczywisty z treści art. 165 § 3 Ord. pod. Prezydent Miasta jest organem podatkowym, który byłby w takiej sytuacji zobowiązany do skorzystania z przepisu zawartego w art. 170 § 1 i § 2 Ord. pod. Regulacja ta gwarantowała zatem podatnikowi skuteczne wniesienie. środka zaskarżenia. W takim więc zakresie informacja zawarta w pouczeniu nie miała znaczenia merytorycznego i była błędna jedynie z formalnego punktu widzenia. Informacja ta nie mogłaby spowodować po stronie podatnika żadnych ujemnych następstw bowiem nie ograniczała możliwości skutecznego wniesienia zażalenia. Omyłka odnosząca się do zapisu o charakterze formalnym, przy tym oczywista z uwagi chociażby na szczegółowe określenie w postanowieniu z dnia "[...]" nazwy organu wydającego to postanowienie czyli Prezydenta Miasta (a nie Prezydenta Miasta) mogła zostać sprostowana w formie zastosowanej przez organ. Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżyła w całości strona wnosząc o jego uchylenie wraz z postanowieniem organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego: art. 213 i art. 214 w zw. z art. 217 § 1 oraz art. 215 § 1 w zw. z art. 219 Ord. pod. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zawarte w piśmie Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta z dnia "[...]", wadliwe pouczenie skarżącej czy i w jakim trybie służy jej na to postanowienie zażalenie, stanowi oczywistą omyłkę, podlegającą sprostowaniu przez organ podatkowy z urzędu w trybie art. 215 Ord. Pod., podczas gdy błąd taki stanowi wadę istotną postanowienia, podlegającą sprostowaniu z urzędu lub na żądanie strony w trybie art. 213 Ord. Pod., które to założenie, z uwagi na konieczność odmiennego ustalenia terminu początkowego biegu terminu zażalenia, miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2. przepisów prawa procesowego: art. 214 w zw. z art. 217 § 1 w zw. z art. 219 Ord. pod. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomimo zawartego w piśmie Prezydenta Miasta z dnia "[...]" w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Prezydenta Miasta z dnia "[...]", wadliwego pouczenia skarżącej czy i w jakim trybie służy jej na to pismo zażalenie, pouczenie to nie szkodziło skarżącej, gdyż miała ona możliwość zastosowania się do tak sformułowanego pouczenia, podczas gdy stosowania art. 214 Ord. Pod. nie ograniczono warunkiem zastosowania się przez stronę do wadliwego pouczenia, a błędne pouczenie przyczyniło się w rezultacie do odmowy merytorycznego rozpatrzenia zażalenia skarżącej na przedmiotowe postanowienie, które to założenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że zawarte w zaskarżonym postanowieniu uzasadnienie było wadliwe. Tymczasem w jej ocenie w orzecznictwie zrównuje się pod względem skutków prawnych wadliwe pouczenie oraz jego zupełny brak. Zarówno więc brak pouczenia jaki i wadliwe pouczenie zawarte w postanowieniu należy uznać za pouczenie niekompletne. Brak jednego z obligatoryjnych elementów postanowienia nie może być zaś sanowany w trybie art. 215 §1 w zw. z art. 219 Ord. pod. Nie można zatem twierdzić, że wady pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia "[...]" są jedynie "oczywistą omyłką", o której mowa w art. 215 Ord. pod. Instrument ochrony strony w zaistniałej sytuacji przewidziany został nie w art. 215 Ord. pod. ale w art. 214 w zw. z art. 213 Ord. pod. Dnia "[...]", w ustawowym terminie, tj. w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia skarżąca wniosła o uzupełnienie postanowienia w zakresie pouczenia. Organ nie rozpatrzył tego wniosku do dnia dzisiejszego. Nie zmienia to jednak faktu, że sprostowanie tego postanowienia w trybie art. 215 Ord. pod. dokonane zostało nieprawidłowo. Za chybiony skarżąca uznała również podgląd, że wadliwe pouczenie nie szkodziło jej, gdyż zastosowanie się przez nią do tego pouczenia oznaczałoby skuteczne wniesienie zażalenia. W jej ocenie na gruncie art. 214 w zw. z art. 219 Ord. pod. bez znaczenia pozostają powołane przez SKO kwestie procedowania organów w razie wniesienia przez skarżąca zażalenia niezgodnie z właściwością, a zgodnie z zawartym pouczeniem. Zastosowanie art. 214 Ord. pod. nie jest bowiem warunkowane wniesieniem przez stronę środka zaskarżenia zgodnie z wadliwym pouczeniem. Przeciwnie zaś, przepis ten znajdzie zastosowanie wówczas gdy w rozstrzygnięciu zawarte zostanie błędne pouczenie co do prawa zaskarżenia danego rozstrzygnięcia i pouczenie szkodzić będzie stronie. W niniejszym przypadku pouczenie zaszkodziło stronie. Skarżąca bowiem, przekonana o konieczności uzyskania kompletnego postanowienia w rozumieniu art. 217 §1 Ord. pod. wniosła o jego uzupełnienie w trybie art. 213 Ord. pod. W jej ocenie termin do wniesienia zażalenia powinien otworzyć się dla niej dopiero wówczas, gdy doręczone zostanie jej kompletne w rozumieniu art. 217 §1 Ord. pod. postanowienie. Zażalenie na postanowienie z dnia "[...]" skarżąca złożyła w terminie, który wydawał się jej najwcześniej możliwym , tj. w terminie 7 dni od uzyskania postanowienia o sprostowaniu pouczenia. Rozbieżność w kwestii błędnego pouczenia o prawie zaskarżenia i ustalenia trybu jego sprostowania finalnie w oczywisty sposób zaszkodziła skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze bowiem, mimo wyżej wskazanych okoliczności, wydało kolejno postanowienia o uchybieniu przez skarżącą terminu do wniesienia zażalenia i o odmowie przywrócenia terminu do jego wniesienia, przyjmując że termin do wniesienia zażalenia otwarł się dla skarżącej wraz z doręczeniem wadliwego postanowienia z dnia "[...]". W końcu zaś wydano zaskarżone niniejszą skargą postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia o sprostowaniu wadliwego pouczenia w postanowieniu z dnia "[...]" w trybie art. 215 Ord. pod. W konsekwencji więc, oczywiście wadliwe pouczenie w postanowieniu z dnia "[...]" zaszkodziło skarżącej w ten sposób, że kolejno organy I i II instancji przyczyniły się do pozbawienia jej uprawnienia do merytorycznego rozpatrzenia jej zażalenia z przyczyn formalnych - rzekomego uchybienia przez skarżącą terminowi do jego wniesienia, którego źródło tkwi li tylko i wyłącznie w błędnym pouczeniu. Dla skarżącej bowiem oczywistym było, że wniesienie zażalenia na dane postanowienie stanowi czynność wtórną do uzyskania pełnego i niewadliwego w rozumieniu art. 217 Ord. pod. postanowienia, które stanowić miałoby przedmiot owego zażalenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko oraz przedstawioną w jego uzasadnieniu argumentację i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Natomiast stosownie do zapisu art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa, które miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie granicę sprawy wyznacza konkretny akt o charakterze proceduralnym – postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej. Kwestię sporną stanowi zasadność jego wydania, jako że prostowany błąd został popełniony w zamieszczonym w postanowieniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności pouczeniu o terminie i trybie jego zaskarżenia. Zgodnie z treścią art 213 § 1 Ord. pod. strona może, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W myśl § 2 art. 213 Ord. pod. organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić albo sprostować decyzję w zakresie, o którym mowa w § 1. Art. 215. § 1 Ord. pod. przewiduje zaś, że organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Równocześnie, zgodnie z treścią art. 219 do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 208, 210 § 2a i § 3-5 oraz art. 211-215, a do postanowień, na które przysługuje zażalenie, oraz postanowień, o których mowa w art. 228 § 1, stosuje się również art. 240-249 oraz art. 252, z tym że zamiast decyzji, o których mowa w art. 243 § 3, art. 245 § 1 i art. 248 § 3, wydaje się postanowienie. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca, że organ błędnie, zamiast dokonać sprostowania pouczenia zawartego w postanowieniu o nadaniu rygoru natychmiastowej decyzji w trybie art. 213 Ord. pod., sprostował treść pouczenia uznając błąd w pouczeniu za oczywistą omyłkę pisarską o jakiej mowa w art. 215 Ord. pod. Oceniając prawidłowość działań organu wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy ( w trybie art. 213 Ord. pod.) ma miejsce wówczas, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji (w niniejszym przypadku postanowienia) wydano decyzję w istocie częściową, chociaż w ocenie organu ją wydającego miała ona załatwiać sprawę. Niekompletność rozstrzygnięcia sprawy powinna być widoczna przy porównaniu go z materiałami zawartymi w aktach sprawy, a więc z żądaniami strony, zakresem postępowania wyjaśniającego, z zebranymi w sprawie materiałami i dowodami ( vide: wyrok WSA z dnia 17 czerwca 2004r., III SA 708/03, dostępne w bazie internetowej orzeczeń NSA - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oczywiste omyłki pisarskie podlegające sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 Ord. pod. polegające na błędach rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek muszą mieć zaś charakter oczywisty. Oczywistość ta może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012r., sygn. akt II FSK1830/10, w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 Ord. pod. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, które mogą dotyczyć m.in. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013r., sygn. akt II OZ 665/13 oraz z dnia 2 października 2010r., sygn. akt II OSK 631/12). W świetle powyższego Sąd podziela argumentację organu, że sprostowanie treści pouczenia zawartego w postanowieniu z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności poprzez wskazanie prawidłowego organu pierwszej instancji za pośrednictwem, którego należy złożyć zażalenie (w postanowieniu podano błędnie Prezydent Miasta zamiast prawidłowego organu Prezydent Miasta) - stanowi oczywistą omyłkę pisarską, która mogła podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 § 1 Ord. pod. Oczywistość tej omyłki wynika z zarówno z faktu porównania wymienionego w sentencji tego postanowienia organu, który wydał postanowienie z dnia "[...]" a którym był Prezydent Miasta a nie Prezydent Miasta, z całego toczącego się wyłącznie przed Prezydentem Miasta postępowaniem, jak również z faktu, iż pomimo błędnego wskazania organu za pośrednictwem którego należy wnieść zażalenia prawidłowo został określony organ odwoławczy jako – Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 214 w zw. z art. 217 § 1 w zw. z art. 219 Ord. pod. na skutek błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że błędne pouczenie zawarte w postanowieniu z dnia "[...]" nie szkodziło skarżącej stwierdzić należy, że Sąd nie podziela argumentacji skarżącej. Zgodnie z art. 214 Ord. pod. nie może szkodzić stronie błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Podkreślić jednakże należy, że ochrona udzielana na podstawie tego przepisu nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja, co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale nie może też dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. W pouczeniu postanowienia z dnia "[...]" organ błędnie wskazał jedynie organ za pośrednictwem, którego należy wnieść zażalenie. Prawidłowo pouczył natomiast o terminie i środku zaskarżenia wskazując, że na postanowienie służy stronom zażalenie w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Skarżąca nie zastosowała się do zawartego pouczenia. Postanowienie z dnia "[...]" o nadaniu rygoru zostało doręczone skarżącej w dniu "[...]" a więc zgodnie z prawidłowym pouczeniem, termin na wniesienie zażalenia upływał w dniu "[...]". Postanowienie z dnia "[...]" o sprostowaniu oczywistej omyłki zostało doręczone skarżącej w dniu "[...]". Nietrafna jest argumentacja, że, skoro postanowienie było wydane na podstawie art.115 § 1 O.p. to skarżąca mogła w dalszym ciągu żądać sprostowania pouczenia o trybie zaskarżenia na podstawie art.113 § 1 O.p. albowiem nie upłynął termin do zgłoszenia przez nią żądania w tym zakresie. Gdyby nawet przyjąć, że tylko na podstawie tego przepisu należy prostować błędy w zamieszczonym w wydawanym akcie administracyjnym pouczeniu o środkach zaskarżenia , niezależnie od ich wagi, którego to stanowiska Sąd nie podziela, to trzeba zważyć, że na podstawie art.219 O.p. przepisy m.in. art. 213- 215, dotyczące możliwości sanowania decyzji należy odpowiednio stosować do postanowień. Odpowiednie stosowanie art. 213 § 1 Ord.pod. do postanowienia oznacza, że strona może żądać uzupełnienia czy sprostowania postanowienia m.in. w zakresie pouczenia o trybie jego zaskarżenia w terminie 7-dmiu a nie 14 –tu dni. Zatem prawo do żądania sprostowania postanowienia ( a nie uzupełnienia, bo zawierało ono co do zasady prawidłowe pouczenie, za wyjątkiem błędnego wskazania organu, za pośrednictwem którego należało zażalenie wnieść) skarżąca utraciła z dniem "[...]". Ponadto oczywiście bezprzedmiotowe jest żądanie sprostowania po doręczeniu stronie postanowienia o sprostowaniu, dokonanym przez organ z urzędu. Tymczasem skarżąca w dniu "[...]" złożyła wniosek o uzupełnienie postanowienia w trybie art. 213 Ord. pod., zaś zażalenie w dniu "[...]" wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zatem oba pisma procesowe (z dnia "[...]") zostały wniesione po upływie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Tym samym skarżąca zamiast zastosować się do pouczenia, sama, co potwierdziła w uzasadnieniu wniesionej skargi, dokonała interpretacji kwestii błędnego pouczenia i ustalenia trybu jego sprostowania i złożyła zażalenie po 7 dniowym terminie za pośrednictwem właściwego organu – Prezydenta Miasta. Nie można więc uznać, że brak wskazania w treści pouczenia prawidłowego organu, do którego należy wnieść zażalenie, miał jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dodatkowo, jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, zastosowanie się skarżącej nawet do błędnego pouczenia tj. złożenie zażalenia za pośrednictwem Prezydenta Miasta, nie spowodowałoby dla niej ujemnych skutków procesowych. Organ niewłaściwy, zgodnie z trybem określonym w art. 170 § 1 Ord. pod., powinien niezwłocznie przekazać podanie organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem terminu określonego przepisami prawa uważa się za wniesione z zachowaniem terminu (art. 170 § 2 Ord. pod.). Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.