I SA/Ol 806/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji w sprawie ze skargi Spółka A. na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w pierwszej instancji. Spółka A. (dalej skarżąca, Spółka, wnioskodawca, strona), reprezentowana przez radcę prawnego, we wniesionej skardze na decyzję Zarządu Województwa "[...]" (dalej Zarząd Województwa, organ) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zwrotu środków na realizację projektu, zawarła także wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji. Wniosek skierowała do Zarządu Województwa powołując się na art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2017r., poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Strona zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdyby organ nie uwzględnił wniosku. W uzasadnieniu wniosku podano, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wykonania decyzji obu instancji. Ewentualnych skutków nie będzie można naprawić. Szkoda wyrządzona wykonaniem decyzji nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy postanowieniem z dnia 31 października 2017r. Zarząd Województwa w sentencji rozstrzygnięcia odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości (karta 37 akt organu). Zatem pozostaje aktualny wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji, skierowany do tut. Sądu. Zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Użyte w ww. przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania ma charakter fakultatywny, a więc może lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie prawa, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd wydając orzeczenie bierze pod uwagę zarówno wniosek skarżącego, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niemniej uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004r., sygn. akt GZ 120/04, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest wskazanie przez stronę skarżącą, że wykonanie tego aktu spowoduje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. spoczywa bowiem na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 13 stycznia 2015r., sygn. akt II OZ 1392/14). Zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie zawiera w tym zakresie żadnych argumentów. Samo zagrożenie wystąpienia ewentualnych skutków wykonania zaskarżonej decyzji, których nie będzie można naprawić, jest gołosłowne. Wskazywanie, że szkoda wyrządzona wykonaniem decyzji nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu, jest ogólnikowe. Wnioskodawca nie podał konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wykonanie decyzji wydanych w niniejszej sprawie zagraża Spółce. Nie powołał dokumentów źródłowych w tym zakresie, które opisywałyby sytuację finansową oraz majątkową skarżącej. Samodzielne zestawienie przez Sąd kwoty "[...]" (tys.) zł (bez odsetek) zwrotu środków na realizację projektu w niniejszej sprawie, z kwotą "[...]" (tys.) zł stanowiącą wysokość kapitału zakładowego z dołączonej do skargi informacji KRS Spółki (k. 29 akt sądowych), nie jest wystarczające do wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Skarżąca w ogóle nie starała wykazać w jaki konkretnie sposób wykonanie decyzji przełoży się na sytuację Spółki. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.