I SA/Ol 810/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło del. sędzia SO Beata Grzybek (sprawozdawca) Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Piasecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2016r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi w podatku rolnym oddala skargę. Z akt administracyjnych przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie wynika, że zaskarżoną decyzją "[...]" z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 14 lipca 2015 r., nr "[...]" w sprawie odmowy zastosowania ulgi w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na inwestycję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że A. P. w dniu 16 czerwca 2015 r. złożył wniosek o udzielenie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na budowę obory. Organ pierwszej instancji odmówił przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym z tytułu wydatków poniesionych na inwestycję, stwierdzając, że wnioskodawca nie spełnia warunków przewidzianych w art. 13 ustawy o podatku rolnym, uprawniających do otrzymania ulgi inwestycyjnej, bowiem budowa obory została sfinansowana w części z udziałem środków publicznych. W złożonym odwołaniu, A. P. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i przyznanie jemu ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Zarzucił nieprawidłową interpretację art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym polegającą na błędnym przyjęciu, iż zrealizowana przez podatnika inwestycja została w części sfinalizowana z udziałem środków publicznych. Wyjaśnił, że zawarł umowę o kredyt inwestycyjny z dopłatami Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na urządzenie gospodarstwa rolnego przez osoby, które nie ukończyły 40 roku życia. Na mocy ww. umowy podatnikowi udzielony został kredyt w kwocie kapitału 1.158.800 zł. Kwota ta, powiększona o wkład własny podatnika, została w całości przeznaczona na sfinansowanie budowy obory. Umowa kredytowa zobowiązuje podatnika do zwrotu pełnej kwoty kapitału, a dopłatami Agencji objęte zostały jedynie odsetki. W takich okolicznościach, stwierdził, że inwestycja została sfinalizowana w całości z jego wkładu własnego oraz kredytu, którego kwotę kapitału zobowiązany jest w całości zwrócić do Banku, a co za tym idzie nie ma podstaw do przyjęcia, iż inwestycja ta została sfinansowana ze środków publicznych. Organ drugiej instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, ustalił, że A. P. skorzystał z dopłat do odsetek, udzielonego mu przez bank, kredytu inwestycyjnego na urządzenie gospodarstwa rolnego przez osoby, które nie ukończyły 40 roku życia nr "[...]". Dopłaty te pochodziły ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, które to środki są środkami publicznymi. Tym samym uznał, że zasadnie pozbawiono, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) podatnika realizującego inwestycję polegającą na budowie budynku inwentarskiego (obory wolnostanowiskowej) na 38 DJP, zakupie hali udojowej typu rybia ość 2x5 oraz schładzalnika na mleko o pojemności 3000 litrów, prawa do ulgi inwestycyjnej. Organ ten wskazał, że ulga inwestycyjna jest przyznawana, jeżeli wydatki inwestycyjne nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Kluczowe znaczenie w zakresie dopuszczalności przyznania ulgi inwestycyjnej ma źródło pochodzenia środków na inwestycję. Jednocześnie podkreślił, że realizacja inwestycji z udziałem środków publicznych, choćby w niewielkiej części, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, wyklucza możliwość zastosowania ulgi inwestycyjnej. Nie zgodził się z przedstawioną w odwołaniu interpretacją art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym o braku podstaw do przyjęcia, iż inwestycja podatnika została sfinansowana ze środków publicznych, z uwagi objęcie dopłatami Agencji jedynie odsetek kredytu zaciągniętego na budowę obory. Wg. organu, sumy wydatkowane na budowę obory to sumy wydane w ramach tej inwestycji. W tym sensie, zdaniem organu, wydatki na tę inwestycję, obejmują także dopłaty do odsetek udzielonego przez bank kredytu. Skoro zatem inwestycja była finansowana w części ze środków publicznych tj., dopłat do odsetek ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, prawidłowo organ podatkowy pierwszej instancji, mając na uwadze art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. Tym samym uznał, że brak było podstaw do uchylenia prawidłowej, jego zdaniem, decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznaczoną numerem "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy wydaną dnia 14 lipca 2015 r. oznaczoną numerem "[...]" w sprawie odmowy przyznania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, A. P. zarzucając jej obrazę prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym poprzez błędne przyjęcie, iż zrealizowana przez skarżącego inwestycja pod nazwą "budowa budynku inwentarskiego (obory wielostanowiskowej) na 38 DJP, zakup hali udojowej typu rybia ość 2x5 oraz schładzalnika na mleko o pojemności 3.000 litrów została w części sfinansowana z udziałem środków publicznych, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący potwierdził, iż zawarł umowę o kredyt inwestycyjny z Bankiem "[...]", na mocy której dysponował środkami niezbędnymi do przeprowadzenia planowanych inwestycji. Istotę kredytu stanowi obowiązek zwrotu bankowi pożyczonej kwoty kapitału (wraz z odsetkami, które stanowią dochód banku), a zatem koszty inwestycji zostały pokryte ze środków dostępnych skarżącemu. Wskazał, iż środków pochodzących z kredytu jakiego skarżącemu udzielił Bank "[...]", nie można uznać za środki publiczne. Bank udzielił bowiem wskazanego kredytu w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Kredyt bankowy nie został zatem udzielony ze środków z budżetu państwa, jednostek samorządu terytorialnego bądź budżetu Unii Europejskiej. Przyznał także, że w związku z zawartą umową o kredyt inwestycyjny z Bankiem "[...]", uzyskał dopłatę do odsetek z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Jednocześnie wskazał, że odsetki nie stanowią kwoty, jaką skarżący mógłby przeznaczyć na sfinansowanie całości lub części inwestycji. Stanowią one bowiem dochód banku z tytułu prowadzonej przez niego działalności polegającej na udzielaniu kredytu. Nie zaprzeczył przy tym, że środki z których dokonywana będzie dopłata do odsetek, pochodzą z budżetu państwa, jednakże zdaniem skarżącego, dopłata do odsetek nie może być utożsamiana ze środkami jakie przeznaczył on na sfinansowanie inwestycji, ponieważ środki te jako dopłata do odsetek, nigdy nie były dostępne skarżącemu. Odsetki są środkami, jakie należne są bankowi na etapie zwrotu kredytu i nie wchodzą w skład kwoty, którą dysponuje kredytobiorca w momencie udzielania mu kredytu. Tym samym, skoro skarżący uzyskał dopłatę ze środków publicznych wyłącznie do odsetek płatnych bankowi i pozostających wyłącznie do dyspozycji banku, nie można uznać, iż została spełniona przesłanka sfinansowania całości lub części inwestycji z udziałem środków publicznych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje : Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji , dokonywana zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( j.t. Dz. U z 2014 r. poz. 1647) i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) obejmuje badanie decyzji co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi oraz z prawem materialnym. Tylko na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych, istnieje możliwość dokonania prawidłowej subsumcji stanu faktycznego, w odniesieniu do przepisów materialnoprawnych i oceny decyzji, co do zastosowania i wykładni prawa materialnego. Zauważenia wymaga przy tym, że zadaniem sądu nie jest dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zastosowania prawa materialnego. Rolą sądu jest kontrola prawidłowości działania organu administracji w zaskarżonej decyzji . Zgodnie z brzmieniem art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, podatnikowi podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na: 1) budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska, 2) zakup i zainstalowanie: a) deszczowni, b) urządzeń melioracyjnych i urządzeń zaopatrzenia gospodarstwa w wodę, c) urządzeń do wykorzystywania na cele produkcyjne naturalnych źródeł energii (wiatru, biogazu, słońca, spadku wód) - jeżeli wydatki te nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Z powyższego zapisu ustawowego wynika podmiot uprawniony do ulgi oraz wskazane jest, z jakiego tytułu wydatki na inwestycje, warunkują przyznanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym. Jednocześnie ustawodawca sprecyzował źródło pochodzenia środków na inwestycję. Zgodnie z przywołanym zapisem, ulga inwestycyjna jest przyznawana, jeżeli wydatki inwestycyjne nie zostały sfinansowane w całości lub w części z udziałem środków publicznych. Zasadnicze więc znaczenie przy ustalaniu uprawnienia do ulgi inwestycyjnej, stanowi źródło pochodzenia środków realizowaną na inwestycję. Jedynie, gdy środki te są środkami własnymi podatnika, to wówczas ulga ta może być przyznana. Sfinansowanie natomiast inwestycji z udziałem środków publicznych (choćby w niewielkiej części), wyklucza możliwość zastosowania ulgi inwestycyjnej. W sprawie stan faktyczny nie był kwestionowany. Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ podatkowy zasadnie pozbawił, na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) podatnika realizującego inwestycję polegającą na budowie budynku inwentarskiego (obory wolnostanowiskowej) na 38 DJP, zakupie hali udojowej typu rybia ość 2x5 oraz schładzalnika na mleko o pojemności 3000 litrów prawa do ulgi inwestycyjnej, przyjmując, że skarżący sfinansował inwestycję w części ze środków publicznych. Ustawa o podatku rolnym nie zawiera definicji pojęcia "środków publicznych". Pojęcie środków publicznych zdefiniowane jest w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( Dz.U. 157, poz.1240). Zgodnie z art. 5 tej ustawy, środkami publicznymi są środki budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego (oraz jednostek sektora finansów publicznych) oraz środki budżetu Unii Europejskiej. Do środków publicznych, o których mowa w art. 13 ustawy o podatku rolnym należy zaliczyć wszystkie wymienione powyżej środki. Z ustawy z dnia 9 maja 2008 r. (t.j. Dz.U.2014.1438) o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z art. 4 ust. 1 pkt 1 wynika, że zadaniami Agencji jest wspieranie m.in. inwestycji w rolnictwie, zaś ust 2 pkt 1 tego artykułu wskazuje, że Agencja realizuje zadania wymienione w ust. 1 m.in.przez dopłatę do odsetek od kredytów bankowych. Ustęp 4 art. 4 stanowi, że dopłata do odsetek od kredytów bankowych i częściowa spłata kapitału kredytu bankowego, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 2, są realizowane prze Agencję za pośrednictwem banków na podstawie zawartych z nimi umów. Agencja w zakresie gospodarowania krajowymi środkami publicznymi przeznaczonymi na funkcjonowanie jej i realizację przez nią je zadań podlega nadzorowi ministra właściwego do spraw finansów publicznych w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 31 marca 2009 r. ( DZ. U. 20009.63.521) w sprawie nadzoru nad Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w zakresie gospodarki finansami. W niniejszej sprawie skarżący skorzystał z dopłat ARiMR do odsetek, udzielonego mu przez bank kredytu inwestycyjnego na urządzenie gospodarstwa rolnego przez osoby, które nie ukończyły 40 roku życia nr "[...]". Dopłaty te pochodziły ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a więc stanowiły środki publiczne. Podkreślić należy, że na kredyt składa się łącznie: kapitał i odsetki . Z istoty kredytu wynika, że ubiegający się o kredyt nie otrzymałby samego kapitału, bez zobowiązania się do spłaty także odsetek. Jednocześnie kredyt ten, jako całość, został udzielony z przeznaczeniem na realizację inwestycji pod nazwą "budowa budynku inwentarskiego (obory wielostanowiskowej) na 38 DJP, zakup hali udojowej typu rybia ość 2x5 oraz schładzalnika na mleko o pojemności 3.000 litrów. Dlatego prawidłowa jest interpretacja organów, iż część środków na inwestycję pochodziła ze środków publicznych i uzasadniona jest w tej sytuacji odmowa zastosowania wobec skarżącego ulgi w podatku rolnym. Tym samym za nieuprawnione należy uznać stanowisko skarżącego, że skoro środki pochodzące z kredytu ( kapitał) uzyskał on z Banku "[...]" i nie stanowiły one środków publicznych, zaś odsetki nie stanowiły kwoty, jaką skarżący mógł przeznaczyć na sfinansowanie całości lub części inwestycji ( są należne bankowi na etapie zwrotu kredytu), tym samym ulga powinna być jemu przyznana. Konkludując, nie można zgodzić się z przedstawioną w skardze interpretacją art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Skoro inwestycja była finansowana w części ze środków publicznych tj. dopłat do odsetek ze środków Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, prawidłowo organy mając na uwadze powyższy przepis, odmówił udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew zarzutom skargi, organy nie naruszyły art. 13 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, gdyż prawidłowo dokonały subsumpcji ustalonego stanu faktycznego, pod właściwie zinterpretowany przepis. W tych warunkach, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.